Chapter 10C
“Ang Tunggalian”

Pagkatapos niyon ay malayang kumilos na ang sanggol na Sutsot.  Ang mga anak ng demonyo ay gumapang nang may nakatatakot na bilis, paroo’t parito sa sahig, bawat galaw ay sadyang nakakakilabot. Dahan-dahan, nagsimula silang gumapang patungo sa mga bangkay nina Tomas, Jasmine, at Marco. Pagkatapos ay nilapa nila ang mga tiyan ng mga patay, mabangis na nag-aagawan sa mga laman-loob. Nanonood si Berith, nagmamalaki habang kumakain ang kanyang mga anak. Gutom na gutom ang mga maliliit na Sutsot.

At si Eve—tuluyan ng nawala sa sarili. Tila nagagalak pa sa lagim na nagaganapa sa harap niya. Nawala na ba siya sa sarili… o tuluyan nang nahulog sa ilalim ng lason ni Berith? Paano ko siya maililigtas? Paano ko siya aagawin mula sa kanya?

Sa wakas, ay naabot ko na rin ang machete. Sinubukan kong tumayo, pero hindi sumunod ang aking katawan. Masyadong maraming dugo na ang nawala sa akin. Nanginig ang aking mga braso sa sarili nilang bigat lalo na’t  ang hawakan ng machete  ay madulas dahil sa dugo. Gumapang ako paatras patungo sa pader at isinandal ang aking likod doon.

Pagkatapos, ang Sutsot—si Berith sa katawan ni Adam—ay ibinaling ang tingin sa akin. Gamit ang boses ni Adam, parang nangungutya itong nagtanong, “Ano na ngayon, Willy?”

Nang kausapin ako ni Berith, ay napunta sa akin ang atensyon ng isa sa mga maliit na nilalang. Nanlaki ang mga mata nito, naging kasing-itim ng gabi, at sumisingasing na parang ahas habang dahan-dahang gumagapang patungo sa akin.

Tinipon ko ang natitira kong lakas at iwinasiwas ko ang hawak kong machete—pero bago pa tumama ang talim, ang sanggol na Sutsot ay nagbagong-anyo at naging usok, parang aninong nadulas sa hangin. Huli na nang naala-ala kong dapat ay ipinikit ko pala ang aking mga mata.

Naramdaman ko ito—ang kakaibang pakiramdam na may tumutulak sa akin palabas ng sarili kong katawan, palabas sa aking mga mata. Wala na ako sa kontrol. At mula sa pakiramdam na may nagtutulak ay parang nagiging merong humihila sa akin palabas sa aking katawan.

Sa unang pagkakataon, nakita ko ang sarili kong katawan hindi sa repleksyon sa salamin. Nakikita ko ang kalahati ng aking espiritu, mula baywang pataas, na lumalabas sa isa kong mata.

At doon bumalik sa isipan ko ang propesiya ni Kharon, “…isa lang sa inyo ang mabubuhay para isalaysay ang kwento.”

Pakiwari ko ay itinulak ako a gilid ng bangin… at malapit na akong mahulog.

Ngunit hindi pa ako handang sumuko. Ako na lang ang natitira para labanan ang mga demonyong ito at iligtas si Eve. Mayroon akong armas na mas matalas kaysa sa anumang itak sa mundo—ang pananampalataya ko sa Diyos. Kahit na hinahati ng sindak ang aking kaluluwa, kumapit ako sa tanging bagay na puwede kong panghawakan sa lahat ng pagkakataon —ang aking pananalig. Kailangan kong mabuhay nang maisalaysay ko ang kwentong ito.

Ibinulong ko sa hangin ang Ama Namin. Nanalig akong ang bulong kong iyon ay ihahatid ng hangin sa tainga ng mapagpalang Ama. Bawat salita ay naglalatag ng apoy sa aking isipan, bawat linya ay isang pakikibaka, isang kislap laban sa kadiliman. Kung ito man ang paraan ng aking kamatayan, mamatay akong habang  nakikipag-usap sa nagbigay sa aking ng buhay.

Habang binibigkas ko ang bawat linya ng dasal, nakikita ko ang aking espiritu na dahan-dahang bumabalik sa aking katawan, at ang anino ng Sitsit ay lumalabas naman sa isa ko pang mata.

Nang mabawi ko ang aking katawan, at sa sandaling ang sanggol na Sitsit ay lumapag sa sahig sa kanyang pisikal na anyo, muli kong iwinasiwas ang itak. Nahiwa ang sanggol na halimaw sa gitna.

Isang malakas na atungal ang umalingawngaw. Ang poot ni Berith ay namilipit sa kanyang mukha habang pinagmamasdan ang isa sa kanyang mga anak na wala nang buhay at duguan sa harap ko.

Ang demonyo, na iika-ika, ay sumugod; ang kanyang mga paa ay humahampas sa madulas na sahig. Sinubukan kong bumangon para salubungin ang hayop na halimaw pero bumigay ang aking mga tuhod; ang mundo ay tila tumagilid. Napaupo akong muli.

Nang lumapit si Berith, iwinasiwas ko ang machete. Hindi ito tumama. Sinipa niya ako sa mukha. Habang nakahiga ako sa sahig, hinawakan niya ang braso kong may machete at marahas itong inagaw. Nakatihaya ako nang walang kalaban-laban. Animo’y ako si Lucifer at siya’y nakatapak sa dibdib ko’y ang anghel na si Miguel.

“Pinatay mo ang isa sa mga pamangkin ko, bro,” sabi ng Sutsot, ginaya ang boses ni Tomas. “Pero ayos lang ‘yan. Ang kapatid kong si Eve at si Berith ay gagawa pa ng marami.”

Pagkatapos ay lumuhod ang Sutsot at idiniin ang kanyang bigat sa aking dibdib. Halos hindi na ako makahinga.

“At ngayong nakatawid na ako ng isla sa wakas, itatayo ko dito sa mundo mo  ang aking kaharian.” Ang boses na iyon ay narinig ko lang nang ilang beses sa Isla Miedo—marahil ang tunay na boses ni Berith, hindi iyon boses  ng isang ordinaryong tao. “Ang mga anak ko at ako ay madaling magpaparami rito, at marami kaming mapagkukunan ng laman at dugo ng tao..”

Lumingon ako sa paligid. Ang ibang mga sanggol na Sitsit ay patuloy sa paglapa sa mga bangkay nina Marco, Jasmine, at Tomas, ang kanilang maliliit at mapuputing kamay ay nanggigitata sa nangitim na na dugo. Kalong ni Eve ang isa sa mga sanggol na Sutsot na may hawak na bituka ng tao. Buong lambing niya itong iniuugoy habang ito’y parang hayok na hayok na kumakain. Nawala na ba talaga ang katinuan ng isip si Eve?

Inipon ko ang natitirang lakas, ikinuyom ang aking kamao at sinuntok si Berith sa mukha. Tinamaan ko siya sa ilong. Dumugo ito pero bale wala lang sa kanya. Ngumisi lang siya.

Itaas niya ang kanyang kamao, akmang ako’y susuntukin din. Ipinikit ko ang aking mga mata, hinihintay ang pagtama ng kamao niya sa aking mukha.

Pero hindi ito dumating. Sa halip, naramdaman ko ang isang mahinang pitik sa aking ilong. Pinipitik niya ako—minamaliit na parang bata.

“Mapalad ka at sugatan ka na at malapit ka na ring mamatay. Kung hindi, iniwan ko na sana ang katawang ito at lumipat sa’yo.” Ang boses niya nanunuya pa rin. “Kay Lucifer na ang impiyerno, pero ang mundong ito ay magiging akin. Gagawin ko ang sarili kong hari ng mundong ito—at si Eve, ang babaeng pinapangarap mo, ang pinakamamahal mong paulit-ulit kong inangkin, ang magiging reyna ko.”

Ginawa ko ang dapat kong gawin. Nagdasal ako muli. Gumalaw ang aking mga labi nang walang tunog.

“Tama na Willy,” wika ni Berith. “Itigil mo ang kahibangan na ‘yan. Sa pagkakataong ito, hindi makakatulong ang mga dasal mo. Nakatsamba ka lang kanina. Sanggot na sutsot lang ang kalaban mo kanina kaya ka nakabalik sa katawan mo.  Ang tinatawag mong Ama ay hindi darating para tulungan ka. Takot Siya sa akin.” Ang kanyang kalapastanganan niyang iyon ay sinamahan ng malademonyong tawa.

Pagkatapos ay tumayo si Berith sa ibabaw ko, ang malamig na talim ng macheteng hawak niya’y  dahan-dahang idiniin sa aking leeg. Humalik ang bakal sa aking balat.Ang init ay sumiklab kung saan nagbabantang gigilitan ako machete.

“Pipira-pirasuin  kita para mas madali kang makain ng mga anak ko,” ang pananakot  niya. “Pero ang mga mata mo at ang utak mo ay akin. At dahil lagi mong sinasabing ang puso mo ay para kay Eve… ipakakain ko ito sa kanya.”

Tinawag ni Berith si Eve. “Mahal ko, kakainin mo ba ang puso ng iyong pinakamatapat na tagahanga?”

Tumango si Eve at tumingin sa akin, ang kanyang ngiti ay tila isang patalim… nakakasugat ng damdamin. Tuluyan ng nilamon si Eve ng kabaliwan.

Itinaas na ni Berith ang hawak na machete—dahan-dahan niya itong ginawa, tila isang seremonya—handa na akong tapusin.

Habang hinihintay ko ang pagbagsak ng talim sa aking leeg, ang tingin ko ay napako sa panalanging nakasulat sa ilalim ng mural ni San Miguel Arkanghel. Binasa ko ito nang malakas.

“San Miguel Arkanghel, ipagtanggol mo kami sa labanan… maging sandigan  ka nawa namin laban sa kasamaan…”

“Kahit ‘yan ay hindi makakatulong sa’yo. Si Lucifer ang tinalo niya—hindi ako!” sigaw ni Berith, pilit na nilulunod ang aking boses. Pero nagpatuloy ako.

“Buong taimtim kaming nagdarasal na, gaya ng iniutos ng Diyos, itaboy mo ang mga demonyo.”

Pagkatapos—isang kaguluhan ang naganap sa labas ng bahay. May mga nagsisigawan. May mga, marami.

Nagulat siBerith at lumingon sa pinanggalingan ng ingay; nanlaki ang kanyang mga mata. Itinulak ko siya gamit ang huli kong lakas, at napaatras siya’t napaluhod.

Sinubukan niyang tumayo ulit. Hirap siya. Bawat galaw niya ay mabagal at hirap—patunay na ang kanyang mga sugat ay tuluyan na siyang pinanghihina.

“Palibutan ang bahay! Itaas ang mga metal drag nets hangga’t maaari! Punuin ang bakuran ng spotlights!” sigaw ng isang boses mula sa labas.

“Huwag hayaang may makalabas!” sigaw pa ng isa.

Wala na sa akin ang atensyon ni Berith. Lumapit siya kay Eve.

“Adam, anong nangyayari?” tanong ni Eve, lito. Ang mga sanggol na Sutsotay nagkumpulan sa likod ni Berith, naramdaman ang panganib.

Isang nakabibinging atungal ang pinakawalan ni Berith.

Ang mga pinto sa harap at likod ay puwersahang binuksan. Ang mga lalaking nakasuot ng madilim na pulang tunika ay sumugod sa loob, may mga baril at itak sa kamay. Isa sa kanila—isang paring may punit-punit na abito—ay nagtaas ng boses sa gitna ng kaguluhan. Ang iba ay may dalang portable flamethrowers.

“Iwasan ang kanilang tingin!” sigaw ng pari. “Huwag hayaang mahuli ang inyong mga mata! Huwag kayong maniniwala sa mga gagawin nilang panlilinlang.”

Humakbang siya sa harap ng mga Guardians, nagsasaboy ng banal na tubig mula sa isang gasgas na flask at itinataas ang isang krusipiho.

“Liwanag laban sa kadiliman!” Sigaw ng pari. “Sunugin ang mga anino! Linisin ang bahay!”

Muling umatungal si Berith. Napaatras siya, sinasangga ang kanyang mukha mula sa banal na tubig na sumasagitsit sa kanyang balat na parang asido.

Humalinghing siya sa sakit. Ang mga sanggol na demonyo ay nagpulasan sa bawat direksyon, nangingisay tuwing natatalsikan ng mga patak ng banal na tubig.

“Pakiusap huwag niyo siyang saktan… huwag ang mga anak ko!” tili ni Eve, nagpupumiglas sa gitna ng kaguluhan

Si Berith, na halatang mahina na, ay sumugod sa mga Guardians, ang kanyang itak ay humiwa sa balikat ng isang lalaki. Bumagsak ang Guardian habang sumasabog ang dugo sa sahig. Sinubukang itaas muli ni Berith ang kanyang sandata, pero umalingawngaw ang mga putok ng baril—parang kulog sa loob ng bahay.

Sa harap ko mismo, bumagsak ang Sutsot, paluhod. Sa takot na baka tumalon siya mula sa katawan ni Adam patungo sa akin, ipinikit ko nang mariin ang aking mga mata.

“Sige! Pugutin ang ulo—ngayon na!”

Nanatili akong nakapikit. Wala na akong ibang magagawa kundi maghintay.

“Huwag… huwag… huwag… pakiusap. Diyos ko, Adam!!!” Wala nang nagawa si Eve.

Idinilat ko ang aking mga mata. Si Berith, suot ang katawan ni Adam, ay nakaluhod sa harap ko, wala nang ulo. Ang dugo ay tumalsik sa aking mukha. Isa-isa, ang mga talim ng mga Guardians ay tumama sa naputol na ulo—sunod-sunod… hanggang  sa nagkapira-piraso ito.

Lumuhod ako at kinuha ang nalaglag na machete sa sahig. Itinarak  ko ito nang malakas sa dibdib ng Sutsot. Sa sandaling iyon, hindi ko alam kung ginawa ko ba iyon para sa lahat ng biktima niya, o para lang sa babaeng mahal ko—si Eve.

Isang kakaibang pakiramdam ng tagumpay ang umapaw sa akin, pero naputol ito ng tili ni Eve. Gusto lapitan ang bangkay ng halimaw pero pinipigilan siya ng mga Guardians..

Napabaling ang atensyon ko sa kanya. Napaka-aba ng kanyang hitsura, naghihirap dahil sa kamatayan ni Berith. Pagkatapos ay nawalan siya ng malay at bumagsak sa sahig. Matapos ang lahat ng pangyayari, ganoon pa rin ba ang pagtingin ko kay Eve. Walang nagbago sa pagtingin ko sa kanya.

Gusto ko siyang lapitan para hawakan ang kanyang kamay. Kahit ngayon lang. Pero sa sobrang hina ko ay hindi ko na maigalaw ang aking katawan. Akala ko ay susunod na akong mawawalan ng malay dahil sa dami ng dugong nawala sa akin. Pero pinilit kong manatiling gising. Kailangan kong makitang mamatay ang kahuli-hulihan sa mga  sa mga nilalang mula sa impiyerno bago ako mamahinga.

Ang mga sanggol na Sutsot ay tumitili habang sumusugod sa mga Guardians. Ang ilan ay naging usok pero mabilis na natupok ng mga flamethrower. Ang iba’y namatay sa taga, and iba’y sa bala. 

Ang mga sigaw ay humalo sa hangin hanggang sa tila yumayanig ang buong paligid. Ilan sa mga sanggol na Sutsot ay lumabas sa bintana.

“May mga Sutsot na nakakalabas! Habulin sila!” sigaw ng isa sa mga Guardians.

Sa labas, umalingawngaw ang mga putok ng baril; sinagot ito ng matinig na hiyaw ng mga sanggol na sutsot. Ang gabi ay lumalim na ng lumalim. Isang hindi maipaliwanag na kasiyahan ang naramdaman ko habang iniisip ko ang mga demonyong natutupok sa apoy sa may isla at ngayon dito mismo sa bahay.

“Siyasatin ang bawat sulok ng bahay. Siguraduhing walang Sitsit na makakalabas dito nang buhay!”

Habang humuhupa ang ingay sa loob at labas ng bahay, naramdaman ko ang lalong paghihina; dumulas ako sa pader, ang mundo ay naging tila usok, ang sakit sa aking binti ay hindi ko na matiis. Napakabigat ng aking katawan, at ang dilim ay nagbabantang tuuyan akong lamunin. Ngunit kahit nararamdaman kong nawawala na ako, isang kakaibang kaligayahan ang bumalot sa akin. Kung dito na matutuludkan ang buhay ko ay masaya akong mamamaalam sa mundo dahil nakita ko ang pagwawakas ng kademonyohan ng mga sutsot. At ang pinakamahalaga ay buhay si Eve.

Sa gitna ng nanlalabo kong paningin, nakita ko ang pari at ang isa pang Guardian na lumalapit sa akin. Lumuhod ang pari at hinawakan ako. Isinuot niya sa aking leeg ang isang kwintas na may krusipiyo. Pagkatapos ay dahan-dahang ipinatong ang kanyang kamay sa aking noo, tila tinitingnan ang aking kondisyon.

“Tumawag ng medic, bilisan niyo!” sigaw niya.

“Ipagdasal niyo ako—at ang mga kaibigan ko, Father,” bulong ko, pilit kong inaabot ang kanyang mga kamay.

At hindi ko na alam kung nahawakan ko ang mga kamay ni Father sa dahilang ang mga talukap ng mata ko’y tila bintanang nagsara. Dumilim.

Chapter 11
“Kabuntot Na Anino”

Huwan Kang Lilingon
(Maikling Nobela – Horror)

Chapter 10B
“Ang Tunggalian”

Si Marco ay hindi mapakali. Halos magsalubong ang kanyang mga kilay. “Kailangang mamatay ni Eve bago pa niya ilabas ang mga anak ng halimaw.Ang mga demonyong isinisilang mula sa tao ay mas mapanganib.”

Napapikit si Jasmine. Tinakpan ng mga kamay ang kanyang mukha. Marahil ay hindi niya malaman kung ano ang dapat mamayani sa kanya, ang pagiging kapwa niyang tao si Eve o ang sinumpaang tungkulin bilang miyeybro ng Guardians. Ang sundalo ng pananampalataya ay  naipit sa pagitan ng sumpa at puso. Tiningnan niya si Eve, dinudugo at umiiyak.

“Mang Fidel… Marco…” bulong niya. “Tao pa rin siya. Naghihirap siya.”

Nanidigan si Marco “Kung kaaawaan mo siya ngayon, ang sangkatauhan ang maghihirap. Mamamatay tayong lahat kasama niya.”

Napapikit na lamang si  Jasmine. Hindi malaman kung saang panig siya kikiling.

Mabilis na ikinasa ni Marco ang kanyang baril at humakbang patungo kay Eve.

“Sandali—sandali! Baka may ibang paraan!” sigaw ni Tomas, humarang siya sa pagitan ni Marco at ni Eve. Itinanim niya ang kanyang mga paa at itinaas ang patalim na hawak.

Pagkatapos ay isang boses ang aming narinig

“Tama ‘yan, Tomas. Huwag mong hayaang patayin nila ang kapatid at mga pamangkin mo.”

Si Berith iyon, ginagaya ang boses ni Adam.

“Jasmine… mahiya ka naman? Bakit mo sila hahayaang saktan kami? Magkapatid tayo. Ang mga nasa sinapupunan ni Eve… sila ay sarili mong dugo—ang aking mga anak. Pamilya tayo. Tingnan mo si Tomas—pinatutunayan niyang kapatid siya ni Eve. Eh, ikaw?”

“Itigil mo ang pagpapanggap, Berith!” sigaw ni Jasmine.

“Berith? Sinong Berith?” ang wika ng Sutsot na si Berith. “Ako ang kapatid mo, Jasmine. Hindi mo ba nakikita? Ang mga sanggol sa tiyan ni Eve ay iyong mga pamangkin.”

“Patay na ang kuya ko,” mabilis na sagot ni Jasmine. “Ninakaw mo ang katawan niya. Ginamit mo siya. Subukan mo lang akong lalapitan—ako mismo ang pupugot sa ulo mo.”

Tumawa ng tumawa ang Sutsot. “Ano na ang  nangyari sa kasabihang ‘ang dugo ay mas matimbang kaysa sa tubig”?.

“Pula ang dugo ko… ang sa iyo eh berde, gago,” sagot  ni Jasmine.

Panandaliang tumahimik ang paligid. Patuloy pa rin nang pamimilipit si Eve.

Ramdam ko ang tensyon. Habang may pangamba sa ano man ang susunod na gagawin ni Berith, ay nagpapakiramdaman  kami sa loob. Nandoon si Tomas na handang gawin ang lahat upang huwag masaktan si Eve. Sa kabilang banda ay nandoon sina Mang Fidel at Marco, mga miyembro ng Guardians of Light  na sumumpang gagawin ang lahat upang puksain ang mga Sutsot.

Si Jasmine ay nalilito. Ang ba ang  mamamayani sa kanya… tungkulin o ang awa para kay Eve.

Ako, hindi ako nalilito. Malinaw, hindi ang ano ang dapat kong gawin kundi ang gusto kong gawin… ipagtanggol si Eve.

Tumayo ako sa tabi ni Tomas. Hawak ko ng mahigpit ang machete na ibinigay sa akin ni Marco. Kaibigan ko si Tomas. Hindi ko siya hahayaang mag-isa sa labang ito. Higit sa lahat, hindi ko hahayaang saktan ng sinoman si Eve.

Nagtama ang paningin namin ni Mang Fidel. Umiling-iling siya “Hindi kailangang humantong sa ganito. Panginoon, kaawaan Mo kami.”

May ingay na nagmula sa may bandang bintana. Puwersahang ito’y nabuksan. Si  Adam. Gamit pa rin ng demonyong si Berith ang kanyang katawan,

“Sige lang… magpatayan kayo. Gustong-gusto ko ‘yan… gustong-gusto ko.”

Hindi nag-atubili si Marco. Itinaas niya ang kanyang baril at nagpaputok. Ang putok ay parang kulog; ang Sutsot  sa bintana ay hindi tinamaan.  Kung paraan lang iyon ni Berith para ilayo angatensyon ng mga Guardians kay Eve, nagtagumpay siya.

“Kuya… kuya, hindi ko na kaya!” sigaw ni Eve. Walang magawa si Tomas kundi pisilin ang kamay ng kapatid; nanatili akong bantay, ang mga mata ay naglilibot sa paligid para masigurong walang Guardian na lalapit sa kanya.

“Adam… nasaan ka? Tulungan mo ako, ano ba… lalabas na ang mga anak natin.”

Ang Sutsot ay muling umatungal. Tila ba nagdiriwang ito.

“Malapit nang lumabas ang mga anak ko. Maniwala kayo… hindi kayo handa para sa kanila.”

Ang babalang iyon ay sinundan ng isa pang atungal..

Sina Mang Fidel at Marco ay pumunta sa likod ng bahay. Ilang sandali pa, ang gabi ay napuno ng mga sigaw, mga atungal, at mga putok ng baril sa gitna ng ulan.

Biglang bumukas nang malakas ang pinto sa harap.

Ang Sutsot ay pumasok, ang isang kamay ay nakahawak sa kanyang dumudugong tiyan.

“Eve… Eve…”

Sa kabila ng sakit at hirap, pilit na bumabangon si Eve mula sa sofa para salubungin sana siya.

“Adam!!! Anong ginawa niyo kay Adam?!” sigaw ni Eve.

Dalawa pang putok ang umalingawngaw.

“HUWAG!!! HUWAG!!! Pakiusap huwag ninyo siyang saktan!” Ang pagsamo ni Eve.

Bumagsak si Adam sa harap namin, at sa likod niya, lumitaw si Marco. Binitiwan niya ang kanyang baril at lumuhod. Umaagos ang dugo sa kanyang tagiliran.

Kasabay ng pagbagsak ni Berith ay namanhid ang aking kaliwang hita. Tinamaan ako ng isa sa mga bala niya. Umagos ang dugo sa aking binti habang pilit akong kumikilos.

Dinaluhan ni Jasmine si Marco. Nanatili akong nakatayo, nag-aabang.

 May itak na ang nakabaon sa likod ni Marco.

“Jasmine, ang… si ama  ay patay na. Tingin ko… hindi na rin… hindi na rin ako magtatagal. Gawin mo ang iyong sinumpaan. Sa… sa ngalan ng Diyos.”

Tuluyan nang bumagsak si Marco sa sahig, wala ng buhay.

“Kuya… ang tiyan ko… sasabog na!” sigaw ni Eve, nangingisay sa sofa.

Gusto ko siyang lapitan, tulungan, pero nang humakbang ako’y bumigay ang aking binti. Napasandal ako sa pader, para akong kandilang nauupos.

Binunot ni Jasmine ang itak mula sa likod ni Marco at mabilis na sumugod kay Eve.

“Pakiusap, huwag, Jasmine!” sigaw ko.

Napalingon si Tomas dahil sa aking sigaw. Bakas ng pagkalito sa kanyang mukha. Pagkatapos ay nangyari ang lahat sa isang iglap. Sumabit ang paa ni Jasmine sa gilid ng basahan na nasa  sahig. Nawalan siya ng balanse. At bago pa man kami makakilos, dumulas siya pabagsak nang diretso sa sandatang hawak ni Tomas.

Nahiwa ang talim ng macheteng hawak ni Tomas ang tiyan ni Jasmine. Habang siya ay bumabagsak patagilid, ang kamay niyang may hawak na machete ay naiwasiwas niya. Nahiwa ng hawak niyang machete ang leeg ni Tomas.

Habang sina Tomas at Jasmine ay halos sabay na napaluhod tutop ang mga parte ng katawan nilang nasugatan ay bumagsak sa sahig ang mga macheteng hawak nila. Ang mga sandatang iyon ay dapat sa mga Sutsot ginamit.

Sa pagkakataong iyon ay nanumbalik sa aking isip ang babala ni Kharon kina Tomas at Jasmine…mag-ingat sa bagay na matalim.

Tuluyan nang bumagsak sa sahig ang mga katawan nina Tomas at Jasmine. Hawak ni Tomas ang kanyang leeg; si Jasmine ay nakahiga sa tabi niya. Pareho silang naghihingalo… ang mga mata nila ay nakabukas… nakatitig sa akin. Pinilit kong kumilos para tignan kung ano ang puwede kong gawin. Pero bawat kilos ko’y nagdudulot ng sobrang kirot sa aking sugatang hita.

Trahedya… sunod-sunod.

Sa isang saglit pakiramdam ko’y tila huminto ang pag-ikot ng mundo. Ang bagyo sa labas ay nagngangalit, pero sa loob, tanging katahimikan… nakakabinging katahimikan.

Sumigaw ako para pigilan si Jasmine na saktan si Eve, at ang desisyon kong iyon ang nag-umpisa ng sunod-sunod na pangyayari na tumapos sa kanilang buhay. Ako ba ang dapat sisihin sa kanilang kamatayan?

Hindi ako makapag-isip nang malinaw. Lahat ay nangamatay sa harapan ko. Kami na lang ni Eve ang natitirang buhay. Ang masakit, hindi ko man lang magawang lumapit kay Eve.

Ang silid ay tila umiikot; ang mga anino ay naghahalo-halo. Bumabaha ng dugo sa sahig galing sa mga patay at sa aking hitang sugatan at sa Sutsot na si Berith na nasa katawan ni Adam.

Dugo—pula at luntian—ay kumalat na parang dalawang maliit na sapa sa sahig.

Sina Jasmine at Tomas ay tuluyan nang nalagutan ng hininga, habang si Eve ay patuloy sa pag-ire, pilit na inilalabas ang bagong buhay—isang bagong buhay na magdadala lamang ng higit pang kamatayan.

Ang tiyan ni Eve ay namaga nang nakapangingilabot, ang balat niya sa tiyan ay banat na banat na parang bubog na malapit nang mabasag.

At animo’y  hindi pa sapat ang lagim na nasaksihan ko, ang pagkamatay nina Marco, Tomas, at Jasmin at ang malapit ng paglabas ng mga nilalang ng kadiliman na nasa tiyan ni Eve, ang katawan ni Adam ay dahan-dahang tumagilid.

Buhay pa si Berith. Buhay pa ang demonyo. Kay hirap patayin ng halimaw na Sutsot.

Dahan-dahang bumangon ang Sutsot. Nang makatayo na siya’y ibinaling ang kanyang tingin sa akin. Gumuhit sa kanyang labi ang isang mapanuyang ngiti.

Nilapitan ni Berith si  Eve. Bagama’t halatang nanghihina dahil sa mga sugat na tinamo, ay para siyang nagbubunyi.

“Adam… oh Adam… pakiusap bilisan mo,” iyak ni Eve, inaabot siya.

Naupo si Berith sa tabi niya at dahan-dahang hinalikan ang kanyang mga labi. Ang kanyang mga mata ay hindi umalis sa akin—puno ng pangungutya.

“Oh, Willy… ang mga labi na pinapangarap mong mahagkan ay napakatamis… masarap. Gustung-gusto ko siyang halikan.”

Nakita ko kung paano tumugon si Eve sa halik ni Berith—hinalikan niya ito pabalik, nang may panggigil at pananabik. Napapikit ako.

“Lumalabas na ang ating mga anak, Eve. Magiging ina ka na… at magiging ama ako,” ungol ng demonyo.

Si Eve, ay wala nang pakialam kay Tomas na kanyang sariling kapatid. Namatay ito sa pagtatanggol sa kanya. Nakatuon na lamang ang atensyon niya siya Sutsot. Tila siya ay nahibang. Para pa siyang nagbubunyi sa piling ng nilalang na kumuha sa katawan ni Adam.

Ang Sutsot ay nagpakawala ng isa pang nakabibinging atungal. Nagbubunyi. Nagmamalaki.

Sumigaw si Eve, nakakapit sa mga braso ng Sutsot. Wala nang sakit na mababakas sa kanyang mukha—tanging matinding determinasyon, na tila sabik na isilang ang mga anak ng isang demonyo.

At ganoon na nga ang nangyari. Lumabas ang unang sanggol. Pagkatapos ay may pangalawa… pangatlo… pang-apat. Bumilis ang paglabas ng mga ito, hindi na ako nakasunod sa pagbibilang.. Mukhang may labintatlo sila, o baka higit pa. Lumabas sila na parang usok at nagkatawang-tao bago lumapag sa sahig.

Sa halip na iyak ng bagong silang, ang paligid  ay napuno ng unga ng kinakatay na baka at palaka sa bukid kapag umuulan.

Pilit kong inaabot ang machete sa sahig. Pero parang wala na akong natitirang lakas pa. Tila sumama ito sa mga dugong umagos mula sa aking sugat.

Masayang tinipon ni Berith ang mga bagong silang na Sutsot.  Isa-isa niyang kinarga ang mga ito at dinilaan ang madulas na likido mula sa kanilang balat. Si Eve nama’y dahang-dahang naupo sa sahig. Pinangko niya ang dalawa sa mga sanggol na sutsot at masuyo niyang hinagod ang katawan ng mga ito.

Mapuputi ang mga sanggol na Sutsot—mukhang mga anghel sa unang tingin, pero biglang lumalaki ang mata at lumalabas ang maliliit at matatalas na ngipin. Nakakapangilabot ang nasaksihan ko. Ang kanilang katawan ay nagbabago—tao sa isang sandali, usok sa susunod, saka magiging katawang tao ulit.

Ito pala ang ibig sabihin ni Jasmine na ang mga Sutsot na ang isang magulang ay tao ay mas mapanganib. Hindi na nila kailangang mang-agaw ng katawan para magkaroon ng pisikal na anyo. Kaya na nilang magpalipat ng anyo mula sa usok at laman ayon sa kanilang kagustuhan.

Tiningnan ko si Berith na suot ang katawan ni Adam. Pinagmasdan ko din si Eve. Magkasama sina Adan at Eba, pero hindi sa Hardin ng Eden, kundi sa impiyerno dito sa lupa. Isinilang ni Eve hindi si Abel, kundi si Cain—hindi lang isa, kundi marami.

Chapter 10C
“Ang Tunggalian
(Scheduled posting: 01 -23-26)

Huwan Kang Lilingon
(Maikling Nobela – Horror)