Author Archives: M.A.D. LIGAYA

Why Did I Decide To Come To South Korea?

As my 9th year here in South Korea started a few days ago, I tried to recall what made me want to come to this part of the world. It was not fate that brought me here. It was a conscious decision made after many nights of contemplation and prayers.

So, why did I travel to the Land of the Morning Calm?

The reason I decided to venture into ESL teaching here in South Korea was not that there were no teaching jobs available in the Philippines. As a matter of fact, I had to cut short my work in my country back in 2013 to come here. At that time, I was employed as  Principal of a basic education institution. To earn extra, I also worked as a part-time college instructor  and as an academic consultant in another school.

I had no problem finding jobs in the Philippines.

So, what made me decide to teach here?

Firstly, I suffered from severe “job burnout”. I got so tired of being a school administrator and a teacher at the same time. I desired to go back to full-time teaching.

I started doing supervisory works in 1994 at a technical-vocational institution. I resigned in 2002 then moved to another school, a Catholic tertiary institution, where  I was offered a supervisory position – head of the Education program. From there I became a college dean in another school then principal in a basic education institution. From 1994 to early 2013 I was a school administrator and a teacher at the same time.

I really got tired of supervising people and doing administrative works. I felt sick about it. I felt sick with the politics involved in supervising and managing employees. My last two years as a school administrator were terrible and horrible, particularly the penultimate one. How I wish I could go into details.

I wanted to go back to just being a teacher. That’s the reason I applied for a teaching job in South Korea. I was hired. My getting hired also proved that the notion “that only native speakers of English could (and should) teach ESL in South Korea” is but a myth. The truth is some of them could not and should not teach.

It was that “job burnout” that got me seeking for a job opportunity overseas. Not that I wanted a greener pasture.  I would be branded a hypocrite if I say I don’t need higher pay. But I was somewhat satisfied with the salary I was receiving at that time. It was good enough that I and my wife could save then, later on, buy a small parcel of land and had a house built. My family and I could even enjoy some of the luxuries in life, travel if we wanted.

Of course, I was (and more so now) happier and more satisfied with my monthly pay in this country when I came. Who wouldn’t be? It’s roughly 75% higher than what my Pakistani employers paid me in the Philippines and with me having to work 60% less in terms of hours. Do the math. That basic (K to 12) education school where I was Principal is owned by Pakistanis operating a vast network of schools (The City School) in Pakistan and some parts of Asia.

At that time I felt that I was at the crossroads of my career. I have to admit that there was some kind of dissatisfaction within me. Burnout torched my soul and I was really unhappy. There was something missing.

Then came the opportunity to teach here.

When I got settled, I finally figured out what was missing. Because I was so busy with my administrative functions and was teaching at the same time, I was not able to attend to my other passion…WRITING.

In the Philippines, being a school administrator and teacher at the same time  require that you stay in the workplace, officially, for 8 hours a day. But most of the time, I would stay way beyond that, even if I wasn’t required to. It was just something that I felt I ought to do. Sometimes I would even go to my office on Saturdays and Sundays. With that hectic schedule, I could hardly find time to write poems, essays and stories… much less do research.

That’s what makes teaching in South Korea different (and a blessing) for me. It allowed me to have a lot of spare time which I could use to write.  I was even able to write papers for presentations in international conferences and for publication in international journals. Something that, unfortunately, I couldn’t do in the Philippines. Back there I would be lucky if in a month I could write even just a single poem. Here, after 8 years, I have written a lot, as in hundreds of them. I had them published in my  two websites (madligaya.com and chingligaya.wordpress.com). I even found time to pursue my interest in personal growth and development. And that worked more wonders for me.

ESL teaching is part of the career-path I paved for myself. I really trained and prepared for this. As early as 2009, I was already thinking of coming to this country to become an English teacher. I applied also to schools in the Middle East  but it was my dream that I would be given the opportunity to do ESL teaching here.  After my rejections by 2 universities in the Middle East, I didn’t lose hope of eventually landing a job as an English teacher overseas. True enough, in 2013, a university here in South Korea, believed that I have the necessary qualifications to teach English.

I did not become an English teacher overnight or by accident. I did not teach because there are no other jobs available. I chose to be a teacher.

I am a licensed English teacher in the Philippines. I passed the Licensure Examination for Teachers  2003. I was required by the RVM sisters to take it (and I am thankful that they did.) Then in 2010, notwithstanding my busy schedule, I enrolled in a certification class in TESOL (Teaching English to Speakers of Other Languages).

My second (and last) reason for deciding to try teaching here (South Korea) has nothing to do with my career. At that time I was journeying to midlife. Midlife crisis is a real thing. It isn’t a myth. There were some personal demons that I had to slay. It’s too personal to share. Let me just say that I am not proud of those decisions I made during those times. Suffice it to say that I needed space. I needed that entire space between the Philippines and South Korea to really get my bearings back… to bring back sanity to my existence. Let me just concude this paragraph with this… Romans 8:28.

Then my efforts paid off and my prayers answered. I was hired by a South Korean university in 2013.

God is really good. I got what I wanted… just teach and no more supervisory works. That gave me a lot of time to write. I was also able to squeeze myself out of that personal crisis and take the road to self-improvement more seriously. I wouldn’t have not done so had I opted to just stay in that principal’s office in the Philippines.

My journey as a teacher continues. This is my 33rd year as a teacher – 24 years in the Philippines and on to my  9th year here in South Korea.

As Seth Godin said, “Do what you love and love what you do.”

What I do that I love is writing and what I love that I do is teaching.

To God be the Glory!

Hindi Ukol (2)

(2nd of 3 parts)

“Do you really need to ask me that?”

“Okay lang naman kung ayaw mong sagutin.”

Medyo may katagalan bago may sinabi si Kath.

“Bakit mo tinatanong iyan Marco.”

Bakit ko nga ba itinatanong iyon? Mahalaga pa ba na itanong ko iyon? Eh ano naman kung sabihin niyang oo. At paano kung sabihin niyang hanggang ngayon eh mahal pa rin niya ako?

“Hey… bakit mo kako tinatanong.”

“Kath… ang dami nating dapat linawin. Mga bagay na tuwing nagkikita tayo noon after mo mag-resign eh ayaw nating pag-usapan. Mas pinili nating huwag pag-usapan. Hindi ko alam kung takot ba tayo na pagusapan iyon o hindi naman mahalaga na dapat pang pagusapan dahil wala rin namang magandang pupuntahan.”

Hindi agad sumagot si Kath. Nakayuko ito at pailing-iling.

Hindi ko na mahintay ang sagot niya.

“I get it now. Assuming lang siguro ako na may mga bagay na dapat pag-usapan natin.”

Pagkasabi ko niyon eh pinili kong manahimik hangga’t hindi sumasabot si Kath. Hanggang…

“Ano na nga ang tanong mo?”

Sa wakas eh nagsalita siya. At inulit ko nga ang tanong ko.

“Did you really love me before?”

“Bakit Marco? Hindi mo ba alam ang sagot?

“Hany naku… why don’t you just answer?

Medyo yata nataasan ko siya ng boses.

“Siguro naman eh hindi ka galit niyan.”

“No… no… no… Sorry Kath. Bakit kasi ayaw mo pang sagutin?”

“Okay… okay… Did I love you before? Of course  I do… I do.  I mean I did. DIDDDD!”

Parang gusto kong matawa sa sagot niyang iyon.

“Oh ano ang nginingisi-ngisi mo diyan?”

“Wala… So it’s did. Not do.”

“You heard it!!!”

“Meaning… you…. you don’t love me anymore?”

“Napakagago mo talaga Marco.”

“Yes or no lang ang sagot doon di ba.” Ani ko.

“There are questions that are better left unanswered Marco.”

Hindi ko na pinilit si Kath na sagutin ang tanong kong iyon. Gusto ko sanang sabihin na I can read between the lines  pero  tumahimik na lang ako.

“Masaya ako kapag nakikita ko ang mga photos ninyo ni Anna tuwing umuuwi ka dito sa Pinas. You are obviously happy living life together now.” Dagdag pa ni Kath.

“So tsine-check mo pala Facebook ko ha.”

“Bakit Marco, masama ba? Facebook ko ba hindi mo ino-open?”

Inamin ko sa kanya na tuwing bubukasan ko ang aking FB eh hindi ko nakakalimutang tignan ang kanyang timeline.

Pagkatapos niyon ay tinanong ko siya.

“Eh… ano naman iyong gusto mong itanong sa akin?”

“Alam mo na iyon Marco. Hindi ka naman siguro engot para hindi mo mahulaan ang gusto kong tanungin kanina ‘di ba?” But as I said… maging honest ka sana sa sagot mo.”

“Alin ba sa dalawa ang gusto mong saguting ko – Did I love you before? Oh Do I still love you now.”

“I want you to answer both…”

“Do you really need to ask me that?”

Natawa si Kath sa sinabi kong iyon.

“Parang linya ko yata iyang kanina ha Marco.”

“Honestly Kath… hindi mo alam ang sagot sa tanong na iyan?”

“Nakakainis ka. Sagutin mo na nga lang nang matapos na.”

“Okay… okay…” Aniko.

 Minahal kita noon Kath.”

Nangiti siya.

“Alam ko naman iyon. Eh mahal mo pa ba ko hanggang ngayon?”

“Kath… there are questions that are better left unanswered.”

Pagkasabi ko niyon ay nagkatawanan kami ni Kat.

“I can read between the lines Marco.”

“I can too Kath.”

At muli nanaman kaming nagtawanan.

“Hay naku Kath…”

“Teka nga… may I go out muna ako ha. Wiwi muna ako.” Aniya.

“Okay… go.”

Habang hinihintay ko  si Kath eh nagbalik sa ala-ala ko ang maraming bagay. Nasa iisang opisina lang kami at mula umaga hanggang hapon, minsan eh inaaabot ng gabi na nandoon kami. Noong una, lalo na noong intern ko pa lang siya, strictly business kaming dalawa, nothing personal. Pero unti-unti na ang mga kuwentuhan namin kapag hindi kami busy sa trabaho eh nasentro sa mga personal na bagay. Hanggang dumating ang punto na inihihinga ko na sa kanya ang mga problema namin ni Anna. Nagkukuwento din siya noon tungkol kay Jay na nililigawan pa lang siya.

Mahirap i-define kung ano ang relasyon namin ni Kath.  Basta isang gabi noon habang may inoovertime kaming trabaho eh hindi ko napigilang hawakan siya sa kamay at halikan. Naghalikan kami. Matagal. Kung hindi malakas ang pangontrol ni Kath eh baka tuluyang bumigay siya noon.

Mas naging close kami ni Kath after that. Kapag darating ako sa opisina, halik ang isasalubong niya sa akin. Pero tiniyak naming pareho na walang makikitang unusual ang mga kasamahan namin sa trabaho tungkol sa amin. Lalo na nga’t sa katabing opisina lang naka-assign si Anna.

Malaking travel agency ang pagmamay-ari na iyon ng tito ko na dating sundalo, kapatid ng aking ina. Recruitment agency siya at the same time. May kasosyo siyang Koreano na naging  matalik niyang kaybigan noong Korean war. May malaking factory din dito sa Korea ang partner ng tito ko at maraming Pinoy na nagtatrabaho doon. Iyon ang dahilan kung bakit ako napunta ng Korea, ako ang nagsusupervise sa mga Pinoy factory workers dito na kami mismo ang nagre-recruit. Ayaw ko sana pero pinilit akong i-assign dito ng tito at nanay  ko dahil sa isang problema na nagawa ko sa opisina sa Pinas.

Maya-maya pa’y…

“I am back. Okay lang ba na nakahiga ako while we’re chatting? Ngalay na kasi puwit ko.”

Tumango lang ako. Nahiga si Kath sa sofa na kinauupuan niya. Naka-shorts pala siya. Pinagmasdan ko ang kabuuan niya. Kahit nagkaedad na’t may anak na si Kath eh maganda pa rin siya at slim pa rin ang pangangatawan.

“Hoy Marco, baka lumuwa ang mata mo niyan. Bawal maakit.”

“You’re still very attractive Kath.”

“I know.”

“Naniwala ka naman?”

“Hindi! Alam ko kasing bolero ka. Kaya nga siguro lahat ng naging intern mo eh naging dyowa mo ano?”

“Hoy, hindi ah.”

“Talaga lang ha. O sige. May isa pa akong tanong.”

Napaisip ako. Mukhang alam ko na kung ano ang itatanong ni Kath.

“Sabi mo nga kanina, ang dami nating mga isyu na dapat linawin ‘di ba? Ang dami nating mga bagay na ayaw pag-usapan noon. Sige… humanda ka… ngayon pag-usapan natin.”

Tumango lamang ako bilang tugon.

“Marco… may kilala ka bang Mayette?”

(ITUTULOY)

Hindi Ukol (1)

(First of three parts)

Nang matapos ko na ang pangatlong pelikula ay pinatay ko muna ang aking desktop computer. Mamaya eh laptop naman ang aking bubuksan kapag nagbrowse ako sa Internet. Ganoon lang iikot ang buong araw. Nexflix… Internet. Ayaw ko naman kasing gumala dahil sa Covid. Weekend kaya siguradong matao ngayon sa labas.  Mahilig mamasyal ang mga Koreano kapag wala silang pasok. Bukod doon eh malamig, Hindi pa tapos ang winter.

Bukas eh tatapusin ko naman iyong librong binabasa ko. Nangako kasi ako sa sarili na hindi muna ako gagawa ng ano mang bagay kaugnay sa trabaho buong weekend. Bawas stress muna. Sa opisina ko na lang tatapusin iyong report na pinapagawa ni boss.

Pumunta ako sa terrace ng two-bedroom apartment na inuupahan ko upang sumagap ng sariwang hangin at mag-stretching ng kaunti. Madilim na. Pasado alas-otso na kasi.

Maliit lang ang terrace ng apartment unit na inuupahan ko. Isang upuan at maliit na lamesita  lang ang inilagay ko doon. Doon ako umuupo kapag gusto kong magpapresko, magbilad sa araw kapag umaga, nagbabasa ng libro, o tuwing ako’y nagkakape o umiinom ng beer.

Pero sandali lang ako naglagi sa terrace. Gutom na kasi ako kaya nagpunta ako sa kitchen. Makapananghalian pa nang magsimula akong manood. Iyong natira kong chicken at pizza eh minaycrowave kong upang hapunanin. Dinagdagan ko na lang ng ramen para may sabaw akong mahigop.

Bitbit ang aking pagkain eh bumalik ako sa kuwartong ginawa kong  study room at mini-theatre. Iyon ang nagsilbi kong workplace noong nagdesisyon ang mga employers ko na work from home muna kaming mga nasa opisina dahil marami ang cases ng covid. Kamakaylan lang kami ulit na nirequire na magreport na sa opisina.

Habang kumakain, binuksan ko na ang laptop at sinimulan ko mag-browse. At katulad ng dati, bago ko bisitahin ang mga websites at social media platforms na regular kong ino-open  eh inuna ko muna ang FB. Nagmessage ako kay Anna, misis ko, para kumustahin kung okay na siya. Hindi kasi kami nakapagchat maghapon dahil masama daw ang kanyang pakiramdam.

Mukhang offline siya, hindi green ang active status niya sa Messenger.  Sinubukan kong i-video call ang anak naming si Kenneth. Hindi sumagot. Dalawang bagay lang tulog na siya oh busy sa paglalaro ng Mobile Legends.

Tinignan ko na lang ang mga posts ng mga FB friends ko. Binuksan ko rin ang profile ng ilan sa mga malalapit kong kaybigan at mga mahal sa buhay. Ganoon ko na lang nasusubaybayan kung ano ang nangyayari at ginagawa nila sa Pilipinas. Kapag may gusto akong kumustahin o maka-chat eh mine-message ko sila. Isa sa kanila  ang nagse-celebrate ng birthday –  si Katherine.

Binuksan ko ang profile ni Kath. Pumili ako ng magandang birthday image sa Google at sinend ko sa kanya sa Messenger. Dinagdagan ko iyon ng isang maikiling message sabay na rin ang pangungumusta.

Pagkatapos niyon eh inopen ko ang website ng ESPN para tignan kung ano resulta ng mga games sa NBA. At mula doon ay lumipat ako sa You-Tube para panoorin naman ang highlights ng mga NBA games. Sa ganoon na naubos ang oras ko. Alas-onse na pala. Ubos na rin ang pagkain ko.

Sawa na ako sa pagba-browse. Manonood na lang ulit ako ng isa pang pelikula. Pero nagtimpla muna ako ng kape.

Bago ko i-turn off ang laptop ay binuksan ko muna ulit ang FB. Hindi ko pa pala nako-close ang profile ni Kath. Tinignan ko kung nabasa na niya ang pinadala ko sa kanyang birthday greetings.

Hindi pa “seen.” Tulog na siguro iyong ale. Baka bukas na niya makikita ang message ko.

Naisipan ko biglang tignan ang convo namin sa Messenger.

Iniskrol up ko.

Wala pala kaming seryosong naging usapan mula noong nagtrabaho ako sa Korea. Tuwing  birthday niya eh babatiin ko siya. Pagkatapos niyang mag-thank you at maikiling kumustahan eh babay na.  Gusto ko sanang makipagkuwentuhan ng medyo mahaba-haba pero ang hirap tantyahin kung gusto ba niyang maki-pag chat ng matagal o hindi. At saka hindi talaga puwede.

Inikskrol down ko naman.

May balak pala sana kaming magkita noong isang taon. Pero sanay na ako sa mga ka-chat kong  kaybigan, ma-babae o ma-lalaki,  na yayayain akong magkape at magkuwentuhan kapag nagbabakasyon ako sa Pinas pero hindi naman natutuloy. Puro drawing lang. Pero siguro kung hindi nagka-covid noon isang taon eh baka nga nagkita kami ni Kath.

Nang iko-close ko na sana ang FB para makapanood na ulit ako ng pelikula eh biglang naging “seen” iyong message ko kay Kath at nakita kong nagsisimula na siyang mag-type ng message.

“Sirrr!!!” Iyong ang unang message ni Kath.

Hanggang ngayon sir pa rin ang tawag niya sa akin. Naging intern kasi siya sa travel agency ng tito ko kung saan kami nagtatrabaho pareho ni Anna bago ako napunta dito sa Korea. Ang misis ko na lang ang nandoon ngayon.  Ako ang head ng HR office at mismong sa office ko  ini-assign noon ng tito ko si Kath. Fresh graduate siya noon at ang kasunduan nila ng tito ko eh internship muna ang unang buwan at kung iha-hire siya o hindi bilang fulltime employee eh depende sa recommendations ko.

“Kumusta po?”

“Ano ba Kath… kanina sir… ngayon pinopo mo naman ako. First name ko na lang.”

“Okay… okay. Sige… take two… Kumusta Marco?”

“Ma-beauty pa rin?” Ang pabiro kong sagot sa message niya.

“Wow! Same here at mas ma-beauty ako sa iyo.”

Nagpalitan kami ng mga smileys pagkatapos niyon.

 “Salamat naman at hindi mo nakalimutan ang birthday ko.”

“Paano ko makakalimutan eh nakalista.”

“Salamat kasi nakasama ako sa listahan mo.” Ang sagot ni Kath matapos niyang pusuan ang message kong sinagot niya.

“Ano nga pala ang pinagkakabalahan mo ngayon?” Ang tanong ko sa kanya.

Sa tanong kong iyon nagsimula ang mahabang kuwentuhan namin. Noon lamang nangyari ang ganoon, ang mag-chat kami ng matagal sa FB. Dati matapos ang siguro’y palitan ng tatlo hanggang limang messages eh nagpapaalaman na kami.

Kinumusta ko ang kanyang pamilya.

“I and Jay… we’re happy together. We’re blessed as a couple.” Wika niya.

Ang tinatanong ko eh buong pamilya, hindi lang si Jay. Pero dahil doon na din lang napunta ang usapan eh tinanong ko kung nasa Pinas ang asawa niya. Binanggit niya kasi noon na seaman ang kanyang napangasawa. Aniya’y nakasampa daw ito kasalukuyan at sa South America daw bumibiyahe ang barko nila.

“Kumusta naman kayo ni Anna?”

Matagal bago ko sinimulang i-type sa convo namin ang sagot ko. Pinag-isipan ko ito ng mabuti. Kumusta na nga ba kami ng asawa ko?

“We’re okay.”

“Wow. Ang tagal bago sumagot tapos sasabihin lang na okay sila.”

Actually may karugtong iyon. Napindot ko lang kasi ang enter after ko i-type iyong isinagot ko.

“Nang tumigil na akong mag-set ng standards, eh mas naging maayos ang lahat sa amin.”

“Has she changed?”

Hindi ko agad nasagot ang tanong ni Kath.

“Marco… sorry for asking.”

“No worries Kath…. Actually… Anna is Anna. She is who she is. Tanggap ko na iyon.”

Thumbs up na lang ang isinagot ni Kath.

Naala-ala ko tuloy iyong mga pagkakataon na kapag nagaaway kami ni Anna noon eh si Kath ang nagiging hingahan ko ng sama ng loob. Kapag pumapasok siya sa opisina ko noon at ako’y tahimik lang eh alam na niyang nagkaroon kami ng diskusyon ng misis ko.  Ipagtitimpla na niya ako ng kape at pagkatapos ay sasabihin na nitong huwag na akong mahiyang mag-share.

Akala ko na pagkatapos niyang mag-thumbs up eh magpapaalam na siya. Instead eh nag-send ito ng malungkot na emoji.

Nag-type ako sa convo namin.

“Okay lang ako Kath.”

Pinusuan niya ang message kong iyon.

Siya naman ang tinanong ko.

 “Kayo, kumusta set-up ninyo ni Jay? Restored na ba? As in back to what it used to be.”

“Yeah, back to normal. Naayos namin lahat ng problema. We both realized na kaylangangnaming pagdaanan ang mga pinagdaanan namin. Katulad nang pinagdaanan ninyo ni Anna noon. You know na pareho kaming Christians kaya we chose to stay together and allowed God to lead the healing process.”

Thumbs-up ang isinagot ko sa kanya.

“I think mas matured na kami ngayon when handling our problems.” Dagdag pa niya.

Bago kasi ako nagpunta na Korea ay nagkita kami ni Kath. May pinagdadaanan daw silang mag-asawa na krisis noon at kaylangan lang niya ng kausap. Ako naman ang nakinig sa mga hinaing ni Kath. Sa bigat na mga problemang pasan niya noon eh hindi ko na nagawang ihinga din sa kanya ang mga saloobin ko. Ang mga pinagdadaanan noong panahong iyon.

“Naku mukhang busy na si Marco.”

“Oops… no Kath. Naisip ko lang kasi iyong last time na nag-usap tayo.”

“Ang alin, iyong pananantsing mo… iyong  kunwari eh yayakapin mo ako to comfort me pero sumisimple ka nang halik sa pisngi ko?”

“Hoy hindi ah.” Ang sagot ko sa message ni Kath. “I was just really comforting you.”

“Sige na nga, sabi mo eh.”

Smileys ang isinagot ko kay Kath.

Tatlong puso naman ang sinend niya sa akin.

“I miss you Kath.”

Hindi ko yata pinagisipang mabuti ang message kong iyon. Para kasing may bigla akong naramdaman na nagtulak sa akin para sabihin iyon.

Nasend ko na bago ko na-realize na baka masamain niya ang message ko.

“Naku… naku Marco… Sige goodnight na. It’s getting late. Sige na.”

Minasama nga siguro ni Kath ang sinabi kong iyon.

“Sorry Kath.”

“Sorry? Sorry for what?”

Hindi ako makapindot sa keyboard ng kahit anong letra. Matagal.

“Kako sorry for what?”

Hindi ko na matantiya kung gaano katagal na para akong natulala. Nag-type ako ng message. Pero hindi ko alam kung nandoon pa rin si Kath  o nag-logout na siya.

“Wala iyon Kath. Ay siya. Sabi mo nga eh goodnight na. Thanks for the time.”

Sumagot si Kath. Galit na mga emoji ang isinagot niya. Sunod-sunod.

“Sige Marco, ibitin mo ako ulit. Sanay naman na ako na ganyan ka.”

Napahawak ako sa noo ng mabasa ko iyon.  Itong ganitong pagkakataon talaga ang dahilan kaya kahit gusto ko mang maka-chat si Kath eh umiiwas ako.

Sa halip na mag-type ako ng message eh sinubukan kong i-video call si Kath.

Ni-reject niya.

Sinubukan ko ulit.

Rejected pa rin.

“Please answer my call. Hirap na akong mag-type sa keyboard.” Ang sumamo ko kay Kath.

Sinubukan ko ulit siyang tawagan.

Sa wakas eh sinagot na niya.

Pinagmasdan ko si Kath nang magsimula ang video call namin. Tantiya ko parang ganoon din ang ginagawa niya. Tingin ko parang walang nagbago sa kanya. Halos walong taon na ang lumipas matapos ang huling pagkikita namin.

“Umiiyak ka ba?” Ang tanong ko.

“Buwisit ka kasi Marco. Nakakainis ka. Oh… bakit kaylangan pa natin mag-video call?”

“Eh ngalay na kamay ko’t mga daliri sa kaka-type. Saka kasi…”

Hindi ko maituloy ang gusto kong sabihin.

“Kasi ano?”

“Hay… sige na nga… nami-miss kita Kath.”

“Aywan ko sa iyo Marco. Ang hirap tantiyahin kung nagsasabi ka ng totoo o nambobola ka lang.”

“Ganyan ba talaga tingin mo sa akin.”

“Oo matagal na. Mula nang hindi ka sumipot noong araw na iyon.”

Wala akong maisagot kay Kath. Iyon pa rin ang isyu niya sa akin kapag napupunta sa ganito ang usapan namin.

“Marco, may itatanong ako sa iyo. At sana once in your life eh maging honest ka sa pagsagot. Kahit ngayon lang.”

  Masakit iyon. Brutal. Para bang napakasinungaling kong tao talaga.

  “Okay… okay…  Promise. I’ll be honest. Ano iyon.”

Hinintay ko kung ano ang itatanong niya sa akin. Alam kong tinititigan niya ako sa monitor ng computer na gamit niya. Pilit kong hinuhulaan kung ano ang tanong na iyon. Siguro iyong ginawang paglilipat sa kanya ng tito ko sa ibang branch ng pinagtatrabahuhan namin. Halos six months kaming magkasama sa office ko pagkatapos ng kanyang internship bago siya inilipat. After two months ng paglipat sa kanya eh nag-resign siya. at lumipat sa iba. Baka gusto niyang itanong kung bakit hindi ko siya pinigilan noong sinabi niyang magre-resign siya o bakit parang balewala lang sa aking nooong sinabi niyang magpapakasal na sila ni Jay. Hindi namin kasi napag-usapan ang mga isyung iyon kahil ilang beses kaming nagkita bago ako nag-Korea. O baka itatanong niya kung bakit hindi ako nagsabi sa kanya na mangingibang-bansa ako at bakit hindi ako gumawa ng paraan na kontakin siya madalas mula noong nagtrabaho ako sa dito.

Aling kaya sa mga naisip ko ang itatanong niya?

Matagal-tagal din bago siya nagsalita.

“Ay huwag na lang. Nakakahiya”

  “Ganun? Teen-ager ba ang peg.”

  “Sobra ka Marco ha.”

  “Okay. Ano ang gusto mong itanong?”

  “Hindi na nga kako. Forget about it?”

  Napabuntung-hininga tuloy ako. Parang alam ko na kung ano ang gustong itanong ni Kath.

  “Okay Kath. Ako na lang ang magtatanong.”

  “Sige…sige… huwag lang sa Math ha. Weakness ko iyon.”

  Nangiti ako sa sinabing iyong ni Kath. Nandoon pa rin ang kanyang trademark na sense of humor.

  “Kath… did you really love me before?”

  Napapikit si Kath. Bumuntong-hininga.

(ITUTULOY)

%d bloggers like this: