Blog Archives
FATHER’S PORTRAIT (3)
(Last of Three Parts)
It was hard to believe what I was seeing. His expression kept changing. The emotions on his face shifted again and again. I knew what I was seeing. I wasn’t crazy. Maybe my eyes were just tired. Maybe my mind had been filled too much with the stories my aunts used to tell about this portrait. I even thought I saw him wink when he liked what I said.
Too bad my siblings weren’t there yet. The youngest would probably scream. She was always the frightened one.
If it was true that once the mourning period ended, the soul of the dead finally moved on, then I wanted to make the most of this night. Even if it was frightening, at least I could feel that he was with me.
“Pa, thanks for pushing me to teach overseas. I should have done it a long time ago.”
It was really my father who pushed me to pursue teaching abroad. I just laughed the idea off before because I insisted I did not need to do it. I had a wonderful career as an educator here, and the pay was not bad. I was satisfied. Until I felt job burnout and the need to slay some personal demons, which made me leave the country for a while.
It was supposed to be just for a year.
But when I saw what one year of teaching overseas did for me personally and professionally, I realized my father had been right.
The liquor and my longing for my father drowned whatever fear I had left.
I raised my glass again.
“Another toast, Papa. I can drink now. I can keep up with you. My liver’s strong these days.”
I stared at the portrait again. It felt as if he were staring back.
“Pa, I didn’t bring my wife. There’s a storm coming. Kuya and our youngest will arrive tomorrow. Hay naku, Pa… those two are still the same. Life is hard for them. They did not take their studies seriously, that’s why. I help them sometimes, but it can’t always be like that. They have to find their own way.”
I raised my glass once more, then paused and looked at his portrait again, as if waiting for him to respond.
“I asked Mama to come, just this once, but she refused. But you know what, Pa? Even if she won’t admit it, she still loves you very much. She’s just too proud. I’m sure she’s praying for you right now, asking the Lord to take you to Him and not to the Devil. Haha… just kidding, Pa. If the lifting of mourning weren’t being held here, she might have come. You know how she never got along with the aunts.”
For a while, I just sat there, looking at his face, as if he were really listening.
“That’s life. Nothing we can do. I love them all… but of course, I love Mama more. She’s my mother. And they understand that. They know that in front of me, no one is allowed to speak badly about her. We’d end up fighting. She’s not perfect… but no one gets to disrespect her in front of me.”
I took another drink and looked at the portrait.
“You understand that, don’t you, Pa?”
It seemed that my father’s head in the portrait slowly lowered.
I must have been drunk.
I was seeing things again.
“It’s really a shame you and Mama separated. Maybe if you were together that day… maybe you would’ve made it to the hospital. And Ate Lea… when you started getting sick, that’s when she left you alone.”
Unbelievable, but I think my father was nodding his head.
“Wait… wait… this is getting too sad. Change topic. Ah… okay… time for a photo. Let’s have a twofie pa.”
I took out my phone, stood beside the portrait, and kept pressing the camera.
For a moment, I felt something cold resting on my shoulder.
Either it was the wind…
or it was him.
“One more toast, Papa. This bottle’s almost empty. See? Because you laughed at me that time, I practiced drinking in Japan. Whisky now, Papa. You can be proud of me.”
I glanced at his glass.
It was empty.
I frowned.
Maybe I drank it myself. Maybe I knocked it over. But the table wasn’t wet.
I couldn’t remember anymore.
I filled it again.
“But Pa… why was it always like that? You and Mama were never together at my important moments. Elementary graduation — neither of you. High school and college — only you. Graduate school — neither of you. My wedding — Mama wasn’t there again. I’m not complaining… I’m just saying.”
I knew I was drunk now. I couldn’t stop talking.
“Papa… thank you. For everything you and Mama did. Especially for putting me through college. I wouldn’t be where I am now without you two. Not bad, huh? My English. I got that from you. Especially when I’m drunk.”
I stood up and took the portrait in my hands.
“You’re the greatest father on earth, Papa. The greatest.”
I kissed the picture and set it back on the table.
“Even if you and Mama separated… you’re still the best parents in the world for me. No one can match what you did for us. I love you both. So much.”
After that, everything blurred.
My head spun.
The last thing I remembered was looking at the portrait.
The frame was there.
But his face…
was gone.
Blank.
Impossible.
I must have been too drunk. My vision must have failed.
Then I heard something from the bathroom.
A rustling sound.
Like someone urinating.
I laughed weakly.
“So that’s where you went, Papa… to the bathroom… that’s why you disappeared from the picture.”
I tried to lift my glass again.
Too heavy.
My eyelids felt heavier.
I wanted to stand up and go to the bedroom, but my body wouldn’t move.
Everything slowly went dark.
Before I completely lost consciousness, I felt cold arms rest on my shoulders…
as if someone was trying to help me stand.
Or maybe…
I only imagined it.
**********
“Marco… Marco! Wake up!”
I opened my eyes.
The room was spinning.
“Marco! Get up! It’s almost noon!”
It was Aunt Cecille.
My head hurt, but I forced myself to sit up.
“Wake up. The people for the prayers will be here soon. We still have to fix the living room.”
“Yes, Auntie…”
She looked at me and shook her head.
“There you go. Hangover again. Just like your father. Both of you are intelligent, both handsome, both smooth talkers… and both drunkards.”
She walked into the kitchen. I followed.
“Auntie… who carried me to the bed? I remember falling asleep at the table.”
“How would I know? No one came here last night. It was raining. Boyet said he might come, but he got lazy because of the weather.”
I scratched my head.
Then I looked for the portrait.
“Auntie… where’s Papa’s picture? I left it here.”
“Good Lord. It’s right there. Hanging on the wall. You were so drunk you don’t remember what you did.”
I stared at it.
“I didn’t put that back there.”
“Oh sure. Maybe the picture walked by itself. Crawled up the wall and hung itself. STOP IT, MARCO. Don’t scare me.”
She lifted two empty bottles of Chivas.
“You finished two.”
“No… I only opened one…”
She just shook her head and went to the living room.
She looked up at the portrait.
“Kuya… even with your own son, you’re still playing tricks. Make the most of it. It’s your last day here on earth. But not with me anymore, ha. With Marco only. You’ve already used up all my fear.”
I just listened as my aunt said those.
“Wait… your smile… that’s different. You look happy today. You weren’t smiling like that yesterday. You did another miracle, didn’t you? Don’t change that smile anymore. Keep it like that. Later, you depart in peace, ha. Go up to heaven. With all the prayers we offered, you might even pass heaven. Say hello to Saint Peter for us.”
I suddenly remembered the photo on my phone.
I searched for that photo.
I looked closely.
It was true.
The smile on my father’s face in the portrait on the wall was different from the smile in the twofie that I took the previous night.
FATHER’S PORTRAIT (2)
(Second of Three Parts)
There were many other stories—things that sounded almost supernatural—connected to my father’s portrait. I brushed them all aside. I was used to hearing stories like that whenever someone had died, and the family had not yet formally ended the mourning period.
“I just got back, Pa. I won’t be returning to Japan until next month. I’ve missed you so much.”
That was what I usually did whenever I visited my father’s house. I would take his portrait down, hold it in my hands, and talk to him. I made sure no one else could hear me, or they might think I was losing my mind. My aunts probably knew I did it. I even kept the picture beside me while I slept and carried it into the kitchen whenever I ate. I only hung it back on the wall when I was about to leave.
“Your house is terribly dirty, Pa. Cleaning it wore me out. Now I’m hungry. Come on, let’s go to the kitchen. I’m going to boil some water. We’ll have coffee, and I’ll let you taste these super spicy noodles I brought home.”
My father’s expression in the portrait seemed to brighten after I said that. I shrugged it off, thinking that maybe I was only tired and hungry, and that was why it looked as if the face in the picture had changed.
It was also possible that my mind had been influenced by all the stories they kept telling about the portrait, so I imagined things even when nothing had really changed.
“You’re all show, Pa. You keep making your presence felt, but you don’t actually want to appear. Come on, let’s go to the kitchen.”
I set the portrait on the table and propped it upright against the wall, facing the chair I sat in.
“Now just relax there, Pa. I’ll do the cooking. You’re a bit unfair, you know. Back then, you were always the one who cooked whenever I came here. So what now? You won’t get to taste the longganisa I brought. Sorry about that. But I suppose you can still smell it.”
It was already dark, so I turned on the kitchen light. Outside, the rain and the wind grew stronger.
A sudden gust of wind rushed through the house. Something slammed hard, and the light went out. When I turned toward the table, I saw in the dim light that the portrait of my father that I had placed there was now lying facedown.
The bulb must have blown out.
I went to the living room. Luckily, there was a spare bulb in the toolbox my older brother had left behind. When I returned to the kitchen, I replaced the bulb. As soon as the light came back on, I froze.
The portrait of my father—which had fallen face down just moments ago—was standing upright again.
The chill that ran through me this time was much stronger.
It was unsettling to see the portrait standing there as if nothing had happened. I took a deep breath, the way I always did when I was flustered and couldn’t think straight. I looked to my left, then to my right. Even behind me.
No one was there.
Slowly, I forced myself to walk toward the portrait.
The smile on my father’s face had vanished. He seemed to be staring at me with a serious expression. Was he annoyed that I had challenged him to appear, and now that he was only making his presence known, I was already getting scared?
Suddenly, I remembered something my grandmother used to say — that until the mourning period had been formally ended, the soul of the dead lingered around the house and made its presence felt to the people they loved.
“Oh, come on, Papa. You’re scaring me. Keep that up, and I’ll go home. You’ll be left here all alone.”
I said it jokingly, just to ease the fear that was beginning to creep over me. For a moment, I even thought of calling someone to come over. I wanted to call my cousin Boyet and ask him to keep me company.
“You must really want coffee, huh? That’s why you’re frowning. All right, just wait a bit, Pa. I’m fixing things up now.”
The gas tank and stove my father used to cook with were no longer there, so I boiled water using the old clay stove instead. Luckily, there was still firewood stacked underneath, and the rain hadn’t soaked it.
I washed the glasses and plates that had probably been sitting in the rack for a long time. Everything in my father’s kitchen had grown old.
Every now and then, I glanced back at the portrait while I worked. I kept waiting for something to happen. Maybe one of my cousins was playing a prank on me. Some of them loved fooling around just as much as I did. One of them must have stood the portrait back up. I even thought it might be Boyet.
“Boyet!… Boyet!… Cousin, come out now. Join Papa and me here.”
I waited.
No one came.
I made coffee — one cup for me, one for my father.
“Here you go, Papa. Your coffee. Good thing there was still some coffee and sugar left in your cabinet. The noodles are cooking too. Oh, wait, Pa — I need to get something from inside.”
I hurried to my bag and came back to the kitchen.
“Here, Pa. This is my gift for you. Chivas Regal. I bought it at the Duty Free. Two bottles. One for each of us. It’s eighteen years old, Pa — not twelve — so no complaints. Hehe.”
I was no longer as nervous when I noticed that the smile seemed to return to my father’s lips in the portrait. Again, I told myself my eyes were just playing tricks on me.
“Did you like the coffee, Pa? Oops… there’s a leak here too. I’m embarrassed I still haven’t had your house repaired. I don’t want my older brother and his drinking buddies turning this place into their hangout.”
At once, my father’s expression changed again. His forehead seemed to wrinkle, and the smile disappeared the moment I mentioned my brother. Our father had always hated it whenever my brother came here just to drink with his friends.
There really was something strange about that portrait.
His brow looked genuinely furrowed. Maybe those lines had always been there, and I just never noticed them before.
A few minutes more passed, and I just felt my fear had begun to fade. I was almost getting used to whatever was unusual I noticed in my father’s portrait.
“Aha, you cannot scare me anymore, alligator.” I jokingly said while glancing at the portrait.
When the noodles were done, I fried the Spam I had brought.
“Let’s eat first, Pa, before we start drinking. We’ve got a long conversation ahead of us tonight.”
“Marco… Marco… Is that you in there?… Marco.”
“Yes, Auntie. I’m here in the kitchen.”
It was Aunt Cecille.
She came in, and I took her hand, kissed it, then kissed her on the cheek.
“I thought it was your older brother again.”
My aunt wrapped her arms around my shoulders.
“Well, look at this — Chivas Regal, and two bottles at that. What about us?”
“Of course, I brought something for you too, Auntie — red wine. It’s inside.”
“But who were you talking to? I could hear you talking to someone.”
“There he is behind you, Auntie. Say hello to Papa.”
“Hah!”
She turned toward the table, then suddenly straightened up.
“Jesus, Mary, and Joseph! You startled me. You know how easily frightened I am. Now I won’t be able to go home by myself. You’ll have to walk me back.”
“Really?” I laughed.
“Go on, laugh.”
“There, have Papa escort you.”
“Oh, Marco, now you’re scaring me even more. I might not be able to sleep well. Just make sure you walk me home.”
I was still laughing. When I glanced at my father’s portrait, it looked as though he was smiling too.
“So you can also take the ginataang tulingan I cooked for you.”
“Wow! All right then, Auntie, I’ll walk you home. By the way, could you get the gifts I brought for all of you? They’re in the bedroom, inside the red plastic bag. Just divide them among yourselves. Are Aunt Claire and Aunt Carol there too?”
“Yes. They’ve been waiting for you for quite a while.”
Aunt Cecille went inside to get the gifts. I placed some of the cooked noodles into a bowl.
“You brought us a lot, Marco. Thank you.”
“Here, Auntie, try some of these Japanese noodles too.”
“Oh no, I can’t handle anything that spicy. Your aunt may be greedy when it comes to food, but not that greedy.”
“Auntie, I read your message earlier. Why don’t you want us to prepare something for tomorrow’s “babaang luksa”? I have a budget for it.”
“No need. Pancit palabok and bread will be enough. Let’s be practical. Besides, it’s rainy, people are busy, and no one wants to cook. There might not even be many visitors tomorrow with the storm coming. The food will only go to waste.”
“All right then. Just tell everyone that after the prayers tomorrow, we’ll have lunch at your favorite restaurant before I leave.”
“That’s exactly what we were hoping you’d say. Hehe.”
“Come on, Auntie, I’ll walk you home first. Papa, just wait for me, all right?”
“Oh, all right. Sorry for interrupting your father-and-son bonding. Hehe. Bye, Kuya.”
I noticed that Aunt Cecille didn’t look at my father’s portrait, which my father probably didn’t like, because in the picture, he seemed to be frowning again.
When I came back, I brought the ginataang tulingan my aunt had cooked, along with some rice.
“There we go — noodles, rice, ginataang tulingan… and Spam too.”
I poured Chivas into two glasses.
“This is for you, Papa… and this one’s for me. Cheers.”
After finishing my first shot, I took a bite of the ginataang tulingan and some rice. It tasted wonderful. It had been almost a year since I last ate that kind of fish.
I picked up a slice of the Spam I had fried.
“Here, Pa. You always told me to bring you Spam whenever I came home.”
I let myself pretend that my father was alive, sitting there with me, happy that I had come. He used to be like that whenever I visited him — lively, talkative, full of jokes. I placed a small saucer with tulingan and Spam beside his portrait.
Only then did I realize that tears were already welling from my eyes.
“You see, Pa? I’m still a crybaby, even now. It’s your fault. You left us too soon. All right… another shot. Finish yours, too.”
After more than an hour, half the bottle was gone.
“Papa, do you remember the time you visited us? I couldn’t find San Mig Light, so I only bought Red Horse. Four bottles. One for me, three for you. Damn… you laughed so hard at me that night. I hadn’t even finished one bottle when I ended up vomiting and shitting my guts out. After that, I never touched Red Horse again. That thing kicks like a horse.”
I looked at my father’s portrait.
I could see the happiness on his face — or at least it seemed that way — as I drank. As we drank. He looked as though he was smiling, almost teasing me, every time I spoke, every time tears slipped from my eyes.
FATHER’S PORTRAIT (1)
(First of Three Parts)
I lost count of how many hours it took before I reached the small village where my father had been born. I kept checking my watch, but the hands hardly seemed to move. After a while, I sighed, leaned back in my seat, and stopped looking at the time. I closed my eyes and tried to sleep instead.
I had already taken two buses and a jeep, yet I still had not reached my destination. For the last stretch of the trip, I even had to ride a tricycle.
Long journeys never really bothered me, but this time the rain would not stop. A storm was coming. The roads were flooded and muddy, making it difficult and exhausting to transfer between vehicles. That was why I decided not to bring my wife with me. She easily gets dizzy during long rides and quickly loses patience. With the way the vehicles crawled along, painfully slow, she would not have stopped complaining.
The last part of the trip turned out even worse. The tricycle driver must have forgotten to put up the rain cover, or maybe he was simply too lazy to bother, so I had to use the umbrella I brought to shield my bag and the gifts I was carrying. I let the rain fall on my face. Even my pants were soaked. Instead of getting irritated, I found myself enjoying the rainwater washing over me. It had been a long time since I last got drenched like that. I just hoped I wouldn’t catch a cold because of it.
When I was about to get off, the rain eased a little. It was already dusk. The windows and doors of my aunts’ houses were shut tight because of the wind and rain, but I could tell there were people inside. The lights were on, and shadows moved behind the curtains. I decided not to disturb them yet. I was soaked, and I needed to change clothes and boil some water first. A hot cup of coffee would have been perfect at that moment. Instead, I went straight to my father’s house.
The surroundings were quiet. The only sounds I could hear were raindrops striking the rooftops and the leaves rustling under the force of the wind. I could already see the house from a distance. Only then did I notice that, in the dim light, it looked strangely unsettling. As if a stranger passing by for the first time, you would feel a chill and hesitate before coming closer.
I stepped into the yard. The bamboo fence in front had almost collapsed to the ground. A rusty sheet of metal served as the only barrier. The grass around the house had grown long, and dry leaves were scattered everywhere. As I climbed the terrace, a spider web suddenly brushed across my face. I hadn’t seen it stretched across my path. A small butterfly caught in the web nearly went straight into my mouth.
When I finally stood in front of the door and reached for the knob, I realized I didn’t have the key. I should have borrowed it from Aunt Cecille, my father’s youngest sister. I was about to go to her house when, before I could even take a step away, the door slowly opened by itself.
I had seen scenes like this too many times in horror movies.
The hairs on the back of my neck stood up. I hesitated to go in. Then I told myself that maybe someone had simply forgotten to lock the door the night before when Aunt Cecille asked someone to turn on the terrace light. It must have opened because of the wind.
My aunt once told me that they kept the terrace light on every night so the house wouldn’t look abandoned. No one lived there anymore. My stepmother, Lea, no longer stayed there either. Ever since my father got sick, his second wife has rarely visited him. When he died, and she tried to live there again, my aunts refused to let her. I wouldn’t have allowed it either.
I accepted her as my stepmother and treated her with respect, but the affection I once had for her slowly faded when she let my father live alone in that house. I didn’t want to blame her, but sometimes I couldn’t help thinking that if she had been there the day he had his heart attack, he might have been taken to the hospital in time. And if it was true that he choked while eating, someone could have handed him water… or at least slapped his back.
Maybe he would still be alive today.
When I finally stepped inside, I winced as a mixture of musty odor greeted me — damp wood, dirty walls, and, if I wasn’t mistaken, the smell of cat droppings. I immediately opened the window to let the air circulate.
It was dark. I had to turn the lights on. I struggled to move around while reaching for the switches.
Cobwebs hung everywhere. The floor was wet and filthy. The nipa roof had long been damaged. It leaked whenever it rained and was badly in need of replacement. The house had not been repaired for a long time. My siblings and I only visited it occasionally after our father died. As for me, I worked in Japan and came home only once a year.
In truth, it would not have cost much to fix the roof. Even while my father was still alive, I wanted to replace it with galvanized iron sheets, but he refused. He said the nipa made the house cooler. Whenever I pointed out the small holes in the roof, he would tell me to leave them alone so he could see the sky while lying in bed. Once, he even joked that the holes were useful because he could peek at stewardesses whenever an airplane passed overhead.
That was my father. He could make a joke out of things that others would consider problems.
Just then, I heard a faint whistling sound, as if someone were calling my attention. I paused, slightly startled, as a strange uneasiness crept over me. I looked around the room, expecting to see someone. For a moment, I thought it might be one of my cousins sneaking around the house, hoping to startle me. But there was no one there — nothing but my father’s portrait hanging on the wall.
I exhaled slowly and forced a faint smile. Silly of me to feel startled in my own father’s house.
“Oh, so it’s you, pa, calling my attention. Give me a second. Let me just settle down.”
I approached my father’s portrait, bowed, and mumbled, “Mano po, Pa.”
I closed my eyes, only to open them quickly when I felt a faint whiff of air brush against my forehead.
For a moment, I thought his expression had changed… but I quickly told myself it was only my imagination, and that the air I felt was nothing more than a simple draft.
I collected myself and spoke to the portrait as if my father were really there.
“I’ll be back later, Pa. I just need to settle down first. See you later, alligator.”
In my mind, I could almost hear him answer, “After a while, crocodile,” the way he used to.
I left the portrait hanging where it was and continued looking around the house. There was still a lot I needed to check after being away for so long.
I continued looking around the house, taking in everything I had not seen for a long time.
I could have repaired the house after my father died. I even had the living room repainted and the terrace reinforced with concrete instead of bamboo. But I knew that if the house became too nice, my eldest brother would turn it into a hangout for himself and his drinking buddies. It would become a place for drinking, and who knew what else they might do there.
So I left the house as it was.
Another reason was that if the house became comfortable, my eldest brother might move in permanently with his family. That wouldn’t be fair, because our youngest sister was also looking for a place to stay. To avoid trouble, I decided that none of the three of us siblings would live there. I promised them that once I had enough money, I would pay them their share of the house and the small piece of land our father left behind.
I had always believed that my father’s share of the land was bigger, based on what he and one of my uncles had told me. But after he died, my aunts said that was all he really owned. I wasn’t the kind of person who chased after things that weren’t meant for me, so I let it go. Maybe that really was his share. Maybe not. Only my aunts — and God — knew the truth.
Sometimes I wondered why my two siblings never tried to build their own house. Perhaps they never learned from the years when our family moved from one place to another. Once, we were even driven out of a house by a relative. I never knew why, and I never wanted to know. Maybe I misunderstood what happened because I was still a child.
I never held a grudge, but the memory stayed with me. It became one of the reasons that pushed me to work hard. I studied. I persevered. I forced myself to have a house and land of my own.
But my greatest inspiration was my father.
From him, I learned how to work hard, how to stand on my own feet, how to trust myself and not depend on others. He was intelligent, resourceful, and quick-witted. People often said I took after him.
The next day, my two siblings were expected to arrive. It would be the lifting of mourning for our father. Almost a year had passed since he died. I knew there would be endless questions again about when I would pay them their share of the house and land. They would insist that we sell it because they needed money and capital for their business, as if that were their only way to survive.
But I did not want my father’s house and land to end up in someone else’s hands.
They would have to wait.
I didn’t even want to rent the place out.
The house was small and already falling apart, and the land was not even that big. But it was my father’s memory. It was our connection to the family we came from. I would never let it belong to anyone else.
After turning on all the lights and sweeping the living room a little, I went into the bedroom and placed my things on the small table beside the bed. I spread the folded mat and blanket on the bed. Luckily, they had been wrapped in plastic, so they were still clean. Even so, I shook them several times before laying them down.
**********
I changed my clothes. Then, as I always did whenever I visited the house, I took my father’s portrait from the wall.
The picture showed his face down to his chest, up to the last button of the polo shirt he was wearing. The portrait hung above an old television set, like a silent guardian watching over the house.
I brought the picture into the bedroom and wiped it with the towel I had used earlier.
When it was clean, I lifted it and looked at it closely.
For a moment, I thought I saw my father’s lips move.
It seemed as if he smiled at me.
I couldn’t even remember if he had really been smiling in that picture. Maybe my eyes were just playing tricks on me again. I was tired, still dizzy from the long trip.
“How are you, Pa? I’m sorry, alligator, that this crocodile took so long to come back to your swamp.”
After I said that, the smile seemed to fade, as if he were sulking. A chill crawled over my skin, and the hairs on my arms stood on end.
“Well, Pa… are you making your presence felt?” I said, forcing myself to sound brave.
“Go on… show yourself. Come on, Pa.”
I believed in ghosts, but I had never seen one. I didn’t know if I was afraid of them or not. But if it were my father who appeared to me, I might even hug him. I missed him terribly. He was always so funny, always full of jokes. I wanted to hear them again —
even if only as a ghost.
I stared at the portrait again.
When I thought about it, there was a reason I had felt startled earlier when I saw my father’s portrait after hearing the whistling sound. My aunts had told many strange stories about that picture. Sometimes, they said, it would suddenly appear in the living room of one of their houses. I always dismissed it, thinking one of my mischievous cousins must have been playing tricks on them.
One of my relatives even said that when Aunt Cecille once asked him to turn on the terrace light, he saw that my father’s picture was blank — and heard a sound in the bathroom, like someone urinating. He ran away in fear and refused to go back there again.
I never believed that story.
I thought he must have been drunk.
But they insisted he wasn’t.
Huwag Kang Lilingon ~ Chapter 11
Chapter 11
“Kabuntot Na Anino”
Sa gitna ng kadilimang iyon ay bigla kong naalaala ang propesiya ni Kharon. Akala ko ba ay mabubuhay ako para isalaysay ang kwentong ito.
Bakit ang mga ingay na narinig ko kanina ay unti-unting naglaho? Bakit nawala ang liwanag? Para akong lumulutang. Pakiramdam ko’y nawalan akong ng bigat. Para akong balahibo ng ibon na nakalutang at itinataboy ng hangin patungo sa hindi ko malaman kung saan.
Ang mga alaala sa isip ko’y dumaan na parang mga bubog ng salamin—bawat isa ay nagpapakita ng isang eksena sa buhay ko bago tuluyang maglaho.
Pagkatapos ay biglang dumating ang mga Sutsot.
Bakit narito pa rin sila? Akala ko ay wala na. Nasaan ang mga Guardians? Nasaan si Eve? Wala na silang lahat. Ako na lang—ako laban sa mga Sutsot?
Naramdaman ko ang malamig na hawak ng mga Sutsot sa aking binti, hinihila ako pababa, gusto akong ibaon sa kailaliman. Nilamon ng pangamba ang aking dibdib. Sumipa ako, nagpupumiglas—bawat galaw ay dala ng matinding desperasyon. Sa pagpupumilit ko’y, nakawala ako sa kanilang kapit at tumakbo, habang ang sakit ay nag-aapoy sa aking sugatang binti.
Lumingon ako at nakita ko sila sinusundan ako. Tila ayaw akong pakawalan. Umaatungal at umaalulong ang mga aninong humahabol sa akin, hanggang sa may lumitaw na isang lagusan, nasa bandang unahan.Parang umiikot ang lagusan ngunit wala akong ibang puwedeng takbuhan. Tanging ang liwanas sa bandang dulo ang aking nakikita. At parang hinihila ako ng liwanag na iyon.
Muli akong lumingon. Malapit na akong abutan ng mga Sutsot.
Binilisan ko pa ang aking takbo. Masakit man ang isang binti ko’y tiniis ko. Ang liwanag sa unahan ay lalong nagningning sa bawat hakbang, nangangako ng init, buhay, at pagkakataong makaligtas. Tumakbo ako, sumugod—ibinigay ang bawat hibla ng aking lakas. Nang malapit na ako sa dulo ng lagusan, tumindi ang liwanag, masakit sa mata.Napapikit ako. Pagkatapos ako ay natisod.
Nakadapa ako sa sahig. Tumangging kumilos ang aking katawan. Kahit anong pilit ko, hindi ako makatayo. Naubos ng pagtakbong iyon ang bawat hiblang aking lakas. Sumisigaw ang isip ko na magpatuloy, pero ang katawan ko ay sumuko na.
Akala ko ay narating ko na ang dulo. Sa pagitan ng dilim at liwanag, nakita ko ang kanyang mukha—hindi ang Eve na binaluktot ng sumpa ni Berith, kundi ang babaeng minsang ako’y nginitian. Kumapit ako sa imaheng iyon na parang isang butil ng rosaryo—ang huling dalisay na bagay na natitira sa loob ko.
Hinintay ko ang pagdating ng mga kampon ni Berith. Pero walang dumating. Nasaan kaya sila?
Idinilat ko ang aking mga mata. Ang matalas na sinag ng ilaw sa kisame ay tumusok sa aking paningin. Muli akong pumikit. Ako’y nalilito, nagtataka kung ano ang nangyayari.
Pagkatapos ay naramdaman ko ang unan sa ilalim ng aking ulo.
Nakahiga ako sa isang kama. Ang tuluy-tuloy na tunog ng “beep” at ang mahinang ugong ng mga makina ang humila sa akin pabalik mula sa kawalan. Ang amoy ng gamot ay nasagap ng akin ilong. Nagpaalaala ito sa akin ng mga gabing binantayan ko ang aking ina noong minsang siya ay nasa ospital.
Dahan-dahan, idinilat kong muli ang aking mga mata at napangiwi sa liwanag sa itaas. May mga manipis na tubo mula sa aking mga kamay patungo sa dalawang IV bags na nakasabit sa tabi ng kama—mga linyang nag-uugnay sa akin sa mundo ng mga buhay. Itinaas ko ang aking nanginginig na braso at naramdaman ang malamig na tape sa aking balat—patunay na hindi panaginip ang lahat-lahat.
Buhay pa ako. Huminga ako… at huminga pa ako nang mas malalim. Ang hindi maipagkakailang amoy ng silid ng isang hospital ay pinatutunayan ang marupok na katotohanang buhay pa ako.
Pero nasaan si Eve?
Napansin ko ang isa pang pasyente na nakahiga sa aking kanan, malapit sa isang bukas na bintana. Nandoon siya, si Eve. Maputla ang kanyang mukha, nakapikit ang kanyang mga mata, at ang kanyang kamay ay nakalaylay sa gilid ng kama.
Isang malaking ginhawa ang bumalot sa akin nang makita kong tumataas-baba ang kanyang dibdib, mahina pero matatag. Pareho kaming nakaligtas sa kalupitan ng mga Sutsot.
Dahil wala na si Tomas, ang tungkuling protektahan siya ay mas mabigat pa kaysa sa benda sa aking binti. Alam kong wala na si Berith, at ang Diyos Ama ay laging magbabantay sa amin. Pero walang puwang para maging kampante. Hindi ko sigurado kung naubos ba ng apoy ang lahat ng mga kampon ni Berith sa Isla Miedo. Kailangan kong bantayan si Eve.
Kumikirot ang aking binti—ang bahaging tinamaan ng bala—tumitibok sa bawat paghinga ko. Sa kabila ng sakit, isang tahimik na pagdiriwang ang nabuo sa loob ko habang inaalala ang lahat ng nangyari bago ako nawalan ng malay. Natalo ang mga Sutsot. Hindi nagwagi ang kasamaan.
Naalaala ko ang sinabi ni Jasmine: “Maaaring bumagsak ang katawan ng mga demonyo, pero ang kanilang espiritu ay nananatiling buhay. Hindi sila namamatay gaya ng mga tao. Ngunit kapag sila ay nagapi, itinatapon sila sa lawa ng apoy—isang lugar na walang takasan, kung saan ang paghihirap ay walang katapusan.”
Si Berith ay nasa kailaliman na ngayon ng lawa ng apoy, nangingisay ng walang hanggan, isinumpa, at walang ng kapangyarihan. Ang mga sakripisyo nina Tomas, Daniel, Fidel, Marco, at Jasmine ay hindi nawalan ng saysay. Ang pagkamatay nina Adam, Julie, at lahat ng biktima ng mga Sutsot ay naiganti na, kasama ang hindi masabing kalapastangang ginawa ni Berith sa isip at katawan ni Eve.
Hindi nagtagumpay ang kasamaan. Pero nagtatago lang ito sa likod ng kadiliman at muli ito magtatangkang bumalik sa ano mang pagkakataon. Hindi ito susuko kahit kaylan. Kaya dapat laging magbantay at handang muling lumaban.
*****
May dalawang tao palang nakaupo malapit sa pintuan—mga kasamang hindi inaasahan pero pamilyar. Ang kanilang madilim na pulang tunika ay nagmamarka sa kanila bilang mga miyembro ng Guardians of Light.
Sa mga dahilan na hindi ko maipaliwanag, muli akong nakaramdam ng kilabot. Hindi ko alam kung dahil ba ang presensya ng mga Guardians ay nagpapaalaala sa akin ng mga nakatatakot na karanasan namin sa Isla Miedo at sa safehouse.
Pagkatapos, isang kakaibang init ang bumukal sa aking leeg at dibdib. Nanggagaling ito sa kwintas na may krus na ibinigay sa akin ng pari. Bakit hindi niya ito kinuha pabalik?
Inilabas ko ito mula sa ilalim ng aking damit at hinalikan ang krus. Gawa ito sa pilak. Ito ay mas malaki kaysa sa mga pangkaraniwang krus na ginagawang kwintas. Tila nilikha ito para sa uri ng kasamaang dasal lamang ang puwedeng ipanlaban.
May kumatok sa may pintuan. Ang isang Guardian ay bumunot ng baril, ang isa naman ay inihanda ang machete. Dahan-dahan nilang binuksan ang pinto.
At nandoon siya—si Jeff.
Tumingin sa akin ang mga Guardians.
“Kaibigan namin siya,” sabi ko. “Pakiusap, patuluyin ninyo.”
“Salamat, bro.” Iaabot ko sana ang aking kamay pero nilagpasan ako ni Jeff… dumiretso siya kay Eve.
Nakita ko siyang hinahaplos ang buhok ni Eve gamit ang nanginginig na mga kamay. Ipinikit ko ang aking mga mata. Akala ko na noong nawala na si Berith, hindi ko na kailangang makipagkumpitensya para sa kanyang puso. Pero nakalimutan ko—bago pa siya kinuha ni Berith, pagmamay-ari na nga pala siya ng iba. Hindi siya akin. Hindi ko puwedeng angkinin.
“Willy.”
Idinilat ko ang aking mga mata. Nagulat ako nang makitang nakatayo na si Jeff sa tabi ko, ang kanyang kamay ay nasa aking balikat.
“Salamat sa ginawa mo para kay Eve,” sabi niya. “Ako na ang bahala sa kanya ngayon. Hindi mo na kailangang mag-alala.”
Ang kanyang tingin ay palipat-lipat sa aking mukha at sa krus sa aking dibdib. Tumango lang ako. Wala namang kaylangan pang sabihin.
Bumalik siya sa tabi ng kama ni Eve, kumuha ng upuan, at naupo. Habang pinapanood ko siyang hinahaplos ang pisngi ni Eve, naramdaman ko ang selos sa ilalim ng aking mga benda—isang hapdi na dulot ng kanyang pagpili kay Jeff. Hinarap ko ang mga halimaw at tinawid ang impiyerno mismo, pero ang puso niya kahit kaylan ay hindi kailanman ko mapapanalunan.
Pero ang pag-ibig ay hindi laging tungkol sa pagmamay-ari; minsan, ito ay ang tahimik na hiling para sa kaligtasan at kabutihan ng minamahal mo. Anuman ang mangyari sa kanya, alam kong lagi ko siyang mamahalin—nang tahimik, nang buo, kahit na mangahulugan itong mahahalin siya mula sa malayo.
Gusto kong magsalita—ipaliwanag ang lahat ng nangyari—pero hindi na muling tumingin sa akin si Jeff. Marahil ay hindi ito ang tamang panahon.
Ang presensya ni Jeff ay maaaring labag sa aking kagustuhan, pero ang isiping si Eve ay may karagdagang tao na magbibigay sa kanya ng proteksyon ay nagpapanatag sa akin. Sa piling ni Jeff, maaari ko munang ipikit ang aking mga mata, hayaang makapagpahinga ang aking katawan, at hindi mag-alala sa kanyang kaligtasan.
*****
Naalimpungantan ako. Ako pala’y panandaliang naidlip. Isang manipis na kurtina ang naghihiwalay sa amin mula sa mga Guardians. Ang kanilang mga bulong ang gumising sa akin. Nanatili akong tahimik, nakapikit ang mga mata.
“Siyanga pala,” bulong ng isa, “totoo bang nakatakas si Berith mula sa katawang inagaw niya bago pa man mapugotan ang ulo?”
“Oo,” sagot ng isa pa. “Iyon ang narinig ko. At isa sa mga Guardians na kasama sa safehouse kagabi ay nawawala.”
Bigla kong naalaala—ang dugong tumalsik sa aking mukha nang mapugot ang ulo sa katawan ni Adam.
Hindi nga pala berde. Pula. Oo, pula iyon
Sumikip ang aking dibdib. Masyado akong maagang nagdiwang. Hindi pa pala tapos ang bangungot. Nagpalit lang ito ng mukha. At si Berith, na hindi na nakagapos sa Isla Miedo, ay isang nakapangingilabot na kaisipan.
Lahat ng tinawag kong kaibigan ay wala na. Ang tungkuling protektahan si Eve ay nasa akin na lang—at marahil kay Jeff. Sana lang ay matibay ang kanyang paninndigan na ipagtanggol si Eve. Sana ay handa siya magbuwis ng buhay para sa kanya.
Magtutulungan kami ni Jeff sa patiyak na walang mangyayaring masama kay Eve.
Pagkatapos ay muli kong naramdaman ang init mula sa kwintas kong suot. Sinundan itokilabot sa aking gulugod. Hinawakan ko ang krus, mainit pa rin ito, na tila nagbabala sa akin ng may nagbabantang panganib.
Tumingin ako sa kama ni Eve.
Bakante.
Wala na rin si Jeff.
Bigla akong napa-upo, hinablot ang IV tubing mula sa aking kamay, at pilit na tumayo.
“Wala si Eve!” sigaw ko.
Nagmadaling lumapit ang mga Guardians habang paika-ika akong naglakad patungo sa kanyang kama. Ang bintana sa tabi ng kama ni Eve ay nakabukas at ang mga kurtina ay hinahampas ng hangin.
Doon ko lang napagtanto na nasa ground floor kami ng hospital. Gusto kong tanungin ang mga Guardians kung bakit hindi nila na-secure ang bahaging iyon ng kwarto. Pero huli na ang lahat.
Marahil ay hinayaan ako ng Diyos na mabuhay hindi para magpahinga, kundi para magbantay sa huling pagkakataon. Isang malamig na hangin ang gumapang sa loob ng kuwarto, bumabalot sa aking leeg na parang bulong mula sa libingan. Sa labas, ang mga sanga ay kumakaluskos.
Pagkatapos ay muli kong narinig ang paswit na iyon…
PSSSSTTTT…
Ang krus ay lalong uminit sa aking dibdib; mabilis na dumapo ang kamay ko rito. Nangibabaw ang aking instinct. Ipinikit ko nang mariin ang aking mga mata, pinipilit ang sarili na huwag tumingin sa pinagmumulan ng tunog.
Ganoon din ang ginawa ng mga Guardians—lahat kami ay tumalikod sa bintana. Maaaring may Sutsot sa labas, inaakit kaming salubungin ang kanyang tingin, naghihintay ng kahit kaunting lamat sa pananampalataya para makapasok sa loob.
Tila nagpigil ng hininga ang buong silid.
Dahan-dahan, idinilat ko ang aking mga mata. Ang isang Guardian ay humakbang pasulong at isinara ang bintana, habang ang isa naman ay tumakbo sa pinto at pumwesto roon. Inilabas niya ang kanyang telepono at tumawag.
“Nawawala si Eve… Nawawala si Eve… Kailangan namin ng tulong… Kailangan namin ng tulong.”
Nilapitan ko ang bakanteng kama kung saan dating nakahiga si Eve. Ang mga kumot ay hawak pa rin ang manipis na hugis ng kanyang katawan, ang multo ng init na mabilis na naglalaho. Maging ang krus ay naging malamig—wala nang buhay, tila ang liwanag nito ay umurong sa katahimikan.
Isang luha ang pumatak sa aking pisngi bago ko pa ito mapigilan. Ipinatong ng isang Guardian ang kanyang matatag na kamay sa aking balikat.
Marahil ay hindi siya nawala. Marahil ang pag-ibig—gaya ng kasamaan—ay hindi tunay na namamatay. Nagbabago lamang ito ng anyo.
Hindi pa tapos ang mga Sutsot. Si Berith ay buhay—suot ang laman ni Jeff na parang isang maskara. Ang dalawa kong karibal ay nagsanib puwersa na. Magkasama nilang kinuha si Eve mula sa akin.
Pero hindi pa tapos ang laban. Hahanapin ko siya. Ibabalik ko siya.
Pagkatapos, ang krus sa aking leeg ay muling uminit.
– W A K A S –
Huwag Kang Lilingon ~ Chapter 10C
Chapter 10C
“Ang Tunggalian”
Pagkatapos niyon ay malayang kumilos na ang sanggol na Sutsot. Ang mga anak ng demonyo ay gumapang nang may nakatatakot na bilis, paroo’t parito sa sahig, bawat galaw ay sadyang nakakakilabot. Dahan-dahan, nagsimula silang gumapang patungo sa mga bangkay nina Tomas, Jasmine, at Marco. Pagkatapos ay nilapa nila ang mga tiyan ng mga patay, mabangis na nag-aagawan sa mga laman-loob. Nanonood si Berith, nagmamalaki habang kumakain ang kanyang mga anak. Gutom na gutom ang mga maliliit na Sutsot.
At si Eve—tuluyan ng nawala sa sarili. Tila nagagalak pa sa lagim na nagaganapa sa harap niya. Nawala na ba siya sa sarili… o tuluyan nang nahulog sa ilalim ng lason ni Berith? Paano ko siya maililigtas? Paano ko siya aagawin mula sa kanya?
Sa wakas, ay naabot ko na rin ang machete. Sinubukan kong tumayo, pero hindi sumunod ang aking katawan. Masyadong maraming dugo na ang nawala sa akin. Nanginig ang aking mga braso sa sarili nilang bigat lalo na’t ang hawakan ng machete ay madulas dahil sa dugo. Gumapang ako paatras patungo sa pader at isinandal ang aking likod doon.
Pagkatapos, ang Sutsot—si Berith sa katawan ni Adam—ay ibinaling ang tingin sa akin. Gamit ang boses ni Adam, parang nangungutya itong nagtanong, “Ano na ngayon, Willy?”
Nang kausapin ako ni Berith, ay napunta sa akin ang atensyon ng isa sa mga maliit na nilalang. Nanlaki ang mga mata nito, naging kasing-itim ng gabi, at sumisingasing na parang ahas habang dahan-dahang gumagapang patungo sa akin.
Tinipon ko ang natitira kong lakas at iwinasiwas ko ang hawak kong machete—pero bago pa tumama ang talim, ang sanggol na Sutsot ay nagbagong-anyo at naging usok, parang aninong nadulas sa hangin. Huli na nang naala-ala kong dapat ay ipinikit ko pala ang aking mga mata.
Naramdaman ko ito—ang kakaibang pakiramdam na may tumutulak sa akin palabas ng sarili kong katawan, palabas sa aking mga mata. Wala na ako sa kontrol. At mula sa pakiramdam na may nagtutulak ay parang nagiging merong humihila sa akin palabas sa aking katawan.
Sa unang pagkakataon, nakita ko ang sarili kong katawan hindi sa repleksyon sa salamin. Nakikita ko ang kalahati ng aking espiritu, mula baywang pataas, na lumalabas sa isa kong mata.
At doon bumalik sa isipan ko ang propesiya ni Kharon, “…isa lang sa inyo ang mabubuhay para isalaysay ang kwento.”
Pakiwari ko ay itinulak ako a gilid ng bangin… at malapit na akong mahulog.
Ngunit hindi pa ako handang sumuko. Ako na lang ang natitira para labanan ang mga demonyong ito at iligtas si Eve. Mayroon akong armas na mas matalas kaysa sa anumang itak sa mundo—ang pananampalataya ko sa Diyos. Kahit na hinahati ng sindak ang aking kaluluwa, kumapit ako sa tanging bagay na puwede kong panghawakan sa lahat ng pagkakataon —ang aking pananalig. Kailangan kong mabuhay nang maisalaysay ko ang kwentong ito.
Ibinulong ko sa hangin ang Ama Namin. Nanalig akong ang bulong kong iyon ay ihahatid ng hangin sa tainga ng mapagpalang Ama. Bawat salita ay naglalatag ng apoy sa aking isipan, bawat linya ay isang pakikibaka, isang kislap laban sa kadiliman. Kung ito man ang paraan ng aking kamatayan, mamatay akong habang nakikipag-usap sa nagbigay sa aking ng buhay.
Habang binibigkas ko ang bawat linya ng dasal, nakikita ko ang aking espiritu na dahan-dahang bumabalik sa aking katawan, at ang anino ng Sitsit ay lumalabas naman sa isa ko pang mata.
Nang mabawi ko ang aking katawan, at sa sandaling ang sanggol na Sitsit ay lumapag sa sahig sa kanyang pisikal na anyo, muli kong iwinasiwas ang itak. Nahiwa ang sanggol na halimaw sa gitna.
Isang malakas na atungal ang umalingawngaw. Ang poot ni Berith ay namilipit sa kanyang mukha habang pinagmamasdan ang isa sa kanyang mga anak na wala nang buhay at duguan sa harap ko.
Ang demonyo, na iika-ika, ay sumugod; ang kanyang mga paa ay humahampas sa madulas na sahig. Sinubukan kong bumangon para salubungin ang hayop na halimaw pero bumigay ang aking mga tuhod; ang mundo ay tila tumagilid. Napaupo akong muli.
Nang lumapit si Berith, iwinasiwas ko ang machete. Hindi ito tumama. Sinipa niya ako sa mukha. Habang nakahiga ako sa sahig, hinawakan niya ang braso kong may machete at marahas itong inagaw. Nakatihaya ako nang walang kalaban-laban. Animo’y ako si Lucifer at siya’y nakatapak sa dibdib ko’y ang anghel na si Miguel.
“Pinatay mo ang isa sa mga pamangkin ko, bro,” sabi ng Sutsot, ginaya ang boses ni Tomas. “Pero ayos lang ‘yan. Ang kapatid kong si Eve at si Berith ay gagawa pa ng marami.”
Pagkatapos ay lumuhod ang Sutsot at idiniin ang kanyang bigat sa aking dibdib. Halos hindi na ako makahinga.
“At ngayong nakatawid na ako ng isla sa wakas, itatayo ko dito sa mundo mo ang aking kaharian.” Ang boses na iyon ay narinig ko lang nang ilang beses sa Isla Miedo—marahil ang tunay na boses ni Berith, hindi iyon boses ng isang ordinaryong tao. “Ang mga anak ko at ako ay madaling magpaparami rito, at marami kaming mapagkukunan ng laman at dugo ng tao..”
Lumingon ako sa paligid. Ang ibang mga sanggol na Sitsit ay patuloy sa paglapa sa mga bangkay nina Marco, Jasmine, at Tomas, ang kanilang maliliit at mapuputing kamay ay nanggigitata sa nangitim na na dugo. Kalong ni Eve ang isa sa mga sanggol na Sutsot na may hawak na bituka ng tao. Buong lambing niya itong iniuugoy habang ito’y parang hayok na hayok na kumakain. Nawala na ba talaga ang katinuan ng isip si Eve?
Inipon ko ang natitirang lakas, ikinuyom ang aking kamao at sinuntok si Berith sa mukha. Tinamaan ko siya sa ilong. Dumugo ito pero bale wala lang sa kanya. Ngumisi lang siya.
Itaas niya ang kanyang kamao, akmang ako’y susuntukin din. Ipinikit ko ang aking mga mata, hinihintay ang pagtama ng kamao niya sa aking mukha.
Pero hindi ito dumating. Sa halip, naramdaman ko ang isang mahinang pitik sa aking ilong. Pinipitik niya ako—minamaliit na parang bata.
“Mapalad ka at sugatan ka na at malapit ka na ring mamatay. Kung hindi, iniwan ko na sana ang katawang ito at lumipat sa’yo.” Ang boses niya nanunuya pa rin. “Kay Lucifer na ang impiyerno, pero ang mundong ito ay magiging akin. Gagawin ko ang sarili kong hari ng mundong ito—at si Eve, ang babaeng pinapangarap mo, ang pinakamamahal mong paulit-ulit kong inangkin, ang magiging reyna ko.”
Ginawa ko ang dapat kong gawin. Nagdasal ako muli. Gumalaw ang aking mga labi nang walang tunog.
“Tama na Willy,” wika ni Berith. “Itigil mo ang kahibangan na ‘yan. Sa pagkakataong ito, hindi makakatulong ang mga dasal mo. Nakatsamba ka lang kanina. Sanggot na sutsot lang ang kalaban mo kanina kaya ka nakabalik sa katawan mo. Ang tinatawag mong Ama ay hindi darating para tulungan ka. Takot Siya sa akin.” Ang kanyang kalapastanganan niyang iyon ay sinamahan ng malademonyong tawa.
Pagkatapos ay tumayo si Berith sa ibabaw ko, ang malamig na talim ng macheteng hawak niya’y dahan-dahang idiniin sa aking leeg. Humalik ang bakal sa aking balat.Ang init ay sumiklab kung saan nagbabantang gigilitan ako machete.
“Pipira-pirasuin kita para mas madali kang makain ng mga anak ko,” ang pananakot niya. “Pero ang mga mata mo at ang utak mo ay akin. At dahil lagi mong sinasabing ang puso mo ay para kay Eve… ipakakain ko ito sa kanya.”
Tinawag ni Berith si Eve. “Mahal ko, kakainin mo ba ang puso ng iyong pinakamatapat na tagahanga?”
Tumango si Eve at tumingin sa akin, ang kanyang ngiti ay tila isang patalim… nakakasugat ng damdamin. Tuluyan ng nilamon si Eve ng kabaliwan.
Itinaas na ni Berith ang hawak na machete—dahan-dahan niya itong ginawa, tila isang seremonya—handa na akong tapusin.
Habang hinihintay ko ang pagbagsak ng talim sa aking leeg, ang tingin ko ay napako sa panalanging nakasulat sa ilalim ng mural ni San Miguel Arkanghel. Binasa ko ito nang malakas.
“San Miguel Arkanghel, ipagtanggol mo kami sa labanan… maging sandigan ka nawa namin laban sa kasamaan…”
“Kahit ‘yan ay hindi makakatulong sa’yo. Si Lucifer ang tinalo niya—hindi ako!” sigaw ni Berith, pilit na nilulunod ang aking boses. Pero nagpatuloy ako.
“Buong taimtim kaming nagdarasal na, gaya ng iniutos ng Diyos, itaboy mo ang mga demonyo.”
Pagkatapos—isang kaguluhan ang naganap sa labas ng bahay. May mga nagsisigawan. May mga, marami.
Nagulat siBerith at lumingon sa pinanggalingan ng ingay; nanlaki ang kanyang mga mata. Itinulak ko siya gamit ang huli kong lakas, at napaatras siya’t napaluhod.
Sinubukan niyang tumayo ulit. Hirap siya. Bawat galaw niya ay mabagal at hirap—patunay na ang kanyang mga sugat ay tuluyan na siyang pinanghihina.
“Palibutan ang bahay! Itaas ang mga metal drag nets hangga’t maaari! Punuin ang bakuran ng spotlights!” sigaw ng isang boses mula sa labas.
“Huwag hayaang may makalabas!” sigaw pa ng isa.
Wala na sa akin ang atensyon ni Berith. Lumapit siya kay Eve.
“Adam, anong nangyayari?” tanong ni Eve, lito. Ang mga sanggol na Sutsotay nagkumpulan sa likod ni Berith, naramdaman ang panganib.
Isang nakabibinging atungal ang pinakawalan ni Berith.
Ang mga pinto sa harap at likod ay puwersahang binuksan. Ang mga lalaking nakasuot ng madilim na pulang tunika ay sumugod sa loob, may mga baril at itak sa kamay. Isa sa kanila—isang paring may punit-punit na abito—ay nagtaas ng boses sa gitna ng kaguluhan. Ang iba ay may dalang portable flamethrowers.
“Iwasan ang kanilang tingin!” sigaw ng pari. “Huwag hayaang mahuli ang inyong mga mata! Huwag kayong maniniwala sa mga gagawin nilang panlilinlang.”
Humakbang siya sa harap ng mga Guardians, nagsasaboy ng banal na tubig mula sa isang gasgas na flask at itinataas ang isang krusipiho.
“Liwanag laban sa kadiliman!” Sigaw ng pari. “Sunugin ang mga anino! Linisin ang bahay!”
Muling umatungal si Berith. Napaatras siya, sinasangga ang kanyang mukha mula sa banal na tubig na sumasagitsit sa kanyang balat na parang asido.
Humalinghing siya sa sakit. Ang mga sanggol na demonyo ay nagpulasan sa bawat direksyon, nangingisay tuwing natatalsikan ng mga patak ng banal na tubig.
“Pakiusap huwag niyo siyang saktan… huwag ang mga anak ko!” tili ni Eve, nagpupumiglas sa gitna ng kaguluhan
Si Berith, na halatang mahina na, ay sumugod sa mga Guardians, ang kanyang itak ay humiwa sa balikat ng isang lalaki. Bumagsak ang Guardian habang sumasabog ang dugo sa sahig. Sinubukang itaas muli ni Berith ang kanyang sandata, pero umalingawngaw ang mga putok ng baril—parang kulog sa loob ng bahay.
Sa harap ko mismo, bumagsak ang Sutsot, paluhod. Sa takot na baka tumalon siya mula sa katawan ni Adam patungo sa akin, ipinikit ko nang mariin ang aking mga mata.
“Sige! Pugutin ang ulo—ngayon na!”
Nanatili akong nakapikit. Wala na akong ibang magagawa kundi maghintay.
“Huwag… huwag… huwag… pakiusap. Diyos ko, Adam!!!” Wala nang nagawa si Eve.
Idinilat ko ang aking mga mata. Si Berith, suot ang katawan ni Adam, ay nakaluhod sa harap ko, wala nang ulo. Ang dugo ay tumalsik sa aking mukha. Isa-isa, ang mga talim ng mga Guardians ay tumama sa naputol na ulo—sunod-sunod… hanggang sa nagkapira-piraso ito.
Lumuhod ako at kinuha ang nalaglag na machete sa sahig. Itinarak ko ito nang malakas sa dibdib ng Sutsot. Sa sandaling iyon, hindi ko alam kung ginawa ko ba iyon para sa lahat ng biktima niya, o para lang sa babaeng mahal ko—si Eve.
Isang kakaibang pakiramdam ng tagumpay ang umapaw sa akin, pero naputol ito ng tili ni Eve. Gusto lapitan ang bangkay ng halimaw pero pinipigilan siya ng mga Guardians..
Napabaling ang atensyon ko sa kanya. Napaka-aba ng kanyang hitsura, naghihirap dahil sa kamatayan ni Berith. Pagkatapos ay nawalan siya ng malay at bumagsak sa sahig. Matapos ang lahat ng pangyayari, ganoon pa rin ba ang pagtingin ko kay Eve. Walang nagbago sa pagtingin ko sa kanya.
Gusto ko siyang lapitan para hawakan ang kanyang kamay. Kahit ngayon lang. Pero sa sobrang hina ko ay hindi ko na maigalaw ang aking katawan. Akala ko ay susunod na akong mawawalan ng malay dahil sa dami ng dugong nawala sa akin. Pero pinilit kong manatiling gising. Kailangan kong makitang mamatay ang kahuli-hulihan sa mga sa mga nilalang mula sa impiyerno bago ako mamahinga.
Ang mga sanggol na Sutsot ay tumitili habang sumusugod sa mga Guardians. Ang ilan ay naging usok pero mabilis na natupok ng mga flamethrower. Ang iba’y namatay sa taga, and iba’y sa bala.
Ang mga sigaw ay humalo sa hangin hanggang sa tila yumayanig ang buong paligid. Ilan sa mga sanggol na Sutsot ay lumabas sa bintana.
“May mga Sutsot na nakakalabas! Habulin sila!” sigaw ng isa sa mga Guardians.
Sa labas, umalingawngaw ang mga putok ng baril; sinagot ito ng matinig na hiyaw ng mga sanggol na sutsot. Ang gabi ay lumalim na ng lumalim. Isang hindi maipaliwanag na kasiyahan ang naramdaman ko habang iniisip ko ang mga demonyong natutupok sa apoy sa may isla at ngayon dito mismo sa bahay.
“Siyasatin ang bawat sulok ng bahay. Siguraduhing walang Sitsit na makakalabas dito nang buhay!”
Habang humuhupa ang ingay sa loob at labas ng bahay, naramdaman ko ang lalong paghihina; dumulas ako sa pader, ang mundo ay naging tila usok, ang sakit sa aking binti ay hindi ko na matiis. Napakabigat ng aking katawan, at ang dilim ay nagbabantang tuuyan akong lamunin. Ngunit kahit nararamdaman kong nawawala na ako, isang kakaibang kaligayahan ang bumalot sa akin. Kung dito na matutuludkan ang buhay ko ay masaya akong mamamaalam sa mundo dahil nakita ko ang pagwawakas ng kademonyohan ng mga sutsot. At ang pinakamahalaga ay buhay si Eve.
Sa gitna ng nanlalabo kong paningin, nakita ko ang pari at ang isa pang Guardian na lumalapit sa akin. Lumuhod ang pari at hinawakan ako. Isinuot niya sa aking leeg ang isang kwintas na may krusipiyo. Pagkatapos ay dahan-dahang ipinatong ang kanyang kamay sa aking noo, tila tinitingnan ang aking kondisyon.
“Tumawag ng medic, bilisan niyo!” sigaw niya.
“Ipagdasal niyo ako—at ang mga kaibigan ko, Father,” bulong ko, pilit kong inaabot ang kanyang mga kamay.
At hindi ko na alam kung nahawakan ko ang mga kamay ni Father sa dahilang ang mga talukap ng mata ko’y tila bintanang nagsara. Dumilim.
Huwag Kang Lilingon ~ Chapter 10B
Chapter 10B
“Ang Tunggalian”
Si Marco ay hindi mapakali. Halos magsalubong ang kanyang mga kilay. “Kailangang mamatay ni Eve bago pa niya ilabas ang mga anak ng halimaw.Ang mga demonyong isinisilang mula sa tao ay mas mapanganib.”
Napapikit si Jasmine. Tinakpan ng mga kamay ang kanyang mukha. Marahil ay hindi niya malaman kung ano ang dapat mamayani sa kanya, ang pagiging kapwa niyang tao si Eve o ang sinumpaang tungkulin bilang miyeybro ng Guardians. Ang sundalo ng pananampalataya ay naipit sa pagitan ng sumpa at puso. Tiningnan niya si Eve, dinudugo at umiiyak.
“Mang Fidel… Marco…” bulong niya. “Tao pa rin siya. Naghihirap siya.”
Nanidigan si Marco “Kung kaaawaan mo siya ngayon, ang sangkatauhan ang maghihirap. Mamamatay tayong lahat kasama niya.”
Napapikit na lamang si Jasmine. Hindi malaman kung saang panig siya kikiling.
Mabilis na ikinasa ni Marco ang kanyang baril at humakbang patungo kay Eve.
“Sandali—sandali! Baka may ibang paraan!” sigaw ni Tomas, humarang siya sa pagitan ni Marco at ni Eve. Itinanim niya ang kanyang mga paa at itinaas ang patalim na hawak.
Pagkatapos ay isang boses ang aming narinig
“Tama ‘yan, Tomas. Huwag mong hayaang patayin nila ang kapatid at mga pamangkin mo.”
Si Berith iyon, ginagaya ang boses ni Adam.
“Jasmine… mahiya ka naman? Bakit mo sila hahayaang saktan kami? Magkapatid tayo. Ang mga nasa sinapupunan ni Eve… sila ay sarili mong dugo—ang aking mga anak. Pamilya tayo. Tingnan mo si Tomas—pinatutunayan niyang kapatid siya ni Eve. Eh, ikaw?”
“Itigil mo ang pagpapanggap, Berith!” sigaw ni Jasmine.
“Berith? Sinong Berith?” ang wika ng Sutsot na si Berith. “Ako ang kapatid mo, Jasmine. Hindi mo ba nakikita? Ang mga sanggol sa tiyan ni Eve ay iyong mga pamangkin.”
“Patay na ang kuya ko,” mabilis na sagot ni Jasmine. “Ninakaw mo ang katawan niya. Ginamit mo siya. Subukan mo lang akong lalapitan—ako mismo ang pupugot sa ulo mo.”
Tumawa ng tumawa ang Sutsot. “Ano na ang nangyari sa kasabihang ‘ang dugo ay mas matimbang kaysa sa tubig”?.
“Pula ang dugo ko… ang sa iyo eh berde, gago,” sagot ni Jasmine.
Panandaliang tumahimik ang paligid. Patuloy pa rin nang pamimilipit si Eve.
Ramdam ko ang tensyon. Habang may pangamba sa ano man ang susunod na gagawin ni Berith, ay nagpapakiramdaman kami sa loob. Nandoon si Tomas na handang gawin ang lahat upang huwag masaktan si Eve. Sa kabilang banda ay nandoon sina Mang Fidel at Marco, mga miyembro ng Guardians of Light na sumumpang gagawin ang lahat upang puksain ang mga Sutsot.
Si Jasmine ay nalilito. Ang ba ang mamamayani sa kanya… tungkulin o ang awa para kay Eve.
Ako, hindi ako nalilito. Malinaw, hindi ang ano ang dapat kong gawin kundi ang gusto kong gawin… ipagtanggol si Eve.
Tumayo ako sa tabi ni Tomas. Hawak ko ng mahigpit ang machete na ibinigay sa akin ni Marco. Kaibigan ko si Tomas. Hindi ko siya hahayaang mag-isa sa labang ito. Higit sa lahat, hindi ko hahayaang saktan ng sinoman si Eve.
Nagtama ang paningin namin ni Mang Fidel. Umiling-iling siya “Hindi kailangang humantong sa ganito. Panginoon, kaawaan Mo kami.”
May ingay na nagmula sa may bandang bintana. Puwersahang ito’y nabuksan. Si Adam. Gamit pa rin ng demonyong si Berith ang kanyang katawan,
“Sige lang… magpatayan kayo. Gustong-gusto ko ‘yan… gustong-gusto ko.”
Hindi nag-atubili si Marco. Itinaas niya ang kanyang baril at nagpaputok. Ang putok ay parang kulog; ang Sutsot sa bintana ay hindi tinamaan. Kung paraan lang iyon ni Berith para ilayo angatensyon ng mga Guardians kay Eve, nagtagumpay siya.
“Kuya… kuya, hindi ko na kaya!” sigaw ni Eve. Walang magawa si Tomas kundi pisilin ang kamay ng kapatid; nanatili akong bantay, ang mga mata ay naglilibot sa paligid para masigurong walang Guardian na lalapit sa kanya.
“Adam… nasaan ka? Tulungan mo ako, ano ba… lalabas na ang mga anak natin.”
Ang Sutsot ay muling umatungal. Tila ba nagdiriwang ito.
“Malapit nang lumabas ang mga anak ko. Maniwala kayo… hindi kayo handa para sa kanila.”
Ang babalang iyon ay sinundan ng isa pang atungal..
Sina Mang Fidel at Marco ay pumunta sa likod ng bahay. Ilang sandali pa, ang gabi ay napuno ng mga sigaw, mga atungal, at mga putok ng baril sa gitna ng ulan.
Biglang bumukas nang malakas ang pinto sa harap.
Ang Sutsot ay pumasok, ang isang kamay ay nakahawak sa kanyang dumudugong tiyan.
“Eve… Eve…”
Sa kabila ng sakit at hirap, pilit na bumabangon si Eve mula sa sofa para salubungin sana siya.
“Adam!!! Anong ginawa niyo kay Adam?!” sigaw ni Eve.
Dalawa pang putok ang umalingawngaw.
“HUWAG!!! HUWAG!!! Pakiusap huwag ninyo siyang saktan!” Ang pagsamo ni Eve.
Bumagsak si Adam sa harap namin, at sa likod niya, lumitaw si Marco. Binitiwan niya ang kanyang baril at lumuhod. Umaagos ang dugo sa kanyang tagiliran.
Kasabay ng pagbagsak ni Berith ay namanhid ang aking kaliwang hita. Tinamaan ako ng isa sa mga bala niya. Umagos ang dugo sa aking binti habang pilit akong kumikilos.
Dinaluhan ni Jasmine si Marco. Nanatili akong nakatayo, nag-aabang.
May itak na ang nakabaon sa likod ni Marco.
“Jasmine, ang… si ama ay patay na. Tingin ko… hindi na rin… hindi na rin ako magtatagal. Gawin mo ang iyong sinumpaan. Sa… sa ngalan ng Diyos.”
Tuluyan nang bumagsak si Marco sa sahig, wala ng buhay.
“Kuya… ang tiyan ko… sasabog na!” sigaw ni Eve, nangingisay sa sofa.
Gusto ko siyang lapitan, tulungan, pero nang humakbang ako’y bumigay ang aking binti. Napasandal ako sa pader, para akong kandilang nauupos.
Binunot ni Jasmine ang itak mula sa likod ni Marco at mabilis na sumugod kay Eve.
“Pakiusap, huwag, Jasmine!” sigaw ko.
Napalingon si Tomas dahil sa aking sigaw. Bakas ng pagkalito sa kanyang mukha. Pagkatapos ay nangyari ang lahat sa isang iglap. Sumabit ang paa ni Jasmine sa gilid ng basahan na nasa sahig. Nawalan siya ng balanse. At bago pa man kami makakilos, dumulas siya pabagsak nang diretso sa sandatang hawak ni Tomas.
Nahiwa ang talim ng macheteng hawak ni Tomas ang tiyan ni Jasmine. Habang siya ay bumabagsak patagilid, ang kamay niyang may hawak na machete ay naiwasiwas niya. Nahiwa ng hawak niyang machete ang leeg ni Tomas.
Habang sina Tomas at Jasmine ay halos sabay na napaluhod tutop ang mga parte ng katawan nilang nasugatan ay bumagsak sa sahig ang mga macheteng hawak nila. Ang mga sandatang iyon ay dapat sa mga Sutsot ginamit.
Sa pagkakataong iyon ay nanumbalik sa aking isip ang babala ni Kharon kina Tomas at Jasmine…mag-ingat sa bagay na matalim.
Tuluyan nang bumagsak sa sahig ang mga katawan nina Tomas at Jasmine. Hawak ni Tomas ang kanyang leeg; si Jasmine ay nakahiga sa tabi niya. Pareho silang naghihingalo… ang mga mata nila ay nakabukas… nakatitig sa akin. Pinilit kong kumilos para tignan kung ano ang puwede kong gawin. Pero bawat kilos ko’y nagdudulot ng sobrang kirot sa aking sugatang hita.
Trahedya… sunod-sunod.
Sa isang saglit pakiramdam ko’y tila huminto ang pag-ikot ng mundo. Ang bagyo sa labas ay nagngangalit, pero sa loob, tanging katahimikan… nakakabinging katahimikan.
Sumigaw ako para pigilan si Jasmine na saktan si Eve, at ang desisyon kong iyon ang nag-umpisa ng sunod-sunod na pangyayari na tumapos sa kanilang buhay. Ako ba ang dapat sisihin sa kanilang kamatayan?
Hindi ako makapag-isip nang malinaw. Lahat ay nangamatay sa harapan ko. Kami na lang ni Eve ang natitirang buhay. Ang masakit, hindi ko man lang magawang lumapit kay Eve.
Ang silid ay tila umiikot; ang mga anino ay naghahalo-halo. Bumabaha ng dugo sa sahig galing sa mga patay at sa aking hitang sugatan at sa Sutsot na si Berith na nasa katawan ni Adam.
Dugo—pula at luntian—ay kumalat na parang dalawang maliit na sapa sa sahig.
Sina Jasmine at Tomas ay tuluyan nang nalagutan ng hininga, habang si Eve ay patuloy sa pag-ire, pilit na inilalabas ang bagong buhay—isang bagong buhay na magdadala lamang ng higit pang kamatayan.
Ang tiyan ni Eve ay namaga nang nakapangingilabot, ang balat niya sa tiyan ay banat na banat na parang bubog na malapit nang mabasag.
At animo’y hindi pa sapat ang lagim na nasaksihan ko, ang pagkamatay nina Marco, Tomas, at Jasmin at ang malapit ng paglabas ng mga nilalang ng kadiliman na nasa tiyan ni Eve, ang katawan ni Adam ay dahan-dahang tumagilid.
Buhay pa si Berith. Buhay pa ang demonyo. Kay hirap patayin ng halimaw na Sutsot.
Dahan-dahang bumangon ang Sutsot. Nang makatayo na siya’y ibinaling ang kanyang tingin sa akin. Gumuhit sa kanyang labi ang isang mapanuyang ngiti.
Nilapitan ni Berith si Eve. Bagama’t halatang nanghihina dahil sa mga sugat na tinamo, ay para siyang nagbubunyi.
“Adam… oh Adam… pakiusap bilisan mo,” iyak ni Eve, inaabot siya.
Naupo si Berith sa tabi niya at dahan-dahang hinalikan ang kanyang mga labi. Ang kanyang mga mata ay hindi umalis sa akin—puno ng pangungutya.
“Oh, Willy… ang mga labi na pinapangarap mong mahagkan ay napakatamis… masarap. Gustung-gusto ko siyang halikan.”
Nakita ko kung paano tumugon si Eve sa halik ni Berith—hinalikan niya ito pabalik, nang may panggigil at pananabik. Napapikit ako.
“Lumalabas na ang ating mga anak, Eve. Magiging ina ka na… at magiging ama ako,” ungol ng demonyo.
Si Eve, ay wala nang pakialam kay Tomas na kanyang sariling kapatid. Namatay ito sa pagtatanggol sa kanya. Nakatuon na lamang ang atensyon niya siya Sutsot. Tila siya ay nahibang. Para pa siyang nagbubunyi sa piling ng nilalang na kumuha sa katawan ni Adam.
Ang Sutsot ay nagpakawala ng isa pang nakabibinging atungal. Nagbubunyi. Nagmamalaki.
Sumigaw si Eve, nakakapit sa mga braso ng Sutsot. Wala nang sakit na mababakas sa kanyang mukha—tanging matinding determinasyon, na tila sabik na isilang ang mga anak ng isang demonyo.
At ganoon na nga ang nangyari. Lumabas ang unang sanggol. Pagkatapos ay may pangalawa… pangatlo… pang-apat. Bumilis ang paglabas ng mga ito, hindi na ako nakasunod sa pagbibilang.. Mukhang may labintatlo sila, o baka higit pa. Lumabas sila na parang usok at nagkatawang-tao bago lumapag sa sahig.
Sa halip na iyak ng bagong silang, ang paligid ay napuno ng unga ng kinakatay na baka at palaka sa bukid kapag umuulan.
Pilit kong inaabot ang machete sa sahig. Pero parang wala na akong natitirang lakas pa. Tila sumama ito sa mga dugong umagos mula sa aking sugat.
Masayang tinipon ni Berith ang mga bagong silang na Sutsot. Isa-isa niyang kinarga ang mga ito at dinilaan ang madulas na likido mula sa kanilang balat. Si Eve nama’y dahang-dahang naupo sa sahig. Pinangko niya ang dalawa sa mga sanggol na sutsot at masuyo niyang hinagod ang katawan ng mga ito.
Mapuputi ang mga sanggol na Sutsot—mukhang mga anghel sa unang tingin, pero biglang lumalaki ang mata at lumalabas ang maliliit at matatalas na ngipin. Nakakapangilabot ang nasaksihan ko. Ang kanilang katawan ay nagbabago—tao sa isang sandali, usok sa susunod, saka magiging katawang tao ulit.
Ito pala ang ibig sabihin ni Jasmine na ang mga Sutsot na ang isang magulang ay tao ay mas mapanganib. Hindi na nila kailangang mang-agaw ng katawan para magkaroon ng pisikal na anyo. Kaya na nilang magpalipat ng anyo mula sa usok at laman ayon sa kanilang kagustuhan.
Tiningnan ko si Berith na suot ang katawan ni Adam. Pinagmasdan ko din si Eve. Magkasama sina Adan at Eba, pero hindi sa Hardin ng Eden, kundi sa impiyerno dito sa lupa. Isinilang ni Eve hindi si Abel, kundi si Cain—hindi lang isa, kundi marami.
Chapter 10C
“Ang Tunggalian
(Scheduled posting: 01 -23-26)
Huwag Kang Lilingon ~ Chapter 10A
Chapter 10A
“Ang Tunggalian”
Hangga’t hindi ko tiyak na si Berith, na nasa katawan ni Adam, ay nagapi nina Mang Fidel at Tomas, hindi ko masasabing kami’y ligtas na. Ganoon pa man, nakahinga ako nang maluwag nang muling lumapat ang aking mga paa sa buhangin. At ito’y hindi sa pampang ng Isla Miedo.
Sa kalupaan ay may panganib pa rin kaming haharapin pero hindi katulad nang nasa dagat kami na pati ang mga alon at ang hangin animo’y kakampi ng mga Sutsot, gusto kaming lunurin.
Bitbit ang isang flashlight, pinangunahan kami ni Marco sa pagbagtas ng daan sa gitna ng maraming puno ng niyog. Huminto kami sa harapan ng bahay na napapalibutan ng mataas na bakod. Ang bahay na iyon ay ang nadaanan namin nang pumunta kami sa breakwater. Tanda ko pa ang mga nakapalibot na CCTV doon.
Inilabas ni Marco ang susi. Pumasok kami sa loob.
“Hintayin ninyo ako dito.”
Nagkumpulan kami sa ilalim ng bubong ng terrace, basang-basa kami at nanginginig habang ang magkahalong tubig-ulan at tubig-dagat ay tumutulo mula sa aming mga damit. Ilang sandali pa, ang ugong ng makina ay umabot sa aming mga pandinig, at biglang nagliwanag ang buong kabahayan.
Binuksan ni Marco ang pinto mula sa loob, at pumasok kami.
Dumiretso si Marco sa CCTV monitor na nakakabit malapit sa pinto. Tumingin siya sa camera at sumigaw, bakas ang pagmamadali sa kanyang boses, “Kailangan namin ng tulong… kailangan namin ng tulong!” Pagkatapos mayroon siyang isinenyas. SOS signal iyon.
Sa loob, ang hangin ay bahagyang amoy-insenso. Dalawang silid ang nasa magkabilang panig ng malawak na sala. May hiwalay na palikuran malapit sa pintuan papunta sa likod ng bahay. Ang dining at living areas ay nahahati ng isang display counter na pinalamutian ng mga imaheng relihiyoso.
Malawak ang sala at kompleto sa gamit. Isang malaking mural ni San Miguel Arkanghel na nakaibabaw sa nakahigang si Lucifer ang nakapaskil sa pader. Nakasulat sa ibaba ng mural ang “Guardians of the Light”. Sa ilalim nito, may dalawang linyang panalangin: “St. Michael the Archangel, defend us in battle…”
“Dito nananatili ang mga Guardians bago at pagkatapos ng aming operasyon sa dagat,” sabi ni Jasmine, na umagaw ng atensyon ko palayo sa inskripsyong binabasa ko.
“Dito muna tayo magpapalipas ng gabi,” dagdag ni Marco habang hinuhubad ang kanyang basang damit. “Sandali lang, may mga damit sa loob ng kwarto.”
Sumenyas si Jasmine na mauna na ako. Paglabas ko, siya naman at si Eve ang pumasok sa silid para magbihis.
“Bro, baka kailanganin mo ito.” Inabutan ako ni Marco ng isang machete, bago siya nagsuot ng tuyong damit. “Binasbasan ito—tatalab ito laban sa mga Sutsot.”
“Salamat,” sabi ko. “Nasaan na kaya sina Tomas at ang tatay mo ngayon? Ano kaya ang nangyari sa kanila?”
“Malalaman natin mamaya. Malaki ang tiwala ko sa tatay ko—marami na siyang napatay na mga Sutsot noon, sa dagat man o sa lupa. Sinanay kaming lumaban sa mga halimaw na iyon at sa iba pang uri ng demonyo,” sabi ni Marco habang nililinis ang kanyang .45 caliber na baril.
Hindi pa rin namin alam kung ano ang nangyari kay Tomas at sa tatay ni Marco—o kung ang Sutsot na sumanib sa katawan ni Adam, si Berith, ay patay na o buhay pa.
Binuksan ko ang bintana ng bahay. Tumigil na ang ulan, at ang hangin sa labas ay tila tahimik at mukhang mapayapa. Pero nararamdaman ko, hindi pa ito ang dulo. Wika nga’y dumadaan lang ang mata ng bagyo.
Sa isang dako, sa kabila ng katahimikang iyon, naghihintay si Berith. Ang bagyong sinimulan niya ay hindi pa lumilipas—huminto lang ito sandali para kumuha ng lakas bago muling sumalakay.
Sa loob, tahimik ang bahay, nagkukunwaring walang nangyari. Ang bahagyang amoy ng insenso ay nananatili pa rin sa hangin, na ngayon ay nahaluan ng amoy ng mga basa naming damit.
Lumabas sina Eve at Jasmine mula sa silid, suot na ang malinis na shorts at T-shirt. Dumiretso si Jasmine sa kalan. “Magpapakulo ako ng tubig para makapag-kape tayo,” sabi niya.
Naupo kami sa sala. Ilang beses nang tumatayo si Marco, binubuksan at isinasara ang mga pinto, at sumisipsip sa labas, laging hawak ang kanyang machete at nakasukbit ang baril sa baywang.
“Aray.” Napangiwi si Eve at hinawakan ang kanyang tiyan. “Biglang sumakit ang tiyan ko!”
“Baka gutom ka lang,” ang wika ko sa kanya..
“Baka nga,” bulong ni Eve, nagsasalubong ang mga kilay niya. “Oww! Parang lumalala. Parang humihilab ang tiyan ko. Sandali, pupunta muna ako sa banyo.”
Nang haplusin niya ang kanyang puson, naramdaman ko ang isang kirot na hindi ko mapangalanan, pag-ibig ba, awa, o ang multo ng dalawang ito.
Nang mapasok sa banyo si Eve, lumapit si Jasmine at bumulong, “May boyfriend ba si Eve?”
“Oo, meron. Jeff ang pangalan niya,” sagot ko. “Bakit mo naitanong?”
Ang mga mata ni Jasmine ay lumingon sa direksyon ng banyo. “Mukhang malaki ang tiyan niya. Mukha siyang… buntis.”
Ang mga salitang iyon ay tumama sa akin na parang isang suntok. Iyon ang kinatatakutan ko—ang madilim na kaisipang pilit kong ibinabaon pero hindi ko mapatay. Kay Jeff ba ito… o— Oh, Diyos ko. Huwag naman sana.
“Tulong! Pakiusap! Masakit ang tiyan ko!” Ang sigaw ni Eve.
Natigilan kami panandalian. Pagkatapos ay halos sabay kaming tumakbo papunta sa banyo.
Naunang nakarating si Jasmine sa pinto at itinulak ito, nanginginig ang boses habang tinatawag ang pangalan ni Eve.
“Anong nangyari? Willy… Marco… dinudugo si Eve! Tulungan niyo ako!” ang sumamo ni Jasmine. “Kailangang mailabas natin siya rito.”
Tinulungan namin ni Marco na buhatin si Eve palabas ng banyo. Inihiga namin siya sa sofa sa sala. Mabilis na kumalat ang dugo sa ilalim niya, madilim at makintab sa ilalim ng ilawan. Napaarko ang katawan ni Eve sa sofa, ang mga daliri niya ay bumaon sa mga sandalan habang siya ay namimilipit sa sakit.
Tumama sa akin ang kaisipan—kung buntis nga siya, mukhang makukunan siya.
“Eve, lumalaki ang tiyan mo,” sabi ni Jasmine, ang boses ay puno ng pag-aalala.
Sa harap ng aming mga mata, ang kanyang tiyan ay nagsimulang mamaga. May kung anong gumagalaw sa ilalim ng kanyang balat—mabagal noong una, pagkatapos ay mabilis at malakas na tila may mga alon.
Napakasakit nito, hindi lang dahil sa nangyayari sa kanya. Isang bahagi ng aking sarili ang nasusunog pa rin sa selos, ang baluktot na hapdi ng pagmamahal sa kanya habang alam kong ibinigay niya ang sarili niya sa iba. At ngayon, habang pinagmamasdan ko ang kanyang katawan na nangingisay sa hirap, hindi ko malaman kung alin ang mas masakit—ang hirap niya, o ang sa akin.
Pero may panahon para ramdamin ko ang sakit. Sa pagkakataong iyon nangagaylangan siya ng tulong at unawa… lalo na’t ang paglaki ng tiyan niya’y kakaiba.
Sa sandaling iyon, biglang bumukas ang pinto sa likod ng bahay.
Pumasok sina Tomas at Mang Fidel, basang-basa.
“Ama, salamat sa Diyos at ligtas kayo!” bulalas ni Marco. “Napatay niyo ba ang Sutsot?”
Umiling si Mang Fidel. “Nawasak ng alon ang balsa, nagkahiwa-hiwalay kami. Sa breakwater ko na inabutan si Tomas.”
“Kuya… tulungan mo ako.”
Noon pa lang napansin nina Mang Fidel at Tomas ang kalagayan ni Eve.
Nilapitan kaagad ni Tomas si Eve. Hindi maikakaila sa reaksyon ni Tomas ang labis na pagtataka. Mukhang umurong ang kanyang dila. Tumingin siya kay Jasmine at parang naghahagilap ng paliwanag.
“Kuya, tulungan mo ako. Masakit na masakit ang tiyan ko.”
“Diyos ko! ang nangyayari rito?!” sigaw ni Mang Fidel, ang boses ay pumiyok sa kabiglaanan.
Lumuhod si Tomas, nangilid ang luha bago pa siya makapagsalita. “Ano ba ang nangyari?”
Noong una, nakatitig lang si Eve sa kanya. Nanginig ang kanyang mga labi, pero walang salitang lumabas. Yumayanig ang kanyang mga balikat sa bawat hikbi.
“Eve… magsalita ka,” pakiusap ni Tomas.
Hindi ko na kailangang marinig ang kanyang sagot—alam ko na. Nabuo ko na ang kwento mula nang umalis kami sa dampa ni Adam hanggang ngayon. Marahil alam na rin ni Tomas. Gusto lang niyang kumpirmahin ito ni Eve.
“Kuya… kuya!”
“Ano? …Evvveee!”
“Kami ni Adam…” Huminga siya nang malalim. “Sa isla… nangyari ito nang maraming beses. Nagtangka siya na—hindi ko siya mapigilan. Hindi ako nakatanggi. Ayaw kong tumanggi.”
Ang mukha ni Tomas ay namilipit sa hindi paniniwala. “Anong problema mo, Eve? Paano si Jeff?”
“Hindi ko alam… hindi ko alam. Hindi ko maipaliwanag,” hagulgol niya. “Ang mahalaga lang sa akin ngayon ay si Adam. Mahal ko siya. Kuya, pakiusap—hanapin mo siya. Huwag mo siyang sasaktan.”
Matindi ang sakit na dulot sa akin ng mga sinabi ni Eve. Alam ko na wala akong karapatang husgahan siya—pero ang mga salitang iyon, Mahal ko siya, ay parang batong tumama sa aking mukha. Mas masakit na ‘di hamak ang dulot nito kumpara noong narinig ko siyang nagsabi ng I love you kay Jeff—mga salitang pinapangarap kong marinig mula sa kanya… pero marahil ay hindi na kailanman mangyayari.
Pagkatapos niyon ay nangyari na ang aking kinatatukutan. Narinig ko ang isang pamilyar na atungal. Napakalakas na sa pakiwari ko ay parang nayanig ang buong kabahayan. Ang atungal na iyon ay ipinalangin ko ng huwag ko na sanang muling marinig pa.
Naging malinaw sa aming lahat, buhay ang Sutsot. At ang kanyang atungal… tila naging mas mabagsik.
“Ang Sutsot,” bulong ni Marco. “Buhay si Adam.”
“Hindi. Hindi siya ang kuya ko.” Ang madiing wika ni Jasmine. “Hindi ko na kapatid ‘yan,” Pakiwari ko’y mas humigpit ang hawak niya sa kanyang machete. “Hindi siya si Adam. Si Berith ‘yan.”
“Adam… Adam… tulungan mo ako… manganganak na ako!” sigaw ni Eve.
Ang kaligtasan ni Eve ang nais kong matiyak.Pero kung ang batayang gagamitin ay ang mga sinabi Jasmine tungkol sa mga halimaw ng Isla Miedo at sa mga naganap, nakakatakot isipin kung ano ang mangyayari kapag iniluwal na ni Eve ang kung ano man ang nasa kanyang sinapupunan. Dapat bang pingilan ang malapit nang maganap o tiyaking si Eve ay ligtas.
At biglang kumalabog ang pintuan.
Lahat kami ay nagulantang. Merong nagpipilit buksan ang pintuan. Hindi na kaylangang hulaan pa kung sino iyon.
Kumalabog muli ang pintuan… mas malakas.
Isa pa.
Ang mga bisagra ng pintuan mukhang bibigay na. Itinaas ni Marco ang kanyang baril at nagpaputok.
Nabutas ang pintuan. Tumigil ang pagkalabog.
Ang kalabog ay pinalitang ng nakakabinging atungal mula ka Berith… malakas at nagngangalit. Wala na si Empusa para sundan ang atungal na iyon pero nandoon ang hangin na humalinghing bilang sagot..
“Kuya… kuya… hindi ko na kaya! Parang may lalabas na bata! Arrrray!!!”
“Hindi bata,” sabi ni Mang Fidel, ang boses ay seryoso. “Mga bata. Hindi lang isa, Tomas—maraming sanggol na Sutsot ang nasa loob ng tiyan ng kapatid mo..”
Muling sumigaw si Eve, nangingisay sa sofa, ang dugo ay umaagos sa mga unan. “Tulong, kuya! Anong gagawin ko?! Kuya!”
Hawak ni Tomas ang mga kamay ni Eve. Mangiyak-ngiyak ito… hindi malaman kung ano ang gagawin.
Napansin ko ang titigan nina Mang Fidel at Marco. Halos sabay pa silang tumitig kay Jasmine
Hindi maganda ang naramdaman ko. Kinabahan ako.
M.A.D. LIGAYA
M.A.D. L I G A Y A 