Author Archives: HARDPEN

Lingon (10)

(Huling Bahagi)

hat man

Atungal ang isinagot ng sutsot na inakala naming lahat ay si Patrick.

“Huwag po ninyong saktan si Patrick.” ang sigaw ni Ella.

Iyon ang isang bagay na hindi ko maintidihan – bakit parang ipinagtatanggol pa ni Ella and halimaw. Si Jasmin man ay napatingin kay Ella ng sabihin iyon. Iyon ba’y pagtanaw lamang ng utang na loob dahil iniligtas siya noon ng sutsot na nagkunwaring si Patrick?

Meron nanamang mataas na alon na tumama sa amin. Humiwalay ang balsa sa bangka ngunit naiilawan pa rin ito ng spotlight. Nakita kong naggigirian sina Patrick at mang Kanor. Gulok ang hawak ni Patrick, punyal naman ang kay mang Kanor. Iniabot ni mang Kanor kay Tomas ang punyal at pagkatapos ay binunot niya mula sa puluhan nito ang kanyang gulok.

Patuloy ang pagatungal ng sutsot na nasa katawan ni Patrick.

Nakita kong si Gener ay may hawak na baril at pilit inaasinta si Patrick.

Umalingawngaw ang putok… isa… dalawa.

Hindi tinamaan ang sutsot. Malikot kasi ang bangka at ganoon din ang balsa dahil sa mga alon.

Nagsunod-sunod na ang mga matataas na along dumaan at naglaho na sa paningin namin ang balsa. Iniikot ni Gener ang spotlight sa bangka ngunit wala kaming makita.

Ang huling atungal na narinig namin ay parang kay layo na ng pinanggalingan.

Pinaandar ni Gener ang motor ng bangka pero ayaw. Ilang beses niyang sinubukan ngunit kung bakit sa pagkakataon iyon pa tila nasira ang makina.

Tuluyang ng umulan. Malakas.

Ginamit namin ang sagwan. Sinubukan naming hanapin ang balsa ngunit sa lakas ng hangin at alon ay wala kaming direksyong mapuntahan kundi ang pabalik sa pampang.

Paulit-ulit naming tinawag ang pangalan nina Tomas at mang Kanor hanggang sa maihatid kami  ng alon sa mismong breakwater. Nilampasan namin ang rampa hanggang sa sumadsad sa gilid ng dagat ang bankang sinasakyan namin.

Batid ko mang hindi pa tapos ang problema namin ay nakahinga ako ng maluwag nang sa wakas ay muli akong nakatapak sa buhanginang iyon.

Bitbit ang kanyang flashlight ay pinangunahan kami ni Gener patungo sa niyugan hanggang makarating  kami sa isang lumang bahay. Sumilong kami sa terrace nito. Nagpunta sa likuran ng bahay si Gener. Ilang sandali pa’y may maririnig na ugong ng isang makina at nakita naming nagliwanag sa terrace at sa loob ng bahay. Binuksan ni Gener mula sa loob ang harapan sa pintuan. Nagsipasok kami.

May isang kwarto at hiwalay na palikuran sa loob. Magkabukod ang kainan at salas. May mga kagamitan din. Halatang tinitirhan ang bahay.

“Pahingahan ito ng mga tagapagbantay,” ang sabi ni Jasmin. “Dito na tayo magpalipas ng magdamag.”

“Teka lang, may mga damit sa kwarto. Magpalit kayo.” ang sabi ni Gener habang hinuhubad niya ang suot na tunika at t-shirt.

Pinauna na ako ni Jasmin at nang ako’y lumabas sila naman ni Ella ang pumasok sa kwarto upang magpalit ng damit.

“Brod, baka kaylanganin mo ito.” Inaabot sa akin ni Gener ang isang mahabang gulok at pagkatapos ay nagsuot ng tuyong damit pantaas. “Benditado ang gulok na yan. Tatalab iyan sa mga sutsot.”

“Salamat! Ano na kaya ang nangyari kay Tomas at kay mang Kanor?”

“Bukas na natin siguro malalaman. Malaki ang kumpyansa ko sa aking ama. Marami na siyang napatay na sutsot mula pa noon.” ang sagot ni Gener na sa pagkakataong iyo’y nililinis ang kanyang baril. Kalibre .45 rin ang gamit niya.

Mahirap isiping tapos na ang pinagdadaan naming krisis hanggang hindi namin alam ang sinapit ng kaybigan ko at ng ama ni Gener… at kung buhay pa o patay na ang sutsot na umagaw sa katawan ni Patrick.

Binuksan ko ang bintanga ng bahay. Tila huminto na ang ulan.

Lumabas sa kwarto sina Ella at Jasmin. Pareho silang naka-shorts at t-shirt lang.

Dumiretso sa lutuan si Jasmin at sinabing “Magpapainit ako ng tubig nang tayo’y makapagkape.”

Nagsiupo kami sa sala habang hinihintay naming kumulo ang nakasalang na tubig.

Si Gener ay kung ilang beses na tumayo at bukas-sara Gener sa pintuan sa likuran at harapan at sinisilip ang paligid.

“Aray.” Si Ella iyon. “Sumasakit ang tiyan ko.”

“Gutom ka siguro.” Ang sabi ko kay Ella.”

“Siguro nga.” Ang sagot ni Ella. “Arrrayyy! Mukhang tumitindi ang sakit ah. Parang humihilab. Teka, punta lang ako ng CR.”

Nang makapasok ng palikuran si Ella ay binulungan ako ni Jasmin. “May boyfriend ba si Ella?”

“Oo, meron. Jeff ang pangalan.” Ang sagot ko. “Bakit mo natanong?”

“Kasi parang malaki ang tiyan niya. Parang buntis.”

“Tulong! Tulungan n’yo ako. Ang sakit ng tyan ko” ang sigaw ni Ella mula sa CR.”

Mabilis naming tinungo ang CR. Si Jasmin ang pumasok.

“Anong nangyari? Willy… Gener… dinudugo si Ella. Tulungan n’yo ako.” ang sabi ni Jasmin. “Ilabas natin siya dito.”

Nagtulong kami ni Gener na buhatin si Ella palabas ng CR. Inihiga namin siya sa sofa sa sala. Umaagos ang dugo sa mga hita niya. Namimilipit sa sakit sa Ella.

“Ella, lumalaki pa lalo ang tiyan mo.”

Nakita kong lumaki ngang bigla ang tiyan ni Ella. Parang may gumagalaw sa loob.

Sa pagkakataong iyon ay biglang bumukas ang pintuan ng bahay sa likuran. Nagulat kaming lahat.

Sina Tomas at mang Kanor ang pumasok. Basang-basa sila.

“Itay, salamat at buhay kayo!” ani Gener. “Napatay ba ninyo ang sutsot?”

Umiling si mang Kanor at sinabing “Bumaligtad ang balsa dahil sa alon. Lumubog kaming tatlo sa dagat. Lumangoy kami nit Tomas papuntang pampang. Mabuti’t buhay ang ilaw sa breakwater. Teka ano ba nangyayari dito?”

Nakita ni Tomas ang kalagayan ni Ella.

“Kuya tulungan mo ako. Napakasakit ng tiyan ko.”

Nilapitan ni Tomas si Ella. Napaluhod ito, mangiyak-ngiyak.

“Ano ba ang nangyari?” ang tanong ni Tomas.

Una’y tumingin lamang si Ella kay Tomas. Ayaw magsalita. Panay lang ang iyak.

“Ella,  magsalita ka. Ano ba nangyari?” si Tomas ulit iyon.

Parang alam ko na ang nangyari. Pinagtagni-tagni ko ang mga napansin ko mula pa doon sa kubo ni Patrick sa isla Miedo hanggang sa makaalis kami doon.

“Kuya… kuya!”

“Ano?.. Ella!!!

“May nangyari sa amin ni Patrick sa isla. Maraming beses. Hindi ko napigilan ang pangaakit niya sa akin.”

At mula sa harapan ng bahay ay narinig namin ang pamilyar na atungal ng sutsot.

Ang sutsot… si Patrick. Buhay.

Malakas na lagabog sa pintuan ng bahay ang sumunod sa atungal ng sutsot.

Ipinutok ni Gener sa direksyon ng pintuan ang kanyang baril. Tumigil ang paglagabog doon.

Umatungal muli ang sutsot.

“Kuya…kuya… hindi ko na kaya.”

“May mga sutsot sa sinapupunan ng kapatid mo.” ang sabi ni mang Kanor

“Tulungan mo ako kuya! Anong gagawin ko!!! Kuya!!!”

“Dapat mamatay si Ella bago lumabas ang mga sutsot sa katawan niya.” ang wika naman ni Gener at umakmang lalapit kay Ella.

“Teka… teka…teka… baka may iba pang paraan.” ang sigaw ni Tomas. Iniharang ang kanyang katawan sa nakahigang si Ella at itinutok sa mukha ni Gener ang hawak nitong punyal. Tinabihan ko ang aking kaybigan. Nakahanda ang aking gulok.

“Ganyan nga Tomas. Huwag mo silang hahayaang patayin ang kapatid mo. Willy, tulungan mo ang kaybigan natin.” Tinig ni Daniel ang ginaya ng sutsot. Tanaw ko ang halimaw mula sa bintana.

Nagpaputok uli si Gener. Nawala ang sutsot.

Mabilis kong isinara ang binatana.

“Kuya, hindi ko na kaya!!! Parang sasabog na ang tyan ko!!!”

Muling umatungal ang sutsot. Parang nagbubunyi.

Gamit ang pintuan sa likuran ay lumabas sina mang Kanor at Gener. Tumungo sa magkabilang direksyon ng bahay.

Ilang sandali pa’y nakarinig kami ng sigaw… atungal… putok… lahat ng iyon habang patuloy si Ella sa pamimilipit sa sakit.

Bumukas ang pintuan sa harap ng bahay.

Pumasok si Patrick.

Tutop ang tiyan. Dumadaloy ang kulay berde niyang dugo. Naglakad papunta kay Ella.

“Ella… Ella…”

Sa gitna nang pamimilipit ni Ella sa sakit ay parang gusto niyang bumangaon at salubungin si Patrick.

“Patrickkk!!!” ang sigaw ni Ella.

Isang putok pa ang umalingawngaw.

Bumagsak sa harapan namin si Patrick at mula sa kanyang likuran ay lumitaw  si Gener… nabitiwan nito ang baril at paluhod na bumaksak  sa sahig. Duguan.

“Gener!” ang sigaw ni Jasmin.

Nilapitan namin ni Jasmin si Gener. Nakatarak sa likod niya ang isang gulok.

“Jasmin, pa…patay na ang tatay. Hi… Hindi na rin ako magtatagal. Gawin mo ang sinumpaan mong tungkulin. Sa… sa ngalan ng Diyos.”

Pagkasabi niyon ay tuluyan nang bumaksak sa sahig si Gener. Patay na.

“Kuya… parang may kumakagat sa tiyan ko…kuya! Arrayyyy! Kuyyyaaa.”

Binunot ni Jasmin ang gulok na nakatarak sa likod ni Gener at sinugod si Ella sa upuang kinahihigaan nito. Gusto kong pigilan subalit sobrang bilis ng mga pangyayari.

Itinaas ni Jasmin ang hawak na gulok, akmang tatagain si Ella ngunit tila mas mabilis si Tomas. Sinalubong niya ng saksak sa tiyan si Jasmin.

“Patawad Jasmin. Kaylangan kong protektahan ang aking kapatid.” ang sabi ni Tomas habang nakayakap sa kanya si Jasmin.

Bago bumagsak si Jasmin ay kitang-kita kong naiwasiwas niya sa leeg ni Tomas ang hawak na gulok.

Napaluhod si Tomas. Tutop-tutop ang leeg. Nakatingin sa akin. May gustong sabihin subalit sa halip na boses eh dugo ang bumulwak mula sa kanyang bibig niya. Bumagsak siya sa tabi ni Jasmin.

“Kuuyyyaaaaa!!!”

Wala akong magawa kundi panoorin lamang lahat nang nangyayari.

Tigmak sa dugo ang sahig… pula… berde.

Kitang-kita ko ang paghihingalo nina Jasmin at Tomas.  Nadinig ko ang kanilang huling mga hininga.

Tila patay na rin si Ella.

Kitang-kita ko kung paaanong unti-unti pang lumalaki ang kanyang tiyan. Parang lobong hinihipan ng hangin.

Kitang-kita ko kung paano dahan-dahang tumihaya ang duguang sutsot na nasa katawan ni Patrick.

Naupo. Tumingin sa akin. Nakangisi. Ngisi ng nagbubunying demonyo.

Umatungal ang sutsot ng malakas kasabay ang parang pagputok ng tiyan ni Ella.

Gusto kong tumakbo pero parang nakapako ang mga paa ko sa sahig. Sumisigaw ako pero walang boses na lumalabas sa aking bibig.

Kitang-kita ko ang ilang sanggol na nasa ibabaw ng bangkay ni Ella… tatlo… apat… lima… hindi ko matiyak kung ilan. Mapuputi’t magaganda. Parang mga kerubin.  Nag-aaagawan sa mga lamang loob ng katawang pinanggalingan nila.

Napansin ako ng isa sa kanila.

Nanlisik ang mga mata… matang lumaki’t naging kulay itim.

Tumalon siya sa sahig. Gumapang dahan-dahan papunta sa akin. Nagsalubong ang aming tingin… kitang-kita ko kung paanong bigla itong naging parang usok. Hindi ko nagawang pumikit. Napasok niya ang aking mata. Pakiramdam ko’y parang may tumutulak  sa akin palabas sa aking katawan… papunta sa aking mata.

Sana’y ang lahat ng nangyari sa breakwater… sa isla Miedo… sa bahay na iyon ay hindi totoo. Sana’y ang lahat ay panaginip lamang.

Isa na lang ang pwede kong sandigan… ang Diyos.

Habang kami ng sutsot ay nagpapambuno sa loob ng aking katawan ay umusal ako ng panalangin. At nang parang lumalabas na ako sa aking katawan at ang mga  kamay ko’y talukap na lang ng aking mga mata ang hawak eh naramdaman kong may sumampal sa mukha ko.

Sinundan iyon ng isa pa.

“Hoy…Willy…Willy… gumising ka!”

Iminulat ko ang aking mata.

“Gising anak!”

Halos patalon akong bumangon. Ang aking ina ang gumising sa akin. Niyakap ko siya nang mahigpit… mahigpit na mahigpit.

“Teka…teka… ano ba Willy… hindi ako makahinga.”

“Panaginip lang! Panaginip lang ang lahat!”

“Tange, hindi panaginip. Mukhang binangungot ka ng matindi. Nagsisisigaw ka’t parang nakikipagbuno ka sa hangin.”

“Thank you Lord… Thank you Lord.”

“Aba at mukhang natuto ka na yatang magpasalamat sa Panginoon.”

Niyakap kong muli  ang aking ina.

“Ay siya… ay siya. Bumaba ka na at kanina ka pa hinihintay nina Tomas at Daniel.”

“Po?”

“Nasa baba sina Tomas at Daniel. May lakad daw kayo.”

Dali-dali akong bumaba.

Nandoon nga ang dalawa kong kaybigan. Buhay na buhay.

Sabay kong niyakap ang mga kaybigan ko.

“O bakit Willy?” ang tanong ni Tomas. “Ang sweet mo naman yata ngayon!”

“O tol, gumayak ka na at pupunta daw itong si Tomas sa isang isla. Aba eh samahan natin at baka kung mapaano itong best friend natin.” ang sabi ni Daniel.

“Isla ba kamo? Saan?”

“Sa isla Miedo.” ang sagot ni Tomas.

– W A K A S –

LINGON (9)

(Ika-siyam na Bahagi)

The-Shape-Shifting-Ghost

Lubog na ang araw ng makalabas kami sa kakahuyan at mula sa tabi ng dagat ay kitang-kita kung gaano na kalawak ang apoy na nilikha namin sa kakahuyan.

Maari kong sabihing naipaghiganti na namin ang pagkamatay ni Daniel. Naipaghiganti namin ang pagkamatay ng iba pang nabiktima ng mga sutsot.

Magkahalong mga palahaw at mga panaghoy ang nanggagaling sa nasusunog na kakahuyan. Hindi magtatagal at ang mga sutsot na makakaligtas sa sunog ay makakarating na rin sa tabi ng dagat… o baka nauna pa sila sa amin.

Unti-unti nang dumidilim. Binaybay namin ang pampang papunta sa pinagiwanan namin sa balsa ni tandang Kharon. Ako ang nasa hulihan.  Mabilis ang takbo nina Patrick at Tomas sa unahan. Hindi ko mabilisan ang aking takbo sa dahilang inaalalayan ko sina Jasmin at Ella. Ako ang nasa hulihan.

May nadidinig akong parang mga tumatakbo sa likuran namin pero sinikap kong huwag lumingon.

Nakita kong unang nakarating si Tomas sa pinagiwanan namin sa balsa ni tandang Kharon. Tinulungan siya ni Patrick na hilahin palusong sa dagat ang balsa.

Naunang sumampa sa balsa si Tomas. Inihanda niya ang tikin. Hinintay kami ni Patrick. Pinauna niyang sumampa sin Jasmin at Ella. Nakaharap siya sa pinanggalingan namin hawak ang gulok.  Nagsimula nang isikad ni Tomas ang tikin.

“Bilisan mo pa Willy!” ang sigaw ni Patrick.

Eksakto ang lundag ko sa balsa. Gumewang-gewang pa ito paglapag ko doon. Ang huling sumampa sa balsa ay si Patrick.

Isinikad na ni Tomas ang hawak na tikin ngunit bago tuluyang nakalayo sa pampang ang sinasakyan namin ay may tumalon dito… isa…dalawa…tatlo… tatlong sutsot na nakasanib sa katawan ng tao.

Halos tumaob ang balsa. Napunta ako, kasama sina Ella at Jasmin sa likuran.

Tatlong putok ang umalingawngaw.

Sapol ang dalawa. Nahulog sila sa dagat. Ngunit ang isa’y hindi tinamaan ni Tomas.

“Hindi sa lahat ng pagkakataon ay tatama ka Tomas.”

Boses ng babae.

Katawan din ng babae ang sinanibang ng sutsot na iyon.

Kinalabit muli ni Tomas ang gatilyo ng kanyang baril.

Hindi pumutok, ubos na ang bala.

Ipinukol ni Jasmin ang hunting knife sa sutsot. Nakaiwas ito ng bahagya kayat hindi napuruhan. Sa balikat lang  ito tinamaan at parang walang anoman na binunot niya ang. Mula sa sugat niyang dumaloy ang kulay berdeng dugo.

Naggirian sina Patrick at ang sutsot. Hawak ni Patrick  ang kanyang gulok at ang sutsot nama’y ang hunting knife ni Jasmin.

Nagsalita ang sutsot.  Parang kinakausap si Partick gamit ang isang lengwaheng hindi namin maintidihan. Parang kinagagalitan si Patrick habang itinuturo ang nagliliyab na kakahuyan. Sa pakiwari ko’y parang sinusumbatan si Patrick.

Umiiling-iling lang si Patrick. Hindi sumasagot.

Umatungal ang sutsot. Iyon ang isa sa dalawang atungal na madalas kong naririnig. Iyon ang palaging pumapangalawa.

Nagpambuno ang sutsot at si Patrick. Natumba silang pareho at napailalim si Patrick. Nakita kong pigil-pigil ng sutsot ang kamay ni Patrick na may hawak na gulok samantalang nakaipit naman sa kili-kili ni Patrick ang kamay ng sutsot na hawak ang hunting knife ni Jasmin.  Halos sabay kaming kumilos ni Tomas upang tulungan si Patrick. Mahigpit kong hinawakan ang braso ng sutsot at pilit namang ibinuka ni Tomas ang kamay nito upang mabitawan ang hunting knife. Tumulong na rin sa Jasmin hangang matanggal nito sa kamay ang hunting knife at  makawala mula sa ilalim ng sutsot si Patrick.

Hawak namin ni Tomas sa magkabilang braso ang nakadapang sutsot at si Jasmin nama’y inupuan ang dalawang paa nito.

Napagtanto kong hindi pala ganoon kahirap gapiin ang mga sutsot kapag nakasanib sila sa katawan ng tao. Siguro’y nagiging kasing-lakas lamang sila at kasing-ligsi ng taong kanilang sinasaniban o higit lang nang kaunti.   Marahil mas nahirapan kami kung nagkataong lalaki ang nasaniban ng sutsot na katunggali namin.

“Bakit mo ito ginawa sa akin Patrick. Ano ba talaga ang binabalak mong gawin.”  ang wika ng sutsot.

Nilaslas ni Patrick ang lalamunan ng sutsot gamit ang kanyang gulok.

Patay na ang sutsot nang bitiwan namin ito. Inihulog ito ni Patrick sa dagat.

Batid kong nagtataka rin sina Tomas at Jasmin kung bakit sinabi iyon ng sutsot kay Patrick.

Ipinagpatuloy ni Tomas ang pagsikad sa tikin. Unti-unit na kaming lumalayo sa isla Miedo. Pinagmasdan  ko ang isla. Mas lumaki pa ang apoy. Mas lumakas pa ang mga palahaw.

Sana’y walang matira sa mga sutsot.

Sana’y walang nang iba pang mga tao ang magawi pa roon.

Nilapitan ni Ella ang kanyang kuya at yumakap dito habang si Jasmin ay napansin kong parang tumitingin lamang kay Patrick.

Binuksan ko ang aking backpack. May kadiliman na. Tanging ang flashlight ng cellphone ang pwede naming gamitin kung kakaylanganin.

“Hayun. Tignan ninyo.” Ang sabi ni Tomas.

May balumbon ng ulap na lumitaw mula sa direksyon ng nilubugan ng araw… katulad ng nagluwal kay tandang Kharon doon sa breakwater.

“Dali Tomas, puntahan mo iyon bago maglaho. Tanging iyan ang pwede nating daanan palabas sa lugar na ito.” ang sabi ni Jasmin.

Tumalima si Tomas.

Pinasok namin ang balumbon ng ulap. Madilim na. Binuksan ko ang flashlight ng aking cellphone.

Tahimik kaming lahat. Kusang gumagalaw ang balsa kahit hindi isinisikad ni Tomas ang tikin.

Hanggang sa pagkakataong iyon ang hindi nawawala ang pangangalisag ng mga balahibo ko sa batok at braso.

Si Ella, sa halip na sa kuya niya nakahawak eh parang sa likuran ni Patrick nagsumiksik at sa braso nito kumakapit. Isang bagay na siguradong hindi rin nalingat kina Tomas at Jasmin.

Sa bandang unahan ay may papasalubong sa amin na mga liwanag. Tama ang hinala ko – si tandang Kharon iyon,  sakay ng kanyang balsa. May mga angkas nanaman siya… nakahiga, parang natutulog. Lahat ay babae.

“Magsigising kayo!!! Huwag kayong tumuloy sa isla!!!’ ang sigaw ni Jasmin.

Ngunit tulog na tulog ang mga nakasakay sa balsa ni tandang Kharon.

“Tanda, wala na ang isla mo. Sinunog na namin.” ang sigaw ni Tomas.

“Iyon ang akala mo.”

Hindi ako pwedeng magkamali… boses iyon ni Daniel.

“Patay na ang lahat ng amo  mong sutsot.” ang pahabol pa ni Tomas.

Inulit lamang ni tandang Kharon ang kanina’y kanyang sinabi, “Iyon ang akala mo.”

Tuluyang nang nakalayo ang balsang sinasakyan ni tangdang Kharon kasabay ng paglabas namin sa balumbon ng ulap.

Isang malakas na alon ang sumalubong sa amin pagkalabas ng balsa sa balumbong ng ulap. Malakas ang hihip ng hangin. May liwanag akong nakikita sa aming unahan. Medyo malayo pa. Iyon marahil ang lamparang nasa dulo ng breakwater.

Maya-maya’y may kumalabog sa unahan ng balsa namin. Tinutukan ko ito gamit ang  flash light sa aking cellphone.  Sibat na may lubid na nakatali. At mula sa itaas ay may nakita akong paparating na apoy. Pagkalapag sa balsa ay nabasag ang isang bote na may nakasinding mitsa. Molotov cocktail iyon katulad ng nakita ko sa bangkang sinakyan nina Jasmin kahapon.  Mabuti na lamang at nabasag lang ang bote at hindi sumabog. Nagamoy gasoline sa balsa ngunit namatay kaagad ang apoy sa mitsa dahil sa mga along tumatama sa balsa.

Nagsimulang hilahin ang balsa namin patungo sa aming kaliwang direksyon. Halos maglalaglagan kami sa balsa. Bukod tangi na si Patrick ang matibay ang pagkatayo sa gilid ng balsa. Hawak niya ang kanyang gulok. Tinaga niya ang sibat. Naputol ang lubid. Isinikad ni Tomas ang balsa palayo sa bangka ngunit may sibat nanamang tumusok sa bandang unahan namin at muli’y may puwersahang humila papalapit sa isa palang nakatigil na bangka.

Patuloy ang malakas na hihip ng hangin.   Maya-maya’y humampas sa amin ang isang  may kataaasang alon. Basang-basa kaming lahat at kung walang  lubid na nakatali sa sibat na iyon eh malamang bumaligtad ito.

Papalakas ang hihip ng hangin. Nagsimulang umambon.

“Gener…Mang Kanor… kayo po ba iyan.” ang sigaw ni Jasmin. “Si Jasmin po ito.”

Walang sumasagot pero kapangsin-pansing naging marahan bigla ang ginagawang paghila sa aming balsa hanggang makadikit ito sa sa isang katig ng bangka. Nababanaag kong may dalawang lalaking sakay ito.

Akmang tatalon sa bangka si Patrick ngunit hinawakan siya sa kamay ni Jasmin.

“Huwag kayong kikilos ng hindi maganda. Kung mga tagapagbantay ang nasa bangka’y baka barilin tayo.” ang pabulong na babala ni Jasmin.

Ang akala ko pagkaalis sa isla Miedo ay tapos na ang mga problema namin. Hindi pala. Noon ko naalala ang mga sinabi ni Jasmin tungkol sa mga tagapagbantay.

Nagbukas ng flashlight ang isa sa kanila. Isa-isang inilawan ang aming mga mukha.

“Sino iyang dalawang kasama n’yo?” ang tanong ng isang lalaki.

Tinig iyon ni mang Kanor at maaaring ang kasama niya ay si si Gener.

“Si Ella po, iyong sinabi sa atin ni Tomas kahapon na kapatid niyang hahanapin nila sa isla. Eto naman pong katabi ko ay si kuya Patrick. Siya po ang dahilan kung bakit nakiusap ako sa inyo kahapon na samahan ko sila sa isla Miedo.”

Katahimikan ang kasunod niyon.

“Nilinlang mo kami Jasmin. Itinago mo sa amin ang totoong dahilan kung bakit ginusto mong maging tagapagbantay.” ang sabi ni mang Kanor.

“Alam ko pong hindi ninyo ako papayagang makapasok sa grupo kung nalaman ninyong may nawawala akong kapatid na nagpunta sa isla Miedo.”

Nagliwanag sa bangka at sa balsa nang bumukas ang spotlight na nasa unahan ng bangka nina mang Kanor.

“Kung hindi dahil sa pakiusap ni Gener at sa mga magandang naimbag mo sa mga tagapagbantay ay kanina pa nawasak ang balsa ninyo at  maaaring patay na rin kayo.”

“Maraming salamat po mang Kanor.” ang sagot ni Jasmin.

“Ngunit gusto naming makatiyak na walang nasaniban sa inyo ng sutsot. Alam mo Jasmin kung gaano katuso ang mga demonyong iyon.  Maging ikaw ay hindi ko tiyak kung ikaw nga talaga si Jasmin.”

“A…ano po ang dapat naming gawin?” ang tanong ni Tomas.

“Bahagya kong susugatan ang  palad ng bawat isa sa inyo gamit ang bentitado kong punyal. Tignan natin kung ano ang kulay ng dugo na dadaloy.” ang sagot ni mang Kanor sa tanong ni Tomas.

Matapos tanggalin ang sibat at sinupin ang lubid na ipinanghila sa balsa namin ay may malapad na tablang inilatag si Gener upang magsilbing tulay sa pagitan ng balsa at bangka. Ginamit ito ni mang Kanor upang lumipat sa aming balsa.

Nagprisinta si Ella na mauna.

Pulang dugo ang dumaloy mula sa sugat ni Ella.

“Pasensya na hija, kaylangan kong gawin ito. Sige lumipat ka na sa bangka namin.”

Magkasunod kami ni Jasmin na sinugatan ni mang Kanor.

Nagpasalamat ako’t nakumpirma kong hindi pa ako isang sutsot. Pula ang dugong lumabas sa akin. Ganoon din si Jasmin.

Nakalipat na kami ni Jasmin sa bangka matapos sugatan ni mang Kanor si Tomas.

“Patrick ikaw na ang sunod.” ang wika ni mang Kanor habang si Tomas ay naghahandang lumipat sa bangka.

Kitang-kita ko kung papaanong sa halip lumapit kay mang Kanor ay umurong sa bandang dulo ng balsa si Patrick. Hawak ang dala niyang gulok. Parang naghandang lumaban.

Umatungal si Patrick, atungal na kahalintulad ng una naming narinig sa isla Miedo.

Si Patrick pala’y nasaniban rin ng sutsot.

Kaya pala wala siyang maikwento tuwing nagtatanong si Jasmin. Kaya pala mula ng kasa-kasama na namin siya ay ayaw huminto ang aking panginiglabot.

Napaluhod sa bangka si Jasmin. Marahil ay hindi siya makapaniwala sa nasaksihan.

“Kuya Patrick!” ang sigaw ni Jasmin.

Atungal ang isinagot ng sutsot na inakala naming lahat ay si Patrick.

(Tatapusin)

LINGON (8)

(Ikawalong Bahagi)

Sutsot

Mula sa backpack ni Daniel ay kinuha ko ang kanyang lighter at ang pinaglagyan niya ng gaas at mga mitsa ng lampara. Ipinagpatuloy namin ang paggalugad sa kakahuyan. Magkatalikuran na kaming tatlo habang naglalakad. Dikit-dikit na kami halos.

Ang mga ingay at kaluskos na narinig ko ay palatandaan na nasa malapit lang ulit ang mga sutsot.

“Isa kang kriminal Tomas. Sarili mong kaybigan eh pinatay mo.”

Boses nanaman ni Patrick ang ginaya ng mga sutsot. Galing sa bandang likuran namin ang boses na iyon.

“Napakawalang-hiya mo Tomas. Pinatay mo ang aking anak. Pagbabayaran mo ang ginawa mong krimen.” Tinig naman iyon ng nanay ni Daniel.

Itinutok ni Tomas ang kanyang baril sa pinanggagalingan ng mga boses na iyon at sinabing “Gago! Sutsot ang pinatay ko. Kayo ang pumatay kay Daniel. Bakit di mo subukang magpakita nang isunod na kita.”

“Matapang ka lang Tomas dahil may baril ka. Mauubos din yang bala mo. Kapag ubos na  ang mga iyan eh humanda ka. Magtutuos tayo.”

“Malakas ang loob mong magsalita ng ganyan dahil isa lamang akong tao. Ikaw ay isang dating anghel at may kapangyarihan. Maglaban tayo ng patas kung gusto mo.”

Isang malakas na atungal ang isinagot ng sutsot kay Tomas.

Naisip kong baka ang mga umaatungal na sutsot na iyon ang kanilang mga pinuno. Isa rin marahil sa kanila ang madalas na kumokopya sa boses ni Patrick.

“Tatlo na lang ang natitirang silver bullets ko.” Pabulong na sabi sa amin ni Tomas.

“Hetong hunting knife ko. Hindi nito sasantuhin ang mga sutsot na iyan.”

“Apat na sa mga kasamahan ni Ella ay bangkay na nating natagpuan. Isa   na lang, kasama si Ella, ang maaring buhay pa sa kanila.” ang sabi ko.

“Buhay o nasaniban!” ang sagot ni Jasmin.

“Isama natin ang kuya mo… bali tatlo. Iyon eh kung walang ibang nagpuntahan sa islang ito bago pumunta dito ang kapatid ko’t mga kasama niya.”

Patuloy sa pambubuyo ang mga sutsot na kami’y tumingala sa kinalalagyan nila.

Dumalang ang mga punong nadadaanan namin. Wala na rin ang mga tulay na baging sa aming  bandang ulunan. Wala na kaming damong tinatapakan. Mabato na ang lugar na aming tinutumbok.

Parang nawalang bigla ang mga sutsot.

Nang tuluyan kaming makalabas sa kakahuyan eh narating namin ang isang batis.
Hanggang makarating kami sa gilid nito eh magkakadikit at magkakatalikuran pa rin kaming naglalakad.

Nagsiupo kami sa mga  batuhan. Mukhang napakalinis ng batis. Napakalinaw ng tubig. Mababaw lang ito at mga sampung hakbang siguro’y  makakatawid ako sa kabila. Galing ang tubig nito sa bandang itaas at hindi ko sigurado kung ang tubig nito’y tumutuloy hanggang sa dagat sa dahilang ang bandang dulo nito sa kabila ay papakipot papasok sa isang bahagi ng pinanggalingan naming kakahuyan.

Batid kong katulad ko’y uhaw na uhaw na rin sina Jasmin at Tomas ngunit wala sa aming nagtangkang uminom.

Mula sa likuran ng isang malaking bato sa aming harapan eh may isang lalaking biglang lumitaw. Balbas-sarado siya. Gusgusin.  Kasingtangkad halos ni Tomas ngunit mas matipuno ang pangangatawan. May nakasukbit sa tagiliran niyang gulok – kahalintulad ng mga gulok na nakita ko sa bangkang sinakyan ni Jasmin at ng mga kasama niya nang makita namin sila.

Napakalapit lang niya sa amin. Mabilis na ikinasa ni Tomas ang kanyang baril at itinutok sa lalaki. Nasorpresa kami sa bilis ng kilos ng lalaki. Isang iglap eh naagaw niya ang baril ni Tomas at ito’y itinutok sa amin.

Akmang uundayan ni Jasmin ng saksak ang lalaki ngunit siya’y mabilis na natutukan ng baril sabay sabing, “Huwag Jasmin!

Natigilan kaming lahat.

“Ku…kuya Patrick! Ikaw nga ba yan kuya?”

“Oo ako nga!” sagot ng lalaki.

Nang akmang yayakapin ni Jasmin ang lalaki ay pinigilan ko siya.

“Teka… teka muna Jasmin. Baka…”

“Don’t worry brod. Hindi ako sutsot.” wika ng lalaki.

“Salamat sa Diyos at buhay ka?” Yumakap si Jasmin sa kanyang kuya. Ipinakilala niya kami sa kanyang kuya.

”Kayo ba ang mga sakay sa bangka ni tandang Kharon kagabi?” Ang tanong ni Patrick habang ibinabalik kay Tomas ang baril nito.

Tinanguan ko si Patrick bilang kasagutan.

“Ako iyong may hawak na sulo na ikinakaway ko sa inyo kagabi. Tuwing may nakikita akong apat  na piraso ng liwanag na nasa gitna ng dagat ay nagpupunta ako sa tuktok ng mga batuhang iyon.” Tumuro si Patrick sa posibleng pinakamataas na bahagi ng islang iyon. “Doo’y parang iwinawagayway ko ang isang sulo upang makita ng mga nakasakay sa balsa ni tandang Kharon.”

“Kuya… paanong…”

“Mahabang istorya. Pero saka na tayo magkwnetuhan. Ang mahalaga makaalis tayo sa islang ito.” ang wika ni Patrick.

“Teka, nagpunta kami dito upang hanapin ang kapatid kong babae. Ella ang pangalan niya.”

“Sumunod kayo sa akin.” Ang sagot ni Patrick na pagkasabi niyo’y dali-dali  lumusong sa batis at  naglakad papunta sa kabilang bahagi nito patungo sa direksyon ng batuhang itinuro niya kanina.

Sinundan namin siya. Bago makarating sa naturang batuhan ay pumasok nanaman kami sa isang kakahuyan ngunit hindi kasingdami ng punong-kahoy kumpara sa pinanggalingan naming gubat. Hawan ang paligid. Malinis ngunit kapansin-pansin na amoy gaas ang paligid.

Sa may di kalayuan ay may natanaw kaming parang bahay kubo na mga tuyong dahon ng niyog na pinagpatong-patong ang nagsisilbing bubong. Nang malapit na kami dito  ay may lumabas na isang babae – si Ella.

“Kuya… kuya!”

Tumakbo si Tomas upang salubungin ang kanyang kapatid. Niyakap niya ito ng mahigpit.

“Salamat sa Diyos at  buhay ka!”

“Si Patrick kuya ang nagligtas sa akin.”

Ang sabi ni Ella sabay hawak sa baywang ni Patrick. Hahalik pa sana si Ella sa pisngi ni Patrick  ngunit umiwas ang huli.

Nakita ko ang pagtataka sa mukha ni Tomas at Jasmin sa inasal ni Ella.

“Ah… kuya nakita ba ninyo ang mga kaklase ko?”

“Patay na silang lahat maliban siguro sa isa.” ang sagot ni Tomas.

“Tanging kami lamang ni Ella ang natitira pang buhay sa islang ito.” ani Patrick. “Halikayo, pumasok tayo sa kubo.”

Sinundan namin sina Patrick at Ella papasok sa kubo.

“Ito ang nagsilbi kong tirahan mula noon napunta ako dito.” ang wika ni Patrick.

May kalakihan din ang kubo. Puro yari sa mga kahoy ang mga higaan, upuan at lamesang nasa loob  nito. Mula sa isang lalagyan ay naglabas ng saging at iba pang mga prutas si Patrick.

“Kumain kayo, natitiyak kong gutom kayo.”

Habang kami’y kumakain ay hindi ko maintidinhan kung bakit nangangalisag ang mga balahibo ko. Baka may sutsot sa malapit sa kubo.

“Paano kang nailigtas ni Patrick Ella.” ang tanong ni Tomas habang kami’y kumakain.

“Ang natatandaan ko lang eh matapos naming itayo ang mga tent  eh nagsiga iyong isang kaklase ko. Nakaharap kami sa apoy nang sa likuran namin ay may pumaswit. Ang mga nagsilingon eh bigla na lang nagkikisay at kitang-kita kong nawawak-wak ang mga tiyan nila. Sa takot eh nagtatakbo ako hangang makarating ako sa kakahuyan. Biglang may sumunggab sa akin at tinakpan ako sa bibig. Sinabihan akong huwag maingay. Sinumulan naming maglakad at binalaan niya akong kahit anong mangyari eh huwag akong lilingon kapag may pumaswit o tumawag sa pangalan ko. Hanggang makarating kami sa bandang batis ay hindi kami tinantanan ng paswit at  pangeenganyong lumingon.”

“Bakit mukhang ayaw sumunod ng mga sutsot sa lugar na ito? ang tanong ko kay Patrick. “Napansin naming hindi kami sinundan ng makarating na kami sa may batis.”

“Apoy lang ang pwedeng pumatay sa mga sutsot na hindi pa sumasanib sa katawan ng tao at kapag nasunog ang nasasaniban nila’y napipilitan silang lumabas. Alam nilang binuhusan ko ng gaas ang marami lugar sa bahaging ito ng isla . Sisindihan ko ito kapag kinaylangan. Takot din sila sa gamit kong gulok na ito.”

Tinanggal ni Patrick sa puluhan nito ang gulok at itinaas ng bahagya.

“Madaming sutsot na ang napatay ng gulok na ito. Bitbit ito ni Julie nang magpunta kami dito. Ayon sa kanya  ay nabendisyunan daw ng isang pari ang gulok na ito.

“Kuya… si Julie nga pala…”

“Oo… patay na siya.”

“Ikaw naman ang magkwento kuya?” Ang wika ni Jasmin.

“Saka na kapag nakaalis na tayo sa isla Jasmin. Marami tayong panahon para d’yan. Sa ngayon kaylangan nating magmadali. Kung kayo’y tapos ng kumain eh lumakad na tayo. Bago lumubog ang araw ay kaylangang makarating tayo sa tabi ng dagat.

Noon ko lamang naala-alang tumingin sa aking relo. Halos alas-tres na pala ng hapon.

“Tara na.” ani Patrick.

Lumabas kami ng kubo. Ayaw talagang mawala ng pangangalisag ng mga balahibo ko sa batok at braso. Malayo pa kami sa kakahuyan pero parang  merong sutsot malapit sa amin. Nagprisinta akong magbantay sa aming likuran. Si Patrick ang nasa unahan, hawak ang kanyang gulok. Kasunod niya si sina Jasmin at Ella.

“Tol iba ang pakiramdam ko. Hindi ko maintindihan kung bakit.” ang bulong sa akin ni Tomas.

Habang kami’y papalapit muli sa  kakahuyan ay pumalahaw ang mga sutsot. Iyon ang unang pagkakataon na iisang sutson lamang ang umatungal.

Muli’y natanawan ko na  ang mga tulay na baging. Umuugoy ang mga ito ngunit wala akong nakikita kundi parang  may kumikilos na maitim na usok na parang hugis tao na mabilis ding nawala.

Ilang sandali pa’y nasa loob na uli kami ng kakahuyan. Dahan-dahan muli at maingat ang aming mga hakbang. Ako  pa rin ang nasa likuran. Nagsimula nang muling pumaswit ang mga sutsot. Nakasanayan ko na, siguro ganoon din ang mga kasama ko. Kung ano-ano nanaman ang mga sinasabi nila. Nangaasar, nambubuyo, pinipilit kaming palingunin.

Ipinagkibit-balikat ko na lamang ang mga nadidinig ko. Ganoon din ang mga kasamahan ko. Katulad ko, marahil ang tanging nasa isip nila ay ang makabalik sa gild ng dagat, makasakay  sa balsa, at makaalis na sa isla.

Nadaanan namin ang bangkay ni Daniel. Huminto kami sa lugar na iyon at namahinga. Nilapitan namin ni Tomas ang namatay naming kaybigan. Kaliwa’t kanan niyang mata ay wala na. Wakwak ang dibdib niya’t tiyan.  Lahat ng lamang loob niya’y inubos kung hindi ng mga lobo ay ng  mga demonyong sutsot.

Nagkatinginan kami ni Tomas. Maaring pareho kami ng inisip. Tinabunan namin ng mga tuyong dahoon at sanga ang bangkay ni Daniel.

Inilabas ko mula sa aking backpack ang pinagsama-sama ni Daniel na gaas at  mitsa ng mga lampara mula sa balsa ni tandang Kharon. Ibinuhos ko iyon sa tumpok ng mga dahong nakatabon sa kanyang katawan. Gamit din ang lighter ni Daniel ay sinindihan ko ito.

Mabilis na nagliyab. Nilagyan pa namin ni Tomas ng maraming dahon at sanga.

Lumaki ang apoy. Dinilaan ang mga dahon pang nakakalat sa paligid hanggang gumapang sa mga tuyong baging na naglambitin at nakapulupot sa mga puno.

Dinig na dinig ko ang palahaw ng mga sutsot – hindi palahaw ng pagbubunyi kundi ng takot.

Iisang  atungal ng sutsot ang aking nadinig at sinusundan iyon ng mga palahaw. Nasaan kaya ang sa pakiwari ko’y pinuno nila.

Tuluyang kumalat ang apoy. Binilisan pa namin ang paglabas sa kakahuyan – lakad… takbo. Ramdam naming para kaming hinahabol ng lumalaking apoy.

(Itutuloy)

%d bloggers like this: