M.A.D. L I G A Y A

Chapter 5A
“Bulong Mula Sa Kawalan”

Lalong lumakas ang mga kaluskos. Ang mga anino ay tila nabuhay. Sinunsundan kami, ayaw kaming lubayan.

“Diyos na mahabagin… nandito na nga ang mga halimaw,” bulong ni Daniel.

“Tandaan niyo ang lahat ng sinabi ko,” ang mahigpit na bilin  ni Jasmine, “hangga’t hindi tayo lumingon kapag tinawag nila tayo, ligtas tayo.”

Huminga siya nang malalim habang tinititigan ang mga puno sa unahan. “Uulitin ko… makukuha lang nila ang katawan natin kung lilingon tayo—kung magtatagpo ang ating mga mata.” Bahagyang gumaralgal ang kanyang boses, bagaman pilit niya itong pinapakalma. “Sa dilim, hindi niyo makikita ang kanilang hungkag na mga mata… pero nakikita nila kayo. Mas malinaw nilang nakikita ang takot sa inyong mga mata kaysa sa liwanag ng araw.”

Kahit kami’y nasa binggit ng panganib. Si Eve sa isip ko ay hindi mawaglit. Labis akong nagaalala para sa kanya. Kasama sa aking panalangin ang kaligtasan niya. Hinihiling ko sa Panginoon na sana ako ang unang makatagpo sa kanya at hindi ang mga Sutsot. Matay ko mang isiping eh paano niya maipagtatanggol ang kanyang sarili sa mga halimaw. Maliban na lang kung may tutulong sa kanya. At sana nga meron.

Dannniieel!

Ang boses ay nanggaling sa hindi kalayuan.

Natigilan kaming lahat. Tumayo kami nang nakatalikod sa bawat isa. Halos magkakadikit na ang aming mga balikat. Binantayan namin lahat ng direksyon.

Nakakasa ang baril ni Tomas.

Nakaumang ang patlim ni Jasmine.

Si Daniel, takot man, ay nakakuyom ang mga kamay. Handang sumuntok.

Handa ko ring iwasiwas ang pamalo ko kung sino man ang iluwal ng kadiliman sa harapan namin.

“Sino ‘yun?” tanong ni Tomas.

Daniel… nakikita kita!

“Diyos ko, parang boses ni Nanay ‘yun!” biglang sabi ni Daniel, napahawak sa kanyang noo. “Paanong…”

“Hindi mo ‘yan nanay… Sutsot ‘yan,” mabilis na pagputol ni Jasmine. “Napakalapit na nila sa atin.”

Naalala ko ang sinabi niya—na ang pakikipagtitigan sa kanila ay katumbas ng kamatayan.

Naghari muli ang katahimikan. Nawala ang tinig at ang mga kaluskos.

Maingat kaming nagpatuloy sa paglalakad.

Parang kumikipot ang dalampasigan. Mukhang mabato na ang nilalakaran namin. Naubos na ang mga buhangin. Tila mararating na namin ang dulo ng dalampasigan. Kakahuyan na ang aming tumtumbukin.

“Teka, ilang tao ba ang kasama ni Eve?” tanong ko kay Tomas.

“Kung tama ang pagkakaalala ko, anim sila. Sana mahanap natin sila… at buhay.” Ang sagot ni Tomas matapos bumuntong-hininga.

“Sana nga,” sabi ko.

“Sana makalabas din tayong lahat dito nang buhay. Ayokong mamatay,” pabulong na sabi ni Daniel.

Daniel, halika na… uuwi na tayo! Hindi ka mamamatay. Pramis.

Muling bumalik ang boses.

Umuwi ka na, Daniel… huwag matigas ang ulo! Halika na,

“Bro, alam mong imposibleng pumunta ang nanay mo rito,” paalala ko sa kanya.

Itinuon ng mga Sutsot ang kanilang atensyon kay Daniel. Paulit-ulit nilang tinatawag ang pangalan niya habang habang patuloy kaming naglalakad. Nakatutok ang baril ni Tomas sa direksyon ng gubat. Ang daliri niya’y nakakabit na sa gatilyo. Hinigpitan din namin ni Jasmine ang hawak sa aming mga armas, matamang nagmamasid sa dilim.

Nang tumigil ang panggagaya ng boses, muli kaming kumilos.

“Bakit boses na boses ni Nanay ‘yun?” panginginig na bulong ni Daniel.

“Isa lang ‘yan sa maraming kayang gawin ng mga body snatchers,” sagot ni Jasmine.“Sa sandaling makita nila kayo, agad nilang nararamdaman kung sino ang mga pinakamahalagang tao sa inyo—saka nila gagayahin ang boses ng mga ito. Kaya nilang gayahin ang kahit sino… o kahit ano.”

“Paano?” tanong ni Daniel, puno ng pag-aalinlangan.

“Hindi sila ordinaryong halimaw,” sabi ni Jasmine. “Mga demonyo sila—mga super natural being sila. Dati silang mga anghel bago sila itinapon sa impiyerno dahil sa pagaaklas laban sa Diyos Ama.”

Marami talagang nalalaman si Jasmine tungkol sa mga halimaw sa isla. At sa lahat ng naranasan at nakita naming kakaiba mula pa noon sumakay kami sa balsa ni Kharon ay wala na akong makitang dahilan para hindi siya paniwalaan.

Patuloy kong nararamdaman ang kilabot sa aking balat.

“Ang pag-aaklas sa Langit,” patuloy ni Jasmine, ang mga mata ay nakapako sa malayo na tila may tinatanaw na kung ano, “ay hindi lamang simplrnh pagtataksil. May mga pangkat—mga nilalang sa langit na nalinlang ni Lucifer at sumama sa kanyang pag-aaklas laban sa Diyos. Ang isang pangkat na iyon ay kinalaban din si Lucifer mismo sa impiyerno, hinamon ang kanyang kapangyarihan, pero natalo sila. Ang pinuno nila ay si Berith—ang tinatawag na Duke ng Impiyerno. Siya at ang kanyang legion ay may kakayahang makakita sa lahat ng panahon: nakaraan, kasalukuyan, at hinaharap. Pero hindi lang ‘yun ang regalo sa kanila; sila rin ay magaling sa panlilinlang at panloloko.”

“Nang maglaon, ipinakilala ni Kharon si Empusa at ang iba pang mga babaeng demonyo kay Berith at sa kanyang pangkat, upang maging katuwang nila sa Isla Miedo. Ang pagsasama ng mga demonyong iyon ang nagluwal sa mga Sutsot.”

“Empusa?” ang paguusisa ko. “Ngayon ko lang narinig ang pangalang ‘yan.”

“Isa siyang babaeng demonyo na nagbabago ang anyo,” paliwanag ni Jasmine. “Kayang-kaya niyang maging isang napakagandang babae para akitin ang mga lalaki sa kanyang higaan, bago niya lalamunin ang kanilang laman at dugo. Nang makatagpo niya si Berith, hindi na siya umalis sa tabi nito. Marahil ay naakit siya nito. Naging anino siya ni Berith, ang kanyang katuwang.

Naalala ko tuloy ang dalawang malalakas na atungal na narinig ko kanina. Maaring si Berirth iyong boses lalaki at si Empusa naman iyong boses babae.

“Ang mga Sutsot na may kakayahang manggaya at magbago ng anyo ay ang mga naging supling nina Berith at Empusa,” dagdag ni Jasmine. “Sila ang pinakamatalino at pinakamapanganib sa lahat.”

“Natutunan mo ba ang lahat ng ‘yan sa grupong sinalihan mo—kina Marco at Fidel?” tanong ni Tomas.

Dahan-dahang tumango si Jasmine. “Ang headquarters namin ay nasa ilalim ng isang Katolikong simbahan sa bayan na may sakop sa pinanggalingan nating breakwater. Tatlong palapag ang lalim nito. May library doon, isang malawak na archive tungkol sa mga nilalang na nananahan sa Langit, Purgatoryo, at Impiyerno. Para itong encyclopedia ng mundong hindi nakikita.”

“Mukhang malaking grupo ‘yan at maraming pondo,” ang paguusisa ni Tomas.

“Totoo,” sagot ni Jasmine. “Ang training namin ay hindi lang pang-combat. Mahalaga rin ang kaalaman. Pinag-aaralan namin ang aming mga kaaway—ang kanilang lakas, kahinaan, at mga panlilinlang. Doon lang namin malalaman kung paano sila tatalunin.”

Ipinaliwanag pa niya na ang kanilang organisasyon ay may mga satellite center at safehouse sa kahabaan ng dalampasigan, kabilang na ang bahay na may gate na nakita namin kanina malapit sa breakwater. Ang headquarters daw ang nagbabantay sa mga center na ito sa pamamagitan ng network ng mga CCTV camera.

Marami pang sinabi si Jasmine at kahit na huminto na siya sa pagpapaliwanag ay pilit ko pa ring pinoproseso ang mga sinabi niya. Mahirap paniwalaan pero sa mga makakakita ng nakita namin at makakaranas ng mga pinagdaanan namin ay walang magiging puwang ang pagdudua..

Namatay na ang ningas ng aking gasera. Ang sa mga kasamahan ko’y buhay pa.

“Teka,” sabi ni Jasmine. “Magpahinga muna tayo sandali. Bago pa maubos ang gas, gumawa tayo ng siga.”

Sumunod kami sa kanya, nag-ipon kami ng mga tuyong dahon at sanga. Hinila ko ang mitsa mula sa aking patay na gasera, at kinuha ni Daniel ang kanyang lighter. Isang maliit na apoy ang kumapit sa mga dahon, saka sa mga sanga, hanggang sa isang matatag na siga ang nagliyab sa harap namin, nagbibigay ng gintong liwanag sa aming mga mukha.

Naupo kaming magkakatabi, nakaharap sa gubat.

“Tomas,” mahinahong sabi ni Jasmine, “maghintay muna tayo ng pagsikat ng araw bago natin ituloy ang paghahanap sa kapatid mo at sa iba pa.”

Tumango lamang si Tomas.

Hindi iyon ang nais ko. Ang gusto ko’y magpatuloy kami at walang oras na sayangin. Hindi ako mapakali sa dahilang nasa gitna ng gubat sa harapan namin si Eve, naghihintay na tulungan namin. Pero alam kong nangangaylangan din kami ng kahit kauting pahinga.

Itatanong ko sana kung may bentahe kami laban sa mga demonyo kung araw at maliwanag pero naunahan ako ni Jasmine. Sabi niya, “Hindi dahil sumikat ang araw ay ligtas na tayo sa mga Sutsot. Ang panganib na dala nila ay pareho lang, araw man o gabi. Hindi sila gaya ng mga bampira na takot sa araw. Pero mapapaso rin sila kapag humawak sila sa krus at maaari silang masaktan kapag nadadapuan  ng banal na tubig.

“Kahit papaano, kapag araw, mas malaya tayong makakagalaw,” bulong ni Tomas.

“Sana lang ay buhay pa tayo pagsikat ng araw,” sabi ni Daniel. Punong-puno siya ng kawalang-pag-asa.

Dinagdadgan  ni Jasmine ng mga tuyong sanga at dahon ang siga. Iniusog ang mga ito sa gitna ng apoy gamit ang isang stick. “Tandaan niyo ang sinabi ko kanina,” tahimik niyang sabi. “Kaya rin ng mga nilalang na ito na manggaya ng tunog ng hayop. Ang tahol sa likod niyo ay baka hindi aso—baka isa na ito sa kanila.”

Panibagong impormasyon, dag-dag na pangamba. Pakiwari ko tuloy eh dapat palagi kong hawak ang sangang pinulot ko.

Tahimik akong nagdasal. Alam ko na sa mga ganitong pagkakataon, tanging Diyos na lang ang makakatulong sa amin. Simple lang ang lohika para sa akin: kung totoong may mga demonyong gaya ng mga Sutsot, totoo rin ang Diyos na nagpalayas sa kanila sa langit noong nag-aklas si Lucifer. Ang presensya nila ay lalo lamang nagpapatibay sa aking pananampalataya. May Diyos—at hinding-hindi Niya hahayaang magtagumpay ang mga demonyong ito.

PSSST!

Mas parang singasing ito kaysa bulong.

Nasa tabi ko si Daniel. Napaigtad ito nang marinig iyon.  Payukong iginala ni Tomas ang paningin sa bandang likuran naming.  Walang sinuman sa amin ang makapagsalita. Ang liwanag ng apoy ay nagpapahaba sa aming mga aninong nanginginig sa buhanginan. Doon ko lang napagtanto—ang aming mga likuran ay lantad na lantad sa dagat.

PSSSSTTTT!

“Huwag kayong lilingon!” sigaw ni Jasmine.

Nagkasa ng baril ni Tomas. Inihanda ko ang aking pamalo; ramdam ko ang gaspang ng balat nito sa aking palad habang hinihigpitan ko ang hawak.

Pagkatapos ay katahimikan. Ang pinakamabigat na katahimikang naranasan ko sa buong buhay ko.

Meeeowww…

Inisip kong malamang na hindi totoong pusa iyon.

Mukha sana itong walang panganib—maliban na lamang sa babala ni Jasmine. Biglang napatayo si Daniel, bago muling napaluhod sa harap ko. “Katapusan na natin ‘to.”

PSSSSSTTTTTTT!

Patuloy kaming ginugulo at nililito ng mga Sutsot.

Hoy, Daniel! Bakit ka na tumakas ha?

Boses ito ng isang babae—nanay niya.

Wala ka talagang silbi. Wala kang magawang tama kasama ‘yang mga tinatawag mong kaibigan. Mahal na mahal mo sila, pero sa tingin mo ba gusto ka nilang kasama? Hindi mo ba alam na pinagtatawanan ka lang nila sa likod mo?

“Daniel, huwag kang maniniwala sa kahit anong sinasabi ng Sutsot!” sigaw ni Jasmine. “Ganyan ang ginagawa nila. Hindi lang ang pananampalataya mo sa Diyos ang gusto nilang sirain—pati ang tiwala mo sa sarili mo, sa mga taong mahal mo, at sa mga kaibigan mo. Nagtatanim sila ng sama ng loob para pag-awayin at paghiwalayin tayo.”

“Brod,” ang wika ko, “magkakapatid ang turingan natin… Alam mo ‘yan.”

Nagsisinungaling ka, Willy. Daniel, alam mo ba na ‘yang dalawang ‘yan, may mga ginagawang silang magkasama na hindi ka kasali? Sinasabi nilang wala kang silbi. Lahat ng ginagawa at sinasabi mo ay palpak, and dagdag ng Sutsot na ginagaya ang boses ng ina ni Daniel.

“Tumahimik kayo! Tumahimik kayo!” ungol ni Daniel.

Oww… patay tayo niyan! Nagagalit na ang tabatsoy! Napipikon na si fatboy! panunukso ng boses.

“Huminga ka nang malalim, brod,” ang mungkahi ni Tomas, sinusubukang pakalmahin si Daniel.

“Daniel, balewalain mo lang ang mga walang kwentang demonyong ‘yan.”

Wow, Jasmine, parang santo ka kung magsalita. Alam ba ng mga bago mong kaibigan ang totoong dahilan kung bakit gustong-gusto mong pumunta sa islang ito?

Ang boses ay hindi na sa ina ni Daniel.

Ang alam naming lahat, sumama si Jasmine para tulungan si Tomas na mahanap si Eve. Pero naalala kong binanggit niya na may personal siyang dahilan na ayaw niyang sabihin.

Miss mo na ba ang kapatid mo, si Adam? Tumingin ka rito, kung gusto mo siyang makita. Nandito lang siya sa tabi ko.

Hey, Adam, batiin mo ang kapatid mo.

Pumikit si Jasmine, iling ng iling, pilit panipigl ang pagluha.

Hello, mahal kong kapatid! Kumusta ka na? Kumusta sina Nanay at Tatay? Miss na miss ko na kayong lahat.

Ang boses na iyon—siguradong sa isang lalaki. Lumingon ako kay Jasmine. Napatingala siya pero nakapikit, malalim ang bawat paghinga niya. Siguradong boses iyon ng kanyang kapatid.

Salamat at pumunta ka dito para hanapin ako, sis. Please… kailangan ko ang tulong mo. Iligtas mo ako sa mga halimaw na ito.

Ngayon ko lang naintindihan. Ang determinasyon ni Jasmine na sumama sa amin ay hindi lang dahil sa kagustuhang tulungan kami sa paghahanap kay Eve. Ito ang sinabing niyang personal na dahilan kung bakit gusto niyan magpunta sa Isla Miedo. Gaya ni Tomas, may nawala rin siyang mahal sa buhay sa islang ito… ang kanyang kuya Adam.

“Jasmine,” babala ni Tomas, “tandaan mo ang sinabi mo kanina. Gagawin ng mga demonyong ‘yan ang lahat para mapalingon ang kanilang mga biktima.”

Muling naupo si Jasmine, ang ulo ay nakabaon sa kanyang mga tuhod. Dama ko ang kalungkutan bumabalot sa kanya. Kay tagal niyang hinintay na muling makita ang kuya niya. Sabik siyang muling makasama nito ngunit hindi siya nakakatiyak jung si Adam ang tumatawag sa kanya.

Kung boses ni Eve ang tumatawag mula sa dilim, hindi ako sigurado kung magagawa ko ang katatagang ipinapakita ni Jasmine. Hindi ako nakakatiyak na mapipigilan ko na huwag lumingo..

Nagpatuloy ang nagpapanggap na si Adam na tawagin si Jasmine, determinado itong palingunin ang huli. Subalit matibay ang paninindigan ni Jasmine. Unti-unti lumuwag ang hawak ni Jasmine sa hawak na patalim hanggang sa ito’y kanyang bitawan at hayaang malaglag sa buhanginan. Hinawakan niya ng ang kanyang rosaryo ng dalawang kamay. Dinig ko ang kanyang pabulong na pagdarasal.

Ang sumunod ay malakas na ingay at palahaw ng iba’t-ibang hayop… aso, pusa, kambing, unggoy, baka, ibon, at kung ano-ano pa. Subalit hindi hayop ang mga iyon. Iyon ay mga mapanlinlang na Sutsot.

Parang naalimpungatan si Jasmine. Mabilis nitong pinulot ang patalim inilaglag sa buhanginan nang siya’y nagsimulang manalangin.

Isang malamig na bugso ng hangin ang dumampi sa aking leeg. Palapit nang palapit ang mga ingay at palahaw ng mga hayop. Ang ingay ng nakakabinging mga tunog ay hindi na malayo—parang nararamdaman na namin ang hininga nila  sa aming balat.

Isang anino ang sumugod mula sa dilim. Napa-igtad si Jasmine nang may nagtangkang hawakan siya sa balikat. Kitang-kita ang mga kamay na iyon. Kamay ng tao.

Chapter 5B
“Bulong Mulas Sa Kawalan”

Chapter 4
“Ang Paglusong Sa Kadiliman”

Ang unang mga hakbang ko palayo sa balsa ay mabigat. Parang ayaw kumilos ng aking mga paa. Parang pinipigilan ako. Maaring ganoon din ang pakiramdam ng aking mga kasama. Ang sanga ng kahoy  sa aking kamay ay hindi ko malaman kung hawak ko ba  o ito’y kinakapitan ko… parang salbabidang ayaw kong bitawan baka ako malunod.

Mahigpit ang hawak ni Jasmine sa patalim  sa kanyangkamay.  Ang rosaryong nakapulupot sa kanyang kaliwang pulso ay tila nagsisilbing panangga.

Pinagmasda ko siya—matatag, tahimik, inihahanda ang sarili sa ano mang panganib na aming susuungin.

Sinulyapan siya ni Tomas. “Baka ma-injure ka niyan, Jasmine. Halos paatras  ka na kung lumakad.”

“Ayos lang,” bulong ni Jasmine, lalong hinigpitan ang pagkakahawak sa kanyang patalim. “Kung aatake ang mga Sutsot mula sa likuran, handa ako. Traydor at tuso kasi ang mga iyan, saka sumasalakay kapag nalingat ka.”

“Sige… sige… Magpapalitan na lang tayo sa pagbabantay sa likod,” sabi ko.

“Bago tayo pumasok sa gubat, bagtasin muna natin itong dalampasigan,” mungkahi ni Jasmine. “Malamang na nag-camp ang kapatid mo at ang mga kaibigan niya sa tabi lang ng dagat para mas malapit sa gusto nilang languyan.”

Maingat kaming kumilos. Bawat hakbang ay tila sinusukat. Ang tanging ingay ay ang paglangitngit ng buhangin sa ilalim ng aming mga paa. Napakatahimik ng gabi—isang uri ng katahimikan na nakakabingi… katahimikang hindi kapayapaan ang dala kundi matinding kaba at takot. Bawat ingay na nililikha namin ay tila umaalingawngaw nang mas matagal na tila ba nais na iparating sa mga halimaw na nakatira doon na may mga dumating na tao. Ramdam namin ang bigat ng panganib. Alam naming naroon lang sa paligid ang mga halimaw, naghihintay.

Nangunguna na si Jasmine… ako naman ang nagbantay sa aming likuran. Nakakahiya—ang kaisa-isang babae sa aming grupo ang siyang umaakay sa amin sa dilim. Nakaharap na niya’t nakalaban ang mga Sutsot noon… at nabuhay para ikwento ito.

Biglang tumawag si Tomas. Hindi na mapigil ang sarili..

“EVEEE! EVEEE…! Nandidito kami!”

Ang kanyang sigaw ay naglakbay sa tilaa walang lamang dalampasigan, bumabalik mula sa mga hindi nakikitang bangin. Sa bawat pagbanggit niya sa pangalan ni Eve, tila pumupuno sa  puwang sa puso kong na matagal ko nang inilaan para sa kanya.

Ngunit isang nakapanlulumong sagot ang bumalik sa tawag ni Tomas—isang koro ng nakakagimbal na alulong at garalgal na ungol ang nagmula sa gilid ng gubat. Ang mga ingay na iyong ay  rumagasa patungo sa amin na parang alon na gusto kaming lunurin sa takot. Bumilis ang kabog ng dibdib ko. Lalong napahigpit ang kapit ko sa hawak kong pamalo. Nararamdaman ko ang mga matang nakamasid sa amin mula sa dilim. Sobra-sobra ang pangangalisag ng mga balahibo ko sa buong katawan.

“Nandiyan na sila,” babala ni Jasmine. Kalmado ang kanyang boses sa kabila ng tensyong unti-unting namumuo. “Magmatyag kayo.”

“Teka… sandali lang,” bulong ni Tomas, halos malunod ang boses sa hampas ng alon. “Parang may tent sa banda doon.”

Tama siya. Sa malabo at pasulput-sulpot na liwanag ng aking gasera, nakita ko ang isang tent na gula-gulanit. Gusto ko sanang tumakbo para tingnan kung nandoon si Eve, pero pinigilan ako ng babala ni Jasmine.

Habang papalapit kami, nagsimulang lumitaw ang mga bakas ng buhay na naiwan… mga damit na nagkalat, mga boteng walang laman, at isang sapatos na kalahati nito’y nakabaon sa buhangin.

Napaluhod si Tomas sa tabi ng isang lumang backpack. Inilapag niy ang hawak na baril at gasera, at kinuha ang backpack.

“Hindi ako puwedeng magkamali. Bag ito ni Eve. Ako mismo ang bumili nito para sa kanya.” Garalgal ang kanyang boses sa tindi ng emosyon. Sinasalamin ni Tomas ang aking nararamdaman. “Diyos ko… nasaan ang kapatid ko?”

Naghiwa-hiwalay kami para suriin ang paligid. Ang mga anino ay tila yumuyuko papalapit, nakikinig.

Hinawakan ko nang mahigpit ang sanga—hindi lang bilang armas, kundi bilang pangako. Anuman ang mangyari, ipaglalaban ko siya.

“O mahabaging Nazareno!” Ang gulat na gulat na wika ni Jasmine.

Nagmadali kaming lumapit sa kanya. Doon tumambad sa amin ang kanyang nakita. Sa liwanag ng gasera, bumulaga ang dalawang bangkay—isang lalaki at isang babae—nakasubsob sa buhangin.

“Tulungan mo ako, Daniel.” Ang wika ni Tomas. “Bilis!!! Tignan natin kung sino ang mga ito.”

Napaurong si Daniel. “Bakit ako?” nauutal niyang tanong.

Wala nang nagawa si Tomas kundi umiling.

Kahit nag-aalinlangan, susubukan ko sanang tumulong, pero naunahan na ako ni Jasmine. Matatag at walang kaba niyang tinulungan si Tomas na iikot  ang mga bangkay.

Nang galawin nila ang mga bangkay ay umalingasaw ang amoy na nakakasulasok. Halos bumaligtad ang aking sikmura. Pero mas nakakapangilabot ang kanilang hitsura.

Ang kanilang mga braso at binti ay tila buto’t balat na lamang, ang kanilang mga tiyan laslas at ang kanila bungo ay wasak. Ang natitira sa kanilang mga lamang-loob ay nangingitim at pinagpipiyestahan na ng mga uod.

Wala ang kanilang mga mata.

Mabilis kong iniwas ang aking tingin bago pa man tumatak nang mas malalim ang imaheng iyon sa aking isipan.

Hindi kinaya ni Daniel ang nakita. Tumalikod siya at nasuka sa buhangin. Nilapitan ko siya at hinaplos ang kanyang likod hanggang matapos ang kanyang pagsusuka at siya’y kumalma.

“Katapusan na natin ito,” mahina niyang bulong nang makahinga nang malalim.

Biglang umalingawngaw sa isip ko ang mga salita ni Kharon:

“Isa sa inyo ang mabubuhay para ibahagi ang kuwentong ito. Ang iba’y magiging plamuti sa kuwento.”

Sandaling namayani ang katahimikan. Ang tunog ng mga alon ay tila isang mabigat at mabagal na paghinga. Tumingin sa akin si Tomas, pagkatapos ay kay Jasmine. Nagtagpo ang aming mga mata—tatlong kaluluwang nakakulong sa pagitan ng pagkabigla at ng katotohanang nagsisimula na ngang magkatotoo ang propesiya ni Kharon.

“Hindi,” sabi ko nang mahinahon pero may paninindigan. “Hindi dito magtatapos ang lahat-lahat. May mga pangarap pa ako… ang magpakasal, ang magkaroon ng pamilya. Marami pa akong gustong marating. Hindi dito magtatapos ang kwento ko—o ang sa inyo.”

Sinubukan kong ngumiti para kay Daniel, kahit na nanginginig ang boses ko. “Aalis  tayong buhay dito. Makakabalik tayo sa pinanggalingan nating breakwater. Makakauwi tayo sa ating mga bahay.”

Lumapit si Jasmine, seryoso pero determinado. “Makakabalik tayo sa breakwater nang buhay.”

Sinuri ni Jasmine ang mga bangkay nang masinsinan, parang bale-wala lang sa kanya ang ginagawa niyang iyon. Matibay ang kanyang sikmura. Mukhang sanay siya sa mga ginagawa niya.

“Mga kaibigan sila ni Eve,” bulong ni Tomas. “Kasam sila sa mgasumundo sa kanya noon sa bahay. Iyan ang mga damit na suot nila”

“Nabiktima sila ng mga pinakamababang uri ng Sutsot,” ani Jasmine, habang ang mga mata niya ay mabilis na nagmamasid sa paligid. “Mas gusto nilang kainin ang mga lamang-loob ng tao kaysa manatili sa loob ng katawan ng biktima nila.”

Nawala ang lahat ng pagdududa ko. Ang mga babala ni Jasmine ay totoo. Nakakilabot at nakakatakot, pero toto. Ang lahat ng ibinunyag niya kanina ay hindi script ng pelikula. Ang lahat ay nangyayari eksakto sa paraang inilarawan niya.

“Anong gagawin natin ngayon?” puno ng taranta ang boses ni Daniel. “Dapat na tayong umalis sa islang ito bago pa maging huli ang lahat!”

Daniel, tama na!” ang wika ko, mas malakas ang boses ko kaysa sa gusto kong gawin. Ayaw ko kasi sanang mas lalong bumaba ang morale ng kaybigan namin. “Hahanapin natin si Eve. Pero kung gusto mong tumakbo, gaya ng sabi ko kanina, sige—lumangoy ka pabalik sa pinanggalingan nati, o bumalik ka sa balsa at hintaying mo na lang kami doon.!”

Hindi ko na mababawi ang mga sinabi ko. Hindi ko na napigilang pa. Nakita ko ang gulat sa mukha ni Daniel at naramdaman ko ang titig ni Tomas—marahil nagtataka. Ganoon ba kahalata na mas mahalaga sa akin ang mahanap si Eve kaysa sa sarili kong kaligtasan?

Para yatang sumobra ako sa mga sinabi ko kay Daniel. Tama bang singhalan ko siya nang ganoon? Siguro sinasabi lang ni Daniel ang totoong nararamdaman naming lahat. Siguro nagagalit ako dahil tuluyan na akong nilamon rin ng takot. Ang pagsabog ko ba ay isa lamang desperadong paraan para itago ang sarili kong pangamba?

Pumagitna si Jasmine sa amin, kalmado pero matigas ang tono. “Guys, please. Hindi ito ang oras para mag-away.”

“Pasensya na Daniel… sorry.” Ang wika ko ng buong pagpapakumbaba.

Pagkatapos ay nakarinig kami  ng matitining na sigaw t garalgal na ungol ng mga nilalang na pakiramdam ko papalapit na sa amin. Parang nanigas ang bawat kalamnan sa katawan ko. Napakalapit na nila—masyadong malapit.

Bumulong si Daniel, nanginginig sa takot, “Wala tayong laban sa mga halimaw na ‘yan. Para tayong mga tupang ini-aalay sa kanila.”

Tiningnan ni Tomas si Daniel. Walang galit sa kanyang mga mata—pawang habag at pang-unawa lamang.

Tila nauunawaan niya ang taranta ni Daniel, marahil ay nararamdaman din niya ito, pero tumanggi siyang magpatalo rito. Bumuka ang kanyang mga labi, tila sasagot, magpapakalma, o magagalit. Mahirap sabihin. Pero pinigil niya ang sarili. Nilunok niya ang mga salitang namumuo sa kanyang lalamunan at hinayaan ang katahimikan ang mamayani.

Ang pigil na emosyon sa kanyang mga mata ang nagsabi ng lahat… ang takot ay nanunuot na sa pagkatao aming lahat sa pagkakataong iyon, pero hindi niya hahayaang ito ang maghari.

Nagpasya na rin akong manahimik. Pagod na akong makipag-talo kay Daniel. Ang pasensya ko ay tila isang lubid na sobrang nang nahigit at malapit nang maputol. Pero hinayaan ko na lang.

Napasubasob si Daniel ng ilang hakbang bago tuluyang lumuhod. Nakayuko. Nanginginig ang mga balikat. “Ayokong mamatay,” bulong niya sa sarili.

Tumabi ako sa kanya at ipinatong ko ang aking kamay sa kanyang balikat. “Hindi tayo mamamatay, Daniel,” ang mariing kong sabi. “Matibay at matapang  tayo. Kaya nga gusto nating maging pulis ‘di ba.”

Hinawakan niya ang aking braso. “Pasensya na, bro.”

“Kalimutan mo na ‘yun, bro.” Inabot ko ang aking kamay para tulungan siyang tumayo. “Hindi tayo pababayaan ng Diyos.”

Nag-alinlangan siya, bago bumulong, “Paulit-ulit na pumapasok sa isip ko ‘yung sinabi ni Kharon. At kung isa lang ang mabubuhay, siguradong hindi ako iyon.”

Inabot niya ang kamay ko at dahan-dahang tumayo. Ang hindi niya lang alam ay paulit-ulit ko ring naiisip ang mga sinabing iyon ni Kharon. At puwede ko ring sabihin na imposibleng nakalimutan na nina Tomas at Jasmine ang mga iyon.

 Habang pilit niyang pinatatatag ang sarili, idinagdag niya, “Kung sino man sa inyo ang makakabalik sa atin… pakisabi sa nanay ko, sorry. Sabihin niyo, mahal na mahal ko siya.”

“Tigilan mo ang kalokohang ‘yan,” madiing sabi ni Tomas.

“Hindi… mangako kayo sa akin,” giit ni Daniel.

“Okay… okay…,” ang wika ko. “Promise.”

Sandaling walang nagsalita—ang hangin ay may dalang mahinang ugong ng dagat at ang kaluskos ng isang bagay na hindi nakikita sa likod ng mga puno.

Kinuha ni Tomas ang kanyang baril at gasera at muling naglakad, ang kanyang mga hakbang ay nagpapahayag ng katiyakan.

Habang sinusundan namin siya, lalong humigpit ang kapit ko sa hawak kong kahoy. Ang isiping si Eve ay nasa kalagitnaan ng pugad ng mga halimaw… nagtatago…nag-iisa… natatakot… ay nagbibigay sa akin ng dahilan para tibayan ko ang aking dibdib.

“Jasmine, ako na ang titingin sa likod natin,” sabi ko.  Tumango siya at nag-antanda ng krus. Nanguna si Tomas, habang nakasunod si Daniel sa likod niya.

Nagpatuloy kami sa paglalakad sa kahabaan ng  dalampasigan—ang dagat sa aming kaliwa, ang kadiliman sa aming kanan. Ang mga puno ay tila mga bantay, nagpapatong-patong ang kanilang mga anino, ang kanilang kaluskos ay mahina at tila nagbabanta. Ang mga tunog ay pabalik-balik, nanunukso sa aming pandinig.

Biglang nag-iba ang ihip ng hangin, may dalang isang bulong—masyadong mahina para malaman kung ano, pero masyadong matalim para balewalain.

Dumampi ito sa aking tenga, na tila hininga mula sa isang bagay na hindi nakikita.

Chapter 5A
“Bulong Mula Sa Kawalan”

Chapter 3C
“Sa Balumbong Ng Kawalang -katiyakan”

At biglang naging seryoso nanaman si Jasmine. “Binubuhay ng mga lalaking Sutsot ang kanilang mga biktima hanggang sa maisilang ang kanilang mga anak,” sabi niya. Isang panginginig ang dumaan sa kanya, halos hindi mapansin sa gitna ng malamig na hangin. “Kung gusto nila ang babae, pananatilihin nila itong humihinga hangga’t nabibigyan sila ng anak.”

Tumagilid ang balsa nang tamaan nanaman ng isang malaking alon.

“Ang mga babaeng Sutsot naman,” patuloy ni Jasmine, halos pabulong na ang tono, “ay pumipili ng mga magagandang dalaga para pasukin.” Tumigil siya, tila bumara ang salitang maganda sa kanyang lalamunan. “Tinutukso nila ang mga lalaki para magpabuntis.”

May sasabihin pa sana siya. Naudlot ito ng biglang humihip ang malakas na hangin.  Ang tanging naririnig namin ay ang tunog ng tubig na humahampas sa balsa—at ang isang malayong hagulgol, tila boses ng tao, na tumataas at bumababa kasabay ng mga alon.

At nang muli siyang magsalita sinabi niyang, “Hindi aabot  ng siyam na buwan bago iluwal ang sanggol na Sutsot. Ilang araw lang ay lalabas na sila a sinapupunan.”

“Grabe!” Ang sabi ni Daniel, halatang hindi makapaniwal. “Ganoon ba sila kabilis isilang? Ilang araw lang?”

Masyado kaming nakatutok sa mga sinasabi ni Jasmine kaya hindi namin napansing tumigil na pala sa paggamit ng kawayang tikin si Tomas ngunit patuloy pa rin ang balsa patungo sa direksyon ng liwanag na nakita namin kanina.

Napailing si Daniel, pilit na tumatawa. “Tomas, mukhang napindot mo ang autopilot ng balsa ah.”

“Tingin ko ay ang agos ang nagpapatakbo sa atin,” sabi ni Jasmine.

Alam kung hindi agos. Lumaki akong nangingisda kasama ang mga tiyuhin ko, alam ko ang ritmo ng dagat—iba ito. Hindi kami hinahatak ng tubig; ginagabayan kami nito. Merong kung anong hindi nakikitang puwersa ang nagpapatakbo sa balsa.

Ibinaba ni Tomas ang kawayan. Nagtipon-tipon kami sa gitna, habang patuloy si Jasmine sa pagkwento tungkol sa mga demonyong nananahan sa Isla Miedo.

Nang umalis kami sa breakwater, nagduda ako kung anong tulong ang maibibigay ni Jasmine. Pero ngayon, habang nakikinig sa kanya, napagtanto ko na siya na lang ang tanging pag-asa namin—ang tanging tsansa namin na mahanap si Eve at makabalik nang buhay.

“Makinig kayo.” Mababa ang boses pero matalim. “Nakaamoy sila ng takot. Gustong-gusto nila ‘yun—mas madaling itaboy ang kaluluwa kapag natatakot ang biktima. Kaya magpakatatag kayo. Tibayan niyo ang loob niyo pagdating natin sa isla. At kapag may narinig kayong paswit… anuman ang mangyari, huwag kayong lilingon.”

“Siya nga pala.”

“Ano nanaman iyon Jasmine?” Ang tanong ko.

“Tinatawag din naming silang ‘mimics’ o manggagaya. Tandaan ninyo ito dahil ang kaligtasan niyo sa isla ay nakadepende sa pag-intindi sa mga halimaw na ito.”

“Diyos ko, Jasmine, hindi mo pa ba kami tapos takutin?” bulong ni Daniel.

“Kung kayo’y hindi lumingon kapag sumusutsot sila, hindi sila hihinto roon,” babala ni Jasmine.

“Ang susunod nilang gagawin ay manggaya ng tunog—iyak ng hayop, o boses ng taong kilala niyo… o mahal ninyo. Iiisipin niyong sila ‘yun,” patuloy niya, mabagal ang bawat salita, “pero hindi.  Ang gusto lang nila ay lumingon kayo—para manakaw nila ang katawan niyo.”

Tumigil siya, naniningkit ang mga mata. “Sa sandaling lumingon kayo, bilang na ang mga segundo ninyo…  hindi minute… hindi oras…. hindi araw… segundo lang.”

Patuloy pa rin sa  pag-ilingiling si Daniel.

“Hindi lang ‘yun—kaya nilang manggaya ng hayop, at ang iba sa kanila ay kaya ring magbago ng anyo para maging kamukha ng kahit sinong kilala niyo. Gaya ngayon… sigurado ba kayong siya ang totoong Daniel?” tumuro ni Jasmine kay Daniel.

“Ano ba ‘tong pinasok natin?!” Ang halos mangiyak-ngiyak na wika ni Daniel. Mahirap sabihin kung nagtatanong ba isya  o naglalabas lang ng sama ng loob.

“Shut up, Daniel. Lumangoy ka na lang pabalik kung saan tayo nanggaling,” sabi ko sa kanya.

“O mas mabuti pa, manatili ka na lang dito sa balsa mamaya at bantayan mo ‘to habang hinahanap namin Eve kami,” mungkahi ni Tomas.

Hindi na muling makapagsalita. Yumuko na laman siya,  hindi kumikibo.

“Posible palang pasukin nila ang katawan ng tao—o kaya naman ay kopyahin lang ito. Gaya ng mga doppelganger,” sabi ko.

“Tama!” Ang wika ni Jasmine. “At tandaan niyo ito… ang mga Sutsot ay nanggagaling sa likuran. Lalapit sila at bubulong sa tainga niyo, pero hindi nila kayo masasaktan hangga’t hindi kayo lilingon.”

Sa malayo, isang ibon ang humuni—isang kakaiba at nakakapangilabot na huni na muling nagpatayo sa mga balahibo ko sa katawan. Napaigtad si Daniel nang marinig iyon.

Nagpatuloy si Jasmine. “Kung lumitaw man sila sa harapan ninyo, pumikit lang kayo. Huwag na huwag kayong magmumulat ng mata hangga’t hindi kayo nakakakatiyak na wala na sa harapan ninyo ang Sutsot.”

Kinuyom ni Jasmine ang isang kamao at tinapik sa balikat si Daniel. “Kailangan niyong lumaban kahit anong mangyari. At kung may armas kayo, gamitin niyo. Hatawin niyo sila ng kahit anong makakasakit.”

Matindi ang labang haharapin namin. Mga demonyo ang kalaban namin.

“Kapag ang mga Sutsot ay nasa loob na ng katawan,” sabi ni Jasmine, halos lunurin ng hangin ang kanyang boses, “doon na sila pwedeng manakit—o pumatay. At wala na kayong ligtas.”

Sinalpok nanaman ng malakas na alon ang balsa. Tumilansik nanaman sa amin ang tubig-dagat. Nalalasahan ko na ang tubig-alat sa labi ko.

“Pero huwag kayong matakot lumaban,” patuloy niya, nakahawak sa poste ng gasera para hindi matumba. “Hindi sila invincible. Puwede silang mamatay. At ang mga demonyong iyan ay takot mamatay. Sabi nga nila sa English, If they bleed, they can die.”

Ang huling sinabi ni Jasmine ay tila nagbigay ito ng lakas-loob sa akin.

Isang kidlat ang gumuhit sa kalangitan.

“Kaya minsan ay nag-aalinlangan silang sumalakay kapag may suot na silang katawan ng tao,” bulong ni Jasmine. “Alam nilang delikado rin sila.” Hinaplos niya ang talim ng kanyang kutsilyo. “Nararamdaman nila kapag may armas na malapit—isang armas na pwedeng tumapos sa kanila.”

Ang malaman na hindi sila imortal ay nagbigay ng munting pag-asa sa akin. Siguro ay may laban kami. “May baril si Tomas na may mga balang pwedeng makasakit sa kanila, at may patalim si Jasmine na binasbasan.

“Bakit ang dami mong alam tungkol sa mga demonyong iyon?” usisa ko, nakakamangha na sa kabila ng lahat ng alam niya ay pinili niya pa ring sumama.

Ilang sandali rin ang lumipas baog sumagot shindi sumagot. “Malalaman ninyo sa tamang panahon.”

Marami pa rin ang tanong. Anong ginagawa nina Marco at ng kanyang ama? Kanino sasabihin ang desisyon isusumbong ni Mang Fidel ang desisyon ni Jasmine?

Sa ngayon, tanging ang mga sinasabi lang ni Jasmine ang pwede naming panghawakan.

Ang balsang sinasakyan namin ay patuloy na tinatangay ng agos. Matapos lahat ng mga sinabi ni Jasmine ay binalot kami ng katahimikan at marahil kakambal nito ang agam-agam tungkol sa kung ano ang kahihinatnan ng pagpunta namin sa Isla Miedo. At kahit na nga marami nang sinabi si Jasmine tungkol sa halimaw na naghihintay sa amin doon ay marami pa ring katanungan ang naghihintay ng kasagutan unang-una na ay kung ano na nangyari kay Eve.

*****

Biglang may kumaskas sa ilalim ng balsa at huminto ito. Dahan-dahang tumayo si Tomas. Halos sabay kami ni Jasmine na tumayo rin. Iniabot ko kay Daniel ang aking kamay at tinulungan ko siyang tumayo.

Unti-unting nasanay ang mga mata ko sa dilim, at nakita ko ang anino ng isang dalampasigan. Tiningnan ko ang oras—hatinggabi na. Nakatayo lamang kami, nag-oobserba.

“Tingin ko ay nasa isla na tayo. Malalaman natin mamaya kung ito na nga ang Isla Miedo.” Wika ni Jasmine.

“Paano natin malalaman kung ito na nga ang Isla Miedo?” tanong ni Daniel.

“Maghintay ka lang, cowboy,” Sagot ni Jasmine.

Unang bumaba si Tomas patungo sa buhanginan.

“Tara na.” Senyas ko sa kanila.

“Teka, dalhin natin ang mga gasera,” sabi ni Jasmine. Kumuha ako ng dalawa at ibinigay ang isa kay Tomas.

Sabi ni Daniel, “Gagamitin ko na lang ‘yung flashlight sa phone ko.”

“Tipirin muna natin ang battery ng mga phones natin. Heto muna gamitin mo.” Iniabot ko kay Daniel ang gasera at kinuha ko pa ang isa.

Bawat isa sa amin ay may dalang gasera nang kami’y tumapak sa buhanginan. Pinagtulungan  naming hilahin ang balsa palayo sa tubig para masiguradong hindi ito matangay ng alon papunta sa laot. Itinali ko ang lubid sa isang matulis na bato.

Naupo kami sa buhanginan. Ipinatong ko ang gasera sa tabi ko. Sa liwanag nito, nakita ko kung gaano kaputi at kapino ang buhangin.

“Sana mahanap na natin si Eve agad,” bulong ni Tomas.

“Brod, kung nandidito nga si Eve, ibig sabihin nasa Isla Miedo tayo, at nasa panganib tayo.”

Nakakainis kung tutuusin ang mga sinabi ni Daniel, pero pinalampas ko na lang.

Sa mga unang sandali na kami’y nakaupo, ang tanging naririnig namin ay ang mahinang hampas ng maliliit na alon. Pagkatapos ay ang huni ng mga kuliglig, ang huni ng kuwago, at sa malayo ay mga  tahol at alulong ng aso o lobo.

May gubat sa malapit.

Ang mga tunog ay pamilyar, ibinabalik ako sa mga gabing natulog ako sa bahay ng lola ko sa paanan ng bundok. Ang huni ng mga paniki ay nagpaalala sa akin sa mga kwento niya tungkol sa mga mangangaso sa gabi na kumukuha ng mga batang ayaw matulog. At ang paniki naman daw ay malaki at mabangis na  umaaligid sa mga bubong, inaamoy ang hininga ng mga batang gising at sila’y dudukutin mala sa bintana upang kainin.

Pagkatapos, mula sa kung saan, isang malalim at dumadagundong na atungal ang narinig—GRRROOOOOAAARRR!!!

Napatayo si Daniel. “Diyos ko! Ano ‘yun?”, ang nahihintakutang wika niya.

Nanatiling kalmado si Jasmine, halos hindi gumagalaw habang pinagmamasdan ang paligid.

Halos kahalintulad ng atungal na iyon  na iyon ang atungal ng isang lalaking leon na nagpapa-alaala sa mga karibal nito kung kanino ang teritoryong kinalalalagyan nila.

GRRROOOOOAAARRR!!!

May sumagot sa naunang atungal. Kung ang naunang ungol ay malalim at dumadagundong, ang pangalawa’y mas matalim at mas mataas na ungol. Ganoon halos ang ungol ng isang babaeng leon na pinoproteksyonan ang mga anak nito.

Sinundan ito ng marami pang ungol at  alulong. Tumayo yata lahat ng balahibo ko sa katawan. Bawat ugat ko ay nagising sa kakaibang koro ng mga hindi namin nakikitang nilalang.

Natitiyak kong hindi galing sa mga tao ang mga ingay na iyon at hindi rin galing sa mga ordinaryong  hayop. Ang mga tunog ay parang baka o kalabaw na kinakatay. Wala pa akong narinig na ganoon sa buong buhay ko.

“Sutsot!” Ang halos pabulong na sabi ni Jasmine. “Ang mga alulong at ungol na ‘yan ay mula sa mga body snatchers. Ngayon masasabi ko na nang sigurado—nasa Isla Miedo na talaga tayo.”

Huminga siya nang malalim. “Welcome, my friends.”

Hindi mapakali si Daniel. Hindi niya alam kung sisiksik ba siya sa gitna namin ni Tomas o magtatago sa likod ko.

“Malamang ay naamoy na nila ang takot natin. Darating na sila rito. Alam nilang nagdala na naman si Kharon ng pagkain at laruan para sa kanila,” sabi ni Jasmine. “Handa na kayo. Mga ginoo, kung naniniwala kayong may Diyos, magdasal na kayo.”

Hindi man ako relihiyoso, nagdarasal ako bago matulog. Pero ngayong gabi, ramdam ko ang matinding pangangailangan na gawin ito. Ipinikit ko ang aking mga mata at bumulong ng pagsamo—para sa tulong, para sa lakas, para sa awa.

Aamining kong ang mga ungol at atungal naririnig ko eh pinabibilis ang tibok ng aking puso. Nanlalamig ang aking  mga talampakan. Pero iisang pangalan lang ang nasa isip ko: Eve. Kailangan ko siyang mahanap. Kailangan kong maging matapang para sa kanya.

“Kailangan na nating hanapin ang kapatid ko at ang mga kaibigan niya,” mahinang sabi ni Tomas. “Pasensya na at nadamay pa kayo rito.”

Tinapik ko ang balikat niya. Wala nang kailangang sabihin pa.

Naunang lumakad si Tomas, ang baril niya ay nakahanda sa kanyang balakang. Si Daniel ay pabalik-balik sa gitna namin. Ang paa ko ay may natisod na isang sanga sa buhangin—isang sangang puti na sa katandaan. Kinuha ko ito at itinatarak sa lupa. Matibay. Parang baseball bat ang bigat. Pwede na. Isang pansamantalang pamalo—sapat na para basagin ang bungo ng isang demonyo.

“Sa likod na lang ako,” sabi ni Jasmine.

“Huwag!” Wika ko.“ Dito ka sa gitna namin, dumikit ka kay Daniel.”

“Ayos lang ako rito,” giit niya. Kalmado ang boses niya, pero ang mga mata niya ay hindi humihinto sa pagmamasid sa dilim.

Nang akmang sisimulan na namin ang paglakad ay biglang humihip ang hangin. May tunog akong narinig. Hindi ko tiyak kung may pumaswit o tunog iyong galing sa isang insekto. Narinig din nila iyon. Nagkatinginan kami.

Binunot ni Tomas ang baril sa kanyang baywang. Ikinasa ito.

Ibinaba ko ang ang aking bitbit na gasera at hinawakan ko ng dalawang kamay ang sanga ng kaho na pinulot ko.

Nakahanda na rin ang dala ni Jasmine na patalim.

Si Daniel ay kuyom ang mga palad. Handang makipagsuntukan.

Inabangan namin ang susunod na mangyayari. Halos dalawang minuto kaming nag-aabang.

False alarm!

At nagsimula na kaming  humakbang pasulong sa kadiliman ng Isla Miedo.

Chapter 4
“Ang Paglusong Sa Kadiliman”

Chapter 3A
“Sa Balumbon Ng Kawalang-katiyakan”

Katahimikan ang sumunod doon… subalit ito’y hindi nagtagal. Binasag iyon ng boses ni Daniel… tinig na puno ng pangamba.

“Teka—sandali, tingnan niyo ‘yun o!” Nakaturo ang parang nanginginig niyang kamay sa unahan.

Tinignan ang kanyang itinuturo. Ganoon din ang mga kasamahan ko. Noong una, hindi ko mawari kung ano ang itinuturo niya.

“Ang hamog,” mahinang sambit ni Tomas.

Gumagapang ang hamog mula sa laot papunta sa breakwater. Animo ito’y ulap na naligaw at hinahanap ang daan pabalik sa langit. Nagdilim ang paligid. Maging ang dagat ay tila pinigil ang paghinga. Parang nagbigay daan ang mga alon sa pagdating ng hamog.

“Jasmine, alam mo ba kung anong nangyayari?” tanong ko.

Hindi kaagad sumagot si Jasmine. “Ito na ang hudyat…,” bulong niya. “Darating na si Kharon.”

Para akong rebulto. Ganoon din ang mga kasamhan ko. Nakatitig kami sa papalapit na hamog at bago ito nakarating sa kinalalagyan nami’y para ito nahati sa gitna.

Mula sa kaibuturan ng hamog, lumitaw ang isang balsa—napakalapad at napakahaba—tahimik na dumadausdos sa ibabaw ng tubig. Yari ito sa kawayan, at ang bawat hugpong nito ay dumadaing na tila may pasan na hindi nakikitang bigat. Pakiwari ko’y humihinga ang balsa, tila may sariling buhay.

Mayroong isang tao nakatayo sa likuran ng balsa. Mahigpit ang kapit niya sa isang mahabang kawayan na tumutusok sa tubig-dagat. Nahagip ng liwanag ng parola ang kanyang mukha—matanda, humpak ang pisngi, at ang mga mata ay nagniningas na parang baga sa ilalim ng lambong.

Dahan-dahang umusad ang balsa papalapit sa breakwater.

Walang gumalaw sa amin. Tahimik lamang kami. Isang malamig na kilabot ang gumapang sa aking likuran—huli ko itong naramdaman noong may retreat namin sa eskwelahan, habang nagkukwentuhan ang mga kapwa ko mag-aaral tungkol sa mga multong gumagala sa campus.

Ikinuyom ko ang aking mga kamao, pilit na pinatitigil ang panginginig ng aking kamay habang rumaragasa na parang tubig ang kaba sa aking dibdib.

Ilang saglit rin bago ako nahimasmasan. Nang maging manipis na ang hamog malapit sa rampa, mas malinaw kong nakita ang hitsura ng matandang sakay ng balsa.

“Siya na nga si Kharon,” bulong ni Jasmine. “Sa wakas, nakita ko rin nang malapitan ang bangkero.”

“Talaga? Ang buong akala ko ay nakita mo na siya noon.” Ang tanong ko.

Nakita kong humigpit ang kapit ni Jasmine sa kanyang rosaryo. “Sa hindi malamang dahilan, hindi siya nagpapakita tuwing may balak kaming gawin laban sa kanya. Alam niya kung may pinaplano kami.”

Tumigil siya sandali, parang nag-iisip.

“May mga pagkakataong sinubukan naming kuhanan ng video ang nangyayari dito sa breakwater. Pero tuwing gagawin namin ‘yun, ang mga taong naghihintay sa kanya ay bigla na lang naglalaho… nang walang bakas. At sa bawat pagkakataon, walang lumalabas sa recording.”

“Huwag mong sabihing naglaho lang sila na parang bula,” sabat ni Daniel, nakakunot ang noo.

“Hindi ko alam,” sagot ni Jasmine. “At heto pa… tuwing may miyembro kaming nagbabalak sumakay sa balsang iyan patungong isla, ganoon din ang nangyayari. Sa sandaling lumitaw ang balsa mula sa hamog, ang mga kasama nila sa paligid ay nawawala at naiiwan ang mga miyembro namin.”

Napakunot ang noo ni Tomas. “Pero bakit ngayon? Kasama ka namin. Miyembro ka rin ‘di ba. Pero walang nangyayaring ganoon.”

Mabilis na tumingin si Jasmine sa tubig, balisa. “Hindi ko rin alam! Nagtataka rin ako. O baka alam na niyang tumiwalag na ako sa grupo namin. Ano kaya ang binabalak ng demonyong ito?”

Lumang itim na mga damit and suot ni Kharon. Punit-punit na ang kanyang pantalon at tila gulanit na pang-itaas. May suot siyang sumbrero na nagtatago sa kanyang mukha sa tuwing yuyuko siya.

Ibinaba niya ang hawak na kawayang tikin at inabot ang mga ilawang  nakasabit sa apat na gilid ng balsa. Mga lumang gasera ang mga iyon, medyo kinakalawang na,  at ang mga salamin ay parang malabo na.

Habang lumalalim ang dilim, bawat gasera ay nagliwanag na parang maliliit na bituin. Tila mahika ang paraan ng pagsisindi ni Kharon sa mga ito—wala siyang lighter o posporo. Ang apoy ay tila sumisibol mula sa kanyang mga daliri.

Nang nasindihan na, sumayaw ang  mga ningas sa mga gasera na tila ba mga balisang espiritu, naghahatid ng pasulput-sulpot na liwanag sa buong balsa. Nangamoy kerosene sa paligid.

Nakamasid kami sa bawat galaw niya. Tila kami nahipnotismo, pigil ang hininga habang pinapanood ang bawat kilos ng bangkero.

Muling hinawakan ni Kharon ang kawayan nang masindihan na ang lahat ng gasera. Wala siyang sinabing anuman. Lumingon lang siya sa amin, yumuko nang bahagya, at naghintay na kami ay sumakay.

Lumipas ang mga sandali. Walang gumagalaw.

Dahan-dahan niyang ibinaon ang kawayang tikin sa tubig, tila handa nang umalis nang wala kami.

“Teka… sandali lang po!” Malakas ang boses ni Tomas.

Tuloy-tuloy ang bangkero sa pagbaon ng kawayan sa tubig at akmang isisikad na niya ito upang muling pumalaot. Nagmamadali kaming bumaba sa rampa. Unang tumalon si Tomas sa balsa. Nag-alinlangan ako ng kaunti, bago sumunod. Hindi ko siya hahayaang harapin ang panganib nang mag-isa. Pero ang mas matimbang na dahilan sa pagsama kong iyon papuntang isla ay si Eve.

Halos hindi man lang nauga ang balsa sa bigat namin. Matatag at matibay ang balsa. Sa ilalim ng aking mga paa, napansin kong ang balsa ay yari sa dalawang patong ng makakapal na kawayan, bawat isa ay kasing-laki ng aking binti, mahigpit na nakatali ng mga bagin at mga tulos na yari din sa kawayan.

Pagkapatapos ay natuon ang pansin ko kay Daniel na nag-alinlangang tumalon upang kami’y sundan sa balsa.

“Daniel, ayos lang kung hindi ka sasama,” sigaw ni Tomas. “Naiintindihan ko.”

Sinensyasan ko rin si Daniel na sumakay na.

“Puwede na po tayong umalis!” Wika ni Tomas sa matanda.

Naramdaman kong nagsimulang dahan-dahang lumayo ang balsa sa breakwater.

Nang walang babala, itinulak ni Jasmine si Daniel papunta sa balsa. Nasubasob si Daniel at napaluhod sa balsa bago nabawi ang balanse.

“Bakit mo ako tinulak?” Wika ni Daniel, nanlalaki ang mga mata. “Sasama naman talaga ako!”

“Eh ‘di mabuti at pinabilis ko lang ang pagkilos mo,” sagot ni Jasmine, matalim pero kalmado ang tono. Sumakay siya agad pagkatapos nito. “Inaaksaya mo kasi ang oras.”

Napangisi ako sa sinabi ni Jasmine.

“Hindi mo kailangang sumama sa amin,” wika ko sa kanya.

“Kailangan kong gawin ito,” sagot ni Jasmine. “Gusto kong tulungan kayong mahanap ang kapatid niya.” Itinuro niya si Tomas. “At may personal din akong dahilan… napakapersonal.”

Personal? Napatingin ako sa kanya. Anong ibig niyang sabihin?

“Saka,” dagdag niya, “tingin ko ay kakailanganin niyo ang tulong ko.”

Gusto ko sanang itanong kung anong klaseng tulong ang maibibigay ng isang babaeng katulad niya sa Isla Miedo—isang lugar na siya mismo ang nagsabi na napakadelikado.

“Jasmine! Tomas! Daniel! Willy!”

Boses iyon ni Kharon. Garalgal ito pero buong-buo.

Natigilan kaming lahat. Tinawag niya kaming lahat sa aming mga pangalan.

“Bakit niya alam ang pangalan natin?” tanong ko.

“Si Kharon at ang mga demonyo sa isla… mayroon silang kapangyarihan,” mahinang sabi ni Jasmine. “Mga bagay na hindi kayang unawain ng ordinaryong pag-iisip.”

“Binibigyan ko kayong lahat ng pagkakataon na tumalon pabalik sa breakwater. Malinaw kong nakikita kung paano kayo malalagas dito sa isla katulang ng mga nauna sa inyo..”

Walang gumalaw sa amin. Nakatitig lang kami sa kanya.

Tumalikod si Kharon at muling ginamit ang kawayan para itulak ang balsa palayo sa breakwater, pabalik sa hamog kung saan siya nanggaling kanina. Tiningnan ko ang aking relo: alas-sais y medya na ng gabi.

Bumulong si Tomas, nakakunot ang noo. “Kawayan lang ang gamit ng matanda para iugit itong balsa. Paano kapag nasa gitna na tayo ng dagat? Hindi na aabot sa ilalim ‘yang kawayan na ‘yan. Paano niya iuusad ito?”

“Gaano po  ba kalayo ang Isla Miedo?” Ang pasigaw na tanong ko.

Nanatiling tahimik si Kharon. Tila wala siyang naririnig o wala siyang pakialam. Tulad ni Tomas, nagtataka rin ako kung paano kami nakakausad gamit ang kawayang hindi naman sapat ang haba para umabot sa pinakailalim ng dagat. Agos lang ba ang nagdadala sa amin?

“Malayo po ba?” Inulit ko ang tanong at mas nilakasan ko ang aking boses sa dahilang maingay ang dagat..

Lumingon din sa wakas si Kharon. Itinapat niya ang hintuturo sa kanyang mga labi, sinisenyasan kaming manahimik. Natatakpan ng anino ng sumbrero ang bandang itaas  ng kanyang mukha tanging ang dulo ng ilong at ang kanyang bibig ang nakikita ko. Pagkatapos, ngumiti siya—ngiting makapangalisag-balahibo.

“Huwag kayong mag-alala,” sabi niya, tila nanunukso ang tono. “Makakarating kayo sa tamang oras. At may isa kayong dapat malaman.”

Tumigil siya, ang kawayan ay nakapahinga sa balsa. Kakaibang talaga ang kanyang tinig, parang literal na nanggagaling sa ilalim ng hukay.

“Isa sa inyo ang mabubuhay para ibahagi ang kuwentong ito. Ang iba’y magiging plamuti sa kuwento.”

Nagpanama ang aming mga paningin. Pilit naming inuunawa ang talinhagang binitiwan ni Kharon.

“Nagbibiro lang siya, ‘di ba?” Hindi maitago ng ngiti ni Daniel ang pagkabahala.

Humigpit ang kapit ni Tomas sa kanyang baril. “Sa palagay mo ba eh may sense of humor ang mga demonyo?”

Gumagalaw ang mga labi ni Jasmine, bumubulong ng isang panalanging hindi namin naririnig.

Naramdaman ko ang bigat ng mga salita ng bangkero. Nanuot ito sa aking isip..

“O, mukhang masyado ninyong dinamdam ang mga sinabi ko. Malay ninyo mali pala ang nakita ko sa aklat ng inyong kapalaran.”

Sana nga mali. Sana ay makakabalik kaming lahat, hindi lamang isa, dito sa breakwater.

“Lasapin ninyo ang paglalakbay—patungo sa kaganapan ng tadhanang sa inyo’y naghihintay. At siyanga pala… Tomas at Jasmine… mag-ingat sa bagay na matalim.”

Tumawa nang tumawa si Kharon. Yumayanig ang kanyang mga balikat sa bawat halakhak habang ang mga gasera ay kumukurap na parang mga matang natatakot.

Muli isinikad ni Kharon ang hawak niyang tikin na kawayan.

Hinubad ni Jasmine ang rosaryo sa kanyang leeg at ipinulupot ito sa kaliwang kamay. Ang kanan naman ay mahigpit ang hawak sa kanyang hawak na patalim.

“Sila ang mag-ingat sa aking patalim.” Ang pabulong na wika ni Jasmine.

Tila tumimo sa isip ni Jasmine ang mga huling sinabi ng bangkero.

“… at sila’y mag-ingat sa bala ng aking baril. Mas matalas ito kaysa sa patalim.” Ang dagdag naman ni Tomas.

Pagkatapos niyon ay walang nagsasalita sa amin. Maging ang hangin ay tahimik.

Pilit ko mang iwinawaksi ay parang paulit-ulit kon naririnig ang mga talinhagang sinabi ng matandang bangkero.

*****

Lalong kumapal ang hamog habang papalayo kami sa breakwater, ito’y nanunuot sa bawat siwang sa pagitan naming mga sakay ng balsa. Sa sobrang kapal nito eh hindi ko na makita ang liwanag ng parola sa dulo ng breakwater… o talagang malayo na ang nalalakbay namin.

Nagpatuloy ang aming paglalakbay. Ang matanda ay naging isang malabong anino na lamang sa gitna ng hamog. Ang tanging liwanag ay mula sa kumukurap liwanag galing sa mga gasera. Ang kaunting liwanag na iyon ay ginawang tila buhay at nakakatakot ang dilim sa paligid namin.

Ilang sandali pa’y biglang huminto ang balsa.

“Teka… nasa Isla Miedo na ba tayo?” tanong ni Daniel.

Lumapit ako sa gasera para tingnan ang oras.

“Diyos ko… paanong nangyari ‘to?”

Kinuskos ko ang salamin ng aking relo para masiguradong tama ang nakita ko.

“Anong problema?” bulong ni Jasmine.

Umiling ako, saka ako nagtanong, “Gaano na tayo katagal dito sa balsa?”

Napakurap si Tomas. “Siguro wala pang dalawampung minuto,” sabi niya, halatang naguguluhan.

Napakunot ang noo ko. “Daniel, gaano na tayo katagal na bumabyahe?”

“Oo, tingin ko tama si Tomas. Siguro bente minutos o mahigit ng kaunti,” mabilis niyang sagot. “Bakit?”

“Umalis tayo sa breakwater ng alas-sais y medya. Alas-diyes na ng gabi.” Ang sagot ko habang tumuturo sa aking relo.

“Ano? Paanong nangyari ‘yun? Baka sira iyang relo mo!” Wika ni Daniel.

“Magmatyag lang tayo.” Kalmado lang si Jasmine. Parang hindi nasorpresa sa nangyayari.

Sa sandaling iyon, dahan-dahang napawi ang hamog, tila banayad na hinahawi ng hangin. Naghari ang ganap na kadiliman. Ang tanging natitirang liwanag ay ang galing sa mga gasera sa bawat kanto ng balsa.

“Nasaan ang matanda?” bulong ni Tomas habang mabilis na inililibot ang paningin.

Nakakapagtaka na bigla na lamang nawala ang bangkero. Naglaho siya  kasabay ng hamog. Naiwan ang kanina’y hawak niyang kanyang kawayang tikin, nakahiga sa balsa, nag-aanyayang ito’y aming pulutin.

“Ano na ba ng nangyayari?” May pangamba sa tinig ni Daniel. “Ano ba itong pinasok natin?”

Tanging si Jasmine lang ang parang hindi nababahala. “Baka tahimik siyang lumubog sa dagat… o lumangoy palayo sa atin. Baka naman nalaglag siya’t nalunod.”

Parang nagbibiro na lang si Jasmine. Marahil gusto lang niyang maibsan ang tensyong nararamdaman namin. O kaya sana’y na siya sa mga ganitong sitwasyon.

Tumingin ako sa paligid. Madilim. Ang tanging nakikita ko’y hanggang saan nakakarating ang liwanag mula sa mga gaserang nakakasabit sa balsa.

Mula sa malayo, may isang liwanag na tila kumislap.

“Nakikita niyo ba ‘yun?” Lumingon ang iba sa direksyong itinuturo ko.

Sa gitna ng malawak na kadiliman, namumukod-tangi ang liwanag na nakikita namin. Gumagalaw ito at tila may nagwagayway. Mukha itong ningas ng sulo na dahan-dahang ikinakaway pakaliwa’t pakanan.

Naningkit ang mga mata ni Tomas at bumulong, “Liwanag ‘yun, ‘di ba? Baka may bangka roon.”

“Tingin ko hindi.” Ang wika ko. “Masyadong mataas ang pinanggagalingan ng liwanag. Para itong nasa mataas na bahagi.”

“Pabalik-balik sa kaliwa at kanan,” sabi ni Jasmine. “Para bang may taong may hawak nito. Sinasadya niyang igalaw nang ganyan para makuha ang atensyon natin.”

Dagdag ni Tomas, “Kung galing ‘yan sa lupa, baka nasa Isla Miedo ang taong may hawak niyan. Baka grupo na nina Eve iyan.”

“Puntahan natin,” sabi ni Jasmine.

Hindi maipagkakaila sa kilos ni Tomas na parang nabuhayan siya ng loob. Ako man ay nakaramdam bigla ng sigla. Ganito ang pakiramdam ko kapag nakakainom ako ng kape o energy drink. Nanatiling tahimik si Daniel at nakahalukipkip. Marahil ay pagod oh takot siyang tama nga ang hula namin na ang pinanggagalingan ng liwanag na iyon ay ang isla ng Miedo.

Simple lang ang gusto kong mangyari, makarating sa Isla Miedo at tiyaking ligtas si Eve.

Chapter 3B
“Sa Balumbon ng Kawalang Katiyakan”

 

Chapter 2B
“Kung Saan Nananahan Ang Takot”

Pumunta si Mang Fidel sa unahan, si Marco naman sa likuran, hawak ang kani-kanilang sagwan.

“Mukhang buo na nga ang loob niyong pumunta sa isla,” ang seryosong wika  ni Mang Fidel habang nagsisimulang sumagwan. “Nawa’y ilayo kayo ng Nazareno sa mga demonyo ng lugar na iyon. Protektahan nawa kayo ng arkanghel na si Miguel.”

Lumalayo na ang bangka sa breakwater. Nakita kong muling nag-usap ang mga tao sa bangka, hindi ko maulinigan dahil sa mga alon. Tumayo si Jasmine at naglakad patungo kay Mang Fidel sa unahan. Huminto ang huli sa pagsagwan.

Sa tantiya ko ang paguusap nila’y nauwi sa diskusyon. Nakikita kong nagsasalita si Jasmine pero hindi sumasagot ang kausap niyang si Mang Fidel. Bakas ang tensyon sa kanilang mga mukha.

Tumayo si Mang Fidel at iniwan si Jasmine. Pumunta siya sa likuran, at tumabi kay Marco. Nagpatuloy siya sa pagsagwan. Halos padabog niya itong ginagawa.

Hindi mapalagay si Marco, tumayo siya at lumapit kay Jasmine. Ngunit itinaas ng babae ang kanyang kamay para patigilin siya. Mabilis na hinubad ni Jasmine ang kanyang tunika at tumalon sa tubig. Naglaho siya na tila nilamon ng dagat.

Natigilan kaming tatlo. Nanlalaki ang mga mata naming nakatitig sa tubig kung saan nawala si Jasmine. Ilang sandali pa ay muli siyang lumitaw at at nagsimulang lumangoy patungo sa kinatatayuan namin sa breakwater.

Muling huminto sa pagsagwan si Mang Fidel, tila hindi maunawaan ang nangyari, nakatitig lang kay Jasmine habang nakakunot ang noo.

Nang malapit na si Jasmine sa breakwater, nagmamadali akong bumaba sa rampa upang tulungan siyang makaahon mula sa dagat.

Muling inilapit ng mag-ama ang bangka sa amin.

“Jasmine, pwede ka pang magbago ng isip.”  Garalgal ang boses ni Mang Fidel.  “Bumalik ka sa safehouse at magpalit ng damit. Maghihintay kami. Kailangan ka namin.”

Umiling lang si Jasmine, tikom ang bibig.

“Jasmine, pakiusap,” pagmamakaawa ni Marco.

“Pasensya na, Marco, kailangan ko itong gawin,” sagot niya habang umiiling.

“Jasmine, nakikiusap ako,” patuloy ni Marco.

Ngunit pinatigil siya ng matanda. “Hayaan mo na siya, anak. Hindi mo kailangang magmakaawa.”

Natahimik ang lahat.

Seryosong tumingin kay Jasmine si Mang Fidel. Galit pero pinipilit na maging kalmado.

“Iginagalang namin ang pasya mo, Jasmine,” ang sabi ni Mang Fidel. “Ipapaalam ko na lang sa grupo ang pag-alis mo.”

Huminga nang malalim si Jasmine, bakas sa mukha niya ang kalungkutan. Para bang nagdadalawang-isip kung paninindigan ba niya ang ginawang decision o tawagin pabalik ang mag-ama.

“Kailangan na naming umalis. Pero kahit wala ka, Jasmine, itutuloy namin ang dapat gawin,” ani Fidel.

Nanatiling nakatitig si Marco sa kanya habang papalayo ang bangka.

“Mang Fidel… Marco…” sigaw ni Jasmine.

Huminto sa pagsagwan si Mang Fidel… lumingon. “Salamat sa lahat ng naitulong ninyo sa akin. Mag-ingat po kayo.”

Tumango ang dalawang lalaki bilang pagkilala.

“Hihilingin ko sa Nazareno at sa mga arkanghel  na bantayan kayo. Sana’y mapatawad niyo ako sa desisyong ito.”

Muling sumagwan si Marco, tinutulungan ang kanyang ama na ilayo ang bangka sa breakwater, bawat hampas ng sagwan ng mag-ama’y pinapalawak ang distansya sa pagitan namin.

Hindi ko na nabilang kung ilang beses lumingon si Marco. Si Mang Fidel naman ay parang dalawang beses lang tumingin sa likuran.

Inaasahan ba nilang magbabago ang isip ni Jasmine at tatawagin sila? Kay Marco, alam kong higit pa roon ang nararamdaman niya. Umaasa siya sa isang bagay na hindi niya maamin—kahit sa sarili niya. Pareho ba kaming nasa iisang bangka—dalawang lalaking takot aminin ang nilalaman ng puso sa babaeng mahal nila?

“Jasmine, kung gusto mong magpalit, may dala akong extra na T-shirt,” sabi ko habang sumusunod ako sa kanya palapit kina Daniel at Tomas.

“Salamat. Pero ayos lang ako. Dito muna kayo. Sandali lang. Babalik ako.”

Naglakad si Jasmine patungo sa pampang. Binaybay niya ang breakwater. Sinundan namin siya ng tingin. Pumunta siya sa lugar na pinanggalingan ng bangkang sinakyan nila. Nasa ilalim iyon ng isang punong talisay. Nang makarating siya doon, may mga tinanggal siyang bato malapit sa puno ng talisay at nagsimulang maghukay sa buhangin.

Matapos ang ilang minuto, may  binitbit si Jasmine na isang maliit na kahon at dinala ito sa likod ng mga damuhan.

Nang muli siyang lumabas, nakasuot na siya ng bagong damit habang pinapagpagan ang buhangin sa kanyang braso.

Bumalik siya sa breakwater para samahan kami. Wala na sina Mang Fidel at Marco. Hindi na namin matanaw ang kanilang bangka.

Naglabas si Jasmine ng rosaryo mula sa bulsa ng kanyang maong at isinabit ito sa kanyang leeg. Pagkatapos ay isinuksok ang patalim niyang nakapaloob sa kaluban sa likurang bulsa ng pantalon.

Maraming kailangang ipaliwanag si Jasmine.

“Anong ibig sabihin ni Mang Fidel sa gagawin nila kahit wala ka na, Jasmine?” tanong ni Tomas.

Huminga nang malalim si Jasmine habang nakatingin sa papalubog na araw. “Mahabang kwento. Napakakumplikado, baka sabihin niyo pang imposible.”

“Pwede mo bang sabihin sa amin ngayon?” tanong ni Daniel, tila hindi na makapaghintay.

“Bigyan niyo pa ako ng kaunting panahon,” buntong-hininga ni Jasmine habang nakayuko.

Magsasalita pa sana si Daniel pero sinenyasan ko siyan manahimik.

“Pasensya na sa kaibigan namin. Minsan ay wala talagang preno ang bibig niyan,” sabi ko.

Tumango nang bahagya si Jasmine. “Humalik na ang araw sa dagat. Darating na si Kharon.”

 “Kharon? Sino ‘yun?” Ang tanong ni Daniel.

“Siya ang magdadala sa mga tao sa Isla Miedo,” sagot ni Jasmine.

“Kharon? Parang nabasa ko na ang pangalang ‘yan sa isang kwento,” sabi ko.

“Oo, Willy. Ang bangkero na naghahatid sa mga pumanaw sa huling hantungan sa mitolohiyang Griyego ay kilala bilang si Kharon.”

Tumitig si Jasmine kay Tomas. “Ang mga Espanyol ang nagbigay sa kanya ng pangalang iyon. Sila rin daw ang nagpangalan ng Miedo sa islang iyon.”

Pagkatapos sabihin iyon ni Jasmine ay tumingin ako kalawakan ng dagat. “Sige, Jasmine… nasaan ba talaga ang islang ‘yan? Wala akong makita. Puro tubig lang sa kaliwa, kanan, at harapan.”

Yumuko si Jasmine. “Hindi ko masasagot ‘yan. Ang alam ko lang, ang sinumang gustong makarating sa Isla Miedo ay kailangang magpahatid kay Kharon doon. Wala nang ibang paraan para makapunta doon kundi sa pamaagitan ni Kharon.

Dagdag ni Tomas, “At tanging bangka lang ni Kharon ang makakapagdala sa atin doon.”

“Bangka?” sabi ni Jasmine, bahagyang naningkit ang mga mata. “Hindi gumagamit ng bangka si Kharon. Balsa ang gamit niya.”

Nagulat ni Daniel. “Balsa? Nagbibiro ka ba? Balsa ang sasakyan natin?”

“Tama ang narinig mo… balsa,” sabi ni Jasmine . “Mukhang itong kaibigan ninyong si Tomas ay may mga nalalaman tungkol sa bangkero at sa isla na hindi niya sinasabi sa inyo.”

Tiningnan ko si Tomas. Hinimok ko siyang magsalita.

“Brod, ano ba ang alam mo tungkol sa isla?” Ang tanong ko.

Tumitig din si Daniel kay Tomas.  Naghihintay sa sasabihin ng huli.

Tumingin si Tomas sa aming dalawa. Huminga ng malalim bago nagsalita. “Ang isla… napakaganda nito. Mga puno ng niyog, mga bungangkahoy, at mga ligaw na hayop sa paligid. May mga usa, baboy-ramo, at may mga lobo rin daw na gumagala doon.”

“O, okay naman pala ang isla?” sabat ni Daniel. “Bakit pilit tayong pinipigilang ng mga kasama ni Jasmine na pumunta doon?”

Dagdag pa ni Tomas. “Lahat ng sinabi ni Marco kanina ay narinig ko na. Lubhang mapanganib nga ang isla. May mga nagpupuntahan doon para lumangoy, mag-picnic, mangaso, manguha ng prutas, pero wala pang nakakabalik.”

Habang sinasabi ni Tomas ang lahat ng iyon ay muling sumagi sa isip ko si Eve. Sana lang eh ligtas kaya siya?  Ang pananabik kong makita siya’y napalitan ng pangamba. Pilit kong iwinawaksi sa isip ko ang posibilidad na baka hindi namin abutang buhay si Eve.

Sumingasing ang hangin at hinaplit ako sa mukha. Pagkatapos ay sunod-sunod na tumilamsik sa mukha ko, marahil sa mga kasamahan ko rin, ang malamig na tilamsik ng tubig-dagat.

Ang hangin ay tila bumubulong sa king ng banta. Pinipiglan akong pumuta sa isla. Pero walang makakapigil sa akin sa pagpunta ko doon upang tiyaking ligtas si Eve.

“Ano ang ginagawa ng mga pulis at militar dito?” Ang usisa ni Daniel.

“Maraming beses na silang nagpunta rito.” Ani Jasmine. “Kahit anong paghahanap ng Coast Guard at Navy, hindi nila matagpuan ang isla. Mula pa daw noong panahon daw ng Kastila ay sinimulan nang galugarin ang karagatang iyan pero wala silang mahanap. Tumulong na rin ang mga Amerikano sa paghahanap ng islang iyon gamit ang kanlang sattelites perso wala rin.”

Nagpatuloy si Jasmine sa pagkukuwento. “Ang natatagpuan lang ng mga imbestigador ay mga piraso ng balsa na napapadpad sa dalampasigang ito at sa mga kalapit na lugar. Kalaunan, pinili na lang ng mga awtoridad na balewalain ang mga ulat ng mga nawawalang tao na bumisita sa isla.”

Bigla kong naisip ang Bermuda Triangle, ang misteryosong bahagi ng Atlantic kung saan naglalaho ang mga barko at eroplano nang walang bakas.

“Parang imposbileng paniwalaan,” sabi ko, “pero may teorya tungkol sa parallel universe—isang space-time warp na humihigop sa lahat ng malapit sa ibang dimensyon.”

Natawa si Daniel. “Lalo akong nalalabuan. Mula horror, naging science fiction na. Masyado kang maraming napapanood na pelikula Willy.”

Hindi ko siya pinansin ang pangangatyaw ni Daniel.

“Paano ‘yung mga piraso ng balsa—hindi ba sapat na dahilan ‘yun para mag-imbestiga?” tanong ko.

Umiling si Jasmine. “Anong mapapatunayan niyan? Wala kahit isang katawan ang natagpuan. Wala kahit isang piraso ng buto.”

“Nalunod ba silang lahat? Bakit piraso lang ang nakukuha? Ibig mong sabihin, walang balsa na nakabalik nang buo dito sa pampang?” Ang tanong ko.

Umiling si Daniel. “Ano bang inaasahan mo sa balsang kawayan na tinalian lang ng baging? Malamang ay nawasak ng alon at  kinain ng pating ang mga sakay. Nilunok pati mga buto nila kaya walang natira.”

“Hindi!” Matalim ang tingin ni Jasmine sa amin. “Hindi nalunod ang mga biktima. At hindi alon ang sumira sa mga balsa.”

Natahimik kaming lahat. Tila lalong dumilim ang paligid; ang mga tanong sa isip ko ay naiwang nakabitin at ang kasagutan ay parang itinatago ng kadiliman unti-unting gumagapang sa paligid..

“Paano mo nalaman?” tanong ni Daniel. ‘Yun din sana ang itatanong ko.

Ilang sandali ang lumipas bago sumagot si Jasmine.

“Ipapaliwanag ko sa inyo nang detalyado kapag dumating na ang tamang oras.” Pagkasabi niya niyon ay tumikom ang kanyang bibig.

Walang nang nagsalita. Malinaw ang mensahe ng nagsalubong na kilay ni Jasmine pagkatapos niyang saibhin iyon.

Katahimikan ang namayani. Para kaming nagkaroon ng tampuhan. Walang kibuan. Walang imikan.

Tumingin ako sa paligid—halos hindi na makita ang pampang, at ang ilang bahagi lang ng breakwater ang nagniningning sa ilalim ng ilaw ng parola, na naglalabas ng mahahaba at nanginginig na anino sa ibabaw ng tubig.

At pagkatapos, huminto ang paghihip ng hangin.

Wala na akong maisip gawin kundi titigan ang itim na kalawakang iyon.

Ang bahagi ng langit kung saan ako tumitig ay parang bintanang bumukas. May nakatabing dito na kurtina. May hanging dumampi sa aking pisngi pagkatapos ay hinawi nito ang kurtina. May sumilip doon.

Hindi tao.

Hindi hayop.

Kumurap ako, at naglaho iyon.

Imahinasyon ko lang siguro iyon. Nilikha ng mga pag-uusap namin tungkol sa mga bagay na kung tutuusin ay mahirap paniwalaang totoo. Para talagang kathang-isip lang ang lahat.

O maaari ngang  may nakita talaga ako at gustong magbigay ng babala. At siguro kung hindi si Eve ang hahanapin namin ay baka hindi ko sasamahan si Tomas sa islang iyon.

Pinagmasdan ko ang aking mga kasama, lahat sila’y nakatingin sa kawalan. Mukhang naiinip na sa paghihintay.

Chapter 3
“Sa Balumbong Ng Kawalang-katiyakan”

Chapter 2A
“Kung Saan Nanahan Ang Takot”

Halinhinan kaming tinignan ni Tomas ng seryoso. Nakahanda na siyang magsabi kung anong man ang dapat niyang sabihin.

Sinimulan niya sa pagtatanong.

“Talaga bang wala kayong kahit kauniting nalalaman tungkol sa islang iyon?”

Sinagot ko siya ng iling. Si Daniel ay tahimik lang.

“Bulong-bulungan lang naman ang mga narinig ko tungkol doon.Wala akong firsthand informantion.”

“So, haunted daw ba ang islang iyon?” Ang tanong ni Daniel. “Gaya ng mga bahay na may multo at kung ano-anong kakaibang nilalang?”

“Higit pa roon,” kalmadong sagot ni Tomas, bagaman may misteryong bumabalot sa boses niya.

“Zombies?” Dugtong ni Daniel. “May mga zombies ba sa isla?”

“Tumigil ka nga,” wika ko’t sabay siko kay Daniel. “Sa pelikula lang may ganoon.”

“Higit silang  nakakatakot sa mga zombies,” halos pabulong na sabi ni Tomas. “Isipin  mo ang mga nilalang na parang bampira, pero hindi lang dugo ang iniinom… nilalamon nila pati ang laman mo.”

Hindi ko mawari kung seryoso si Tomas sa sinabi niya o sadyang tinatakot lang si Daniel.

“Teka… bakit nga pala hindi sumama ang boyfriend ng kapatid mo?” tanong ko, habang pinipilit kong maging panatag ang aking boses,

Gusto kong malaman kung bakit hindi sumama si Jeff sa paghahanap kay Eve. Sinubukan kong magmukhang walang malisya ang aking tanong subalit aaminin kong bitter pa rin ako na nagustuhan siya ni Eve at binasbasan ni Tomas ang relasyong iyon.

“Mahigpit siyang pinagbawalan ng kanyang  nanay,” ani Tomas. “Hindi siya pinayagang samahan ako sa isla.”

Napangisi ako. “Mama’s boy talaga, parang itong si Daniel.”

“Willy, napipikon na ako talaga! Kailan mo ba ititigil ang pang-aasar sa akin?” ang seryosong wika ni Daniel. Halata ngang pikon na.

Nagpatuloy ang pagpapaliwanag ni Tomas . “Alam ng nanay ni Jeff kung gaano kadelikado ang islang iyon. Marami siyang naririnig at napapanood. Namatayan na siya ng asawa dahil sa sakit, at hindi daw niya kakayaning mawawalan pa ng anak kung sakaling totoo man ang mga kuwento tungkol sa isla. Kaya hindi ko siya masisisi.”

Hindi ko pa rin napigilang bumanat kay Jeff. Marahil dala ng selos na hindi ko maitago.

“Kung ako si Jeff,” sabi ko, “hindi ako mapapalagay na alam kong nasa panganib ang babaeng mahal ko.”

Nagkibit-balikat na lamang si Tomas. Siguro kahit wala akong nararamdaman kay Eve, iyon pa rin ang sasabihin ko.

“Ganoon pa man,” wika ni Tomas, “ipinahiram sa akin ni Jeff ang kanyang kalibre .45. Kargado ito ng silver bullets. Baka raw kailanganin natin. Gaya ng nanay niya, naniniwala rin siya sa mga nababalita tungkol sa isla…. at sinigurado niyang may panlaban tayo.”

“Silver bullets? Saan ba tayo pupunta, sa pugad ng mga aswang at bampira?” wika ni Daniel, halatang hindi makapaniwala.

Walang sumagot sa kanya.

“Bakit kailangang may baril?” tanong ko. “Mabuti na lang at hindi tayo nadaan sa mga police checkpoints. May gun ban pa naman ngayon dahil malapit na eleksyon.”

“Para sa kaligtasan natin ito.” Walang takot sa pananalita ni Tomas. “Hindi natin alam kung ano mangyayari pagdating natin doon. Kaylangan kong hiramim ang baril ni Jeff dahil ayaw ipagamit ni Nanay ang baril ni Tatay.”

Itinaas ni Tomas ang  hawak na baril. Bakas sa paghawak niya nito ang mga taon ng pagsasanay. Madalas sumama sa amin si Eve sa firing range, at doon niya nakilala si Jeff. Sa kasamaang palad, ilang taon na ang nakalipas nang mapatay ang ama ni Tomas sa isang operasyon ng pulisya.

“Teka… teka, tingnan niyo ‘yun!” turo ni Daniel sa dalampasigan.

Isang bangka ang hinihila ng tatlong tao patungo sa dagat. Sila ang mga unang taong nakita namin sa breakwater simula nang dumating kami. Kanina pa ako nagtataka kung bakit walang tao sa paligid. Parang iniiwasan ng mga tao ang lugar na ito—o baka dahil lang sa masamang panahon at pabugso-bugsong ulan kaya walang namamasyal doon.

“Iyan na kaya ang hinihintay nating sasakyan papunta ng isla?” Ang paguusisa ni Daniel kay Tomas.

“Hindi! Hindi daw sa pampang manggagaling ang saskyan natin, kundi sa laot.”

Habang sumasakay  sa bangka ang mga taong nakita namin at nagsisimulang magsagwan, hindi namin inalis ang tingin sa kanila. Umatras kami at umakyat muli sa breakwater para magkaroon kami ng kaunting agwat kapag sila’y nakalapit na sa amin.

Huminto ang bangka sa mismong dulo ng breakwater. Mas malaki at mas mahaba ito kaysa sa pagtantya ko, may makina, spotlight sa unahan, at matitibay na katig sa magkabilang panig.

Isang babae at dalawang lalaki ang lulan nito. Ang lalaki sa unahan ay tila nasa singkwenta anyos na, kasing-edad ng aking ama. Ang babae at ang isa pang lalaki ay mukhang mga estudyante pa lang, kasing-edad siguro namin.

Sa tabas ng kanilang mga mukah, hindi maipagkakaila na ang matanda at ang mas nakakabatang lalaki ay mag-ama. Hindi ko matukoy ang ugnayan ng babae sa kanila; iba ang hubog ng mukha nito. Katamtaman ang pangangatawan niya, hindi mataba hindi rin naman payat. Morena siya’t may hitsura.

Hindi sila mapagkakamalang mga mangingisda. Nakasuot sila ng mga pulang tunika sa ibabaw ng kanilang mga damit. Mukha silang mga miyembro ng kulto—o baka mga deboto ng Nazareno. Nakakakita na ako ng mga katulad nila sa YouTube at TV.

May nakasabit na malalaking rosaryo at krus sa kanilang mga baywang. Ang bangka ay may mga tulos, kawayang sibat, at mga lubid, ngunit walang anumang kagamitan sa pangingisda. Napansin ko rin ang mga boteng may lamang gasolina at may telang nakapasak sa dulo. Malamang na molotov yon. Nakakakita ako ng mga ganoon sa pelikula at mga documentary tungkol sa mga rebelyon ng mga makakaliwa. Nakasandal sa mga upuan ang mahahabang machete at isang tila maliit na bersyon ng flamethrower.

“Mukhang sasabak sila sa giyera,” bulong ni Tomas. “Maliban na lang kung props lang sa pelikula ang mga ‘yan sa pelikula.”

Binati kami ng  mamang lalaki  mula sa bangka at bahagya itong yumuko. “Paumanhin, mga ginoo. Puwede  bang paki-buksan ang ilaw?” turo niya sa parola. “Ang switch ay nakatago sa ilalim ng ikapitong baitang ng hagdan.”

“Opo, sige po,” sagot ni Daniel sabay abot sa switch.

“Salamat. Pasensya na sa istorbo.”

Wari ko’y sinusuring mabuti kami ng kausap namin.

“Siya nga pala… anong ginagawa niyo rito?”

Maingat na sumagot si Tomas. “Naghihintay po kami ng bangka papuntang Isla Miedo.”

Nagpalitan ng kahina-hinalang tingin ang tatlo sa bangka. Sumagwan ang lalaki sa may likuran ng bangka. Mas lumapit pa sila sa puwesto namin.

“Ako nga pala si Fidel. Ito si Jasmine, at ito naman ang anak kong si Marco.”

“Ikinagagalak po naming kayo’y makilala,” ang wika ko. “Ako po naman ay si Willy, ito si Tomas… at ito si Daniel.”

Yumuko si Tomas; sumaludo naman nang bahagya si Daniel.

“Sandali… Isla Miedo ba kamo?” tanong ni Fidel habang nakakunot ang noo.

Tumango si Tomas.

Nagtaas ng kilay si Mang Fidel. “Pero walang isla dito na ganyan ang pangalan.” Ang parang nagtatakang pagpapahayag niya.

Nagulat si Daniel sa narinig. Napakamot siya sa ulo.

“Brod, ano ‘to? Hindi mo man lang sigurado kung totoo ‘yung pupuntahan natin?” May sasabihin pa sana si Daniel pero sinimangutan ko siya. Yumuko siya’t tumahimik.

Bumuntung-hininga si Tomas. “Mawalang-galang na po sa inyo Mang Fidel pero wala nang saysay na itanggi ninyong merong isla dito na ganyan ang pangalan. Hindi na ito isang alamat. Kalat na ang balita tungkol dito, sa mga diyarro, sa TV,  o sa internet. Kahit sa mga barber shops palengke eh pinag-uusapan ang Isla Miedo.”

Tinitigan nang maigi ni Mang Fidel si Tomas. Matapos ang ilang iling, nagsalita siya, “Pahirap na nang pahirap na itago ang mga bagay-bagay tungkol sa Isla Miedo. Salamat sa mga baliw na bloggers at vloggers  na gumagawa ng content tungkol sa islang iyon.”

“Okay… totoong mayroong Isla Miedo,” dagdag ni Marco. “Pero mas makakabuti na huwag isipin ng mga tao na mayroon nga. Mapapahamak lang sila… mapapahamak lamang kayo.

Pailing-iling na tumingin sa akin si Daniel.

At nagpatuloy sa pagsasalita si Marco. “Kasingtanda ng panahon ang islang iyon at libo-libo na ang bumisita roon, baka nga milyon na. Pero wala pang kahit isa ang nakabalik para magkwento tungkol dito. Para magpakita man lang ng larawan. Ilang siglo na itong ganyan. At alam ba ninyo kung ano ang ibig sabihin ng Miedo?”

Walang makasagot sa amin. Katulad nina Daniel at Tomas, hindi ko rin alam kung ano ito.

“Salitang Kastila ang Miedo. Ang kahulugan nito sa Filipino ay takot. Ang Isla Miedo ay lugar kung saan nananahanan ang takot.

“Kasing-tanda ng panahon? Libo-libong taon?”  tanong ko.

Halos sabay-sabay na nagsitango ang mga tao sa bangka.

Napapikit si Daniel sa sobrang pagkabahala. “Ngayon, libo-libong taon  na ang pinag-uusapan natin? Hindi na ito kapani-paniwala.”

Ilang sandali ring tahimik kaming lahat… hanggang sa magtanong si Jasmine, “Bakit kayo pupunta sa isla?”

Tumingin muna si Tomas sa amin ni Daniel bago sumagot.

“Nagpunta doon ang kapatid ko at ang mga kaibigan niya para mag-outing ilang araw na ang nakaraan. Hindi pa sila bumabalik. Hindi namin sila ma-contact. Hahanapin namin sila.”

Muling nagkatinginan ang tatlo, pagkatapos ay nag-usap. Nilingon kami ni Jasmine. Pakiwari ko’y may mga gusto siyang sabihin.

Ilang minuto arin ang lumipas bago nila kami muling kinausap.

“Mga ginoo, kung ako sa inyo, maghihintay na lang ako rito. Hintayin niyo ang pagbabalik nila. Pero manalangin kayo na sana makakabalik pa sila.” Ang wika ni Mang Fidel.

Umiling-iling si Tomas.

“O kaya naman,” patuloy ni Mang Fidel, “umuwi na lang kayo. Maniwala kayo sa akin, ang mga taong hinahanap niyo ay pawang mga patay na.”

Parang balewala lang kay Mang Fidel ang mga sinabi niya. Hindi ba niya ramdam ang bigat ng mga salita niyang iyon.

Seryoso’t may tunog ng pagbabanta ang boses ni Marco, “Magpakatotoo na tayo… wala nang bolahan pa. Ang Isla Miedo… hindi ‘yan alamat. At uulitin ko… wala pang nakakabalik mula roon, buhay man o patay.”

Parang nanikip ang dibdib ko’t nanlabo ang aking paningin nang marinig ko iyon. Ayaw kong maniwala. Pero kung totoo man, paano si Eve? Nandoon ba siya? Nangako ako sa sarili ko na hahanapin ko siya, anuman ang mangyari.

Nagtanong si Daniel, “Ano ba talagang meron sa islang ‘yan? Mga taong-lobo? Mga kanibal?”

“May mga taong-labas ba roon?” tanong ko. “O baka naman may mga alien?”

Hindi ako nagbibiro nang banggitin ko tungkol sa mga extra-terrestial beings… Sa lahat ng mga naririnig ko mula kaninan eh parang wala ng puwang ang salitang imposible.

Nagtinginan ang mga tao sa bangka. Parang naghahagilap ng kung papaano ba nila ipapaliwanag ng mas mauunawaan namin kung ano nga ba ang nangyayari sa islang iyon.

“Ano ba ang dapat namin malaman? Sabihin na ninyo sa amin.” pakiusap ni Daniel.

“Alien?” bulong ni Jasmine. “Oo—dahil hindi sila mula sa mundong ito. At mababangis sila.”

“Gaya ng mga tigre at leon?” atubiling tanong ni Daniel.

“Mas malala pa sila sa mga hayop,” matigas na sagot ni Marco.

“Ang tanging mas malala pa sa mailap na hayop ay mga halimaw,” sabat ko.

“Tumpak! Kaya nga hindi na ako magpapatuloy kung ako sa inyo,” ani Mang Fidel. “Trahedya lang ang naghihintay sa inyo roon.”

Napabuntung-hininga ako. Tinignan ko si Daniel; nakakunot ang kanyang noo at tikom ang bibig. Tumingin siya kay Tomas, puno ng pag-aalinlangan. Sinensyasan ko siyang manahimik na lang.

“Hindi ko pwedeng pabayaan ang kapatid ko sa kamay ng kung anumang nilalang ang nandoon,” giit ni Tomas. “Kung totoo ang sinasabi niyo, mas lalo lang akong dapat pumunta para hanapin siya.”

Hindi na ako nagulat sa tugon ni Tomas. Inasahan ko na iyon.

“Sigurado ka ba, Tomas?” may pag-aalinlangang wika ni Daniel.

“Umuwi na lang kayo, Willy… Daniel. Ako na lang ang pupunta sa isla. Ayaw ko na madamay pa kayo—ngayong alam niyo na kung gaano ito kadelikado. Pasensya na sa abala… sige na, iwanan na ninyo ako dito.”

“Willy… paano na?” Ang halos pabulong na tanong sa akin ni Daniel.

“Daniel, anong problema mo? Umuwi ka kung gusto mo! ALIS!!!” ang bulyaw ko sa mismong mukha niya.

Napayuko si Daniel at umatras habang bumubulong sa sarili. Tumingin ako sa bangka at nakitang matamang nakatingin si Jasmine kay Tomas. Tingin ko’y may nagbago kay Jasmine.  Parang may pag-aalalang sumungaw sa kanyang mga mata.

Chapter 2-B
“Kung Saan Nanahan ang Takot”