LINGON (6)

(Ika-anim na Bahagi)

The-Shape-Shifting-Ghost

“PSSST!”

May pumaswit.

Katulad ko eh pihadong nanlaki rin ang mga mata ng mga kasama ko. Katulad ko rin marahil na napagtanto nilang lahat kami’y nakaharap sa kakahuyan. Wala sa amin ang nakapagisip na pumwesto paharap sa dagat upang bantayan ang aming likuran.

“PSSSSTTTT!”

“Walang lilingon!” ang mahigpit na utos ni Jasmin.

Dinig ko nang magkasa ng baril si Tomas. Humigpit ang aking hawak sa  pamalong inihanda ko. Tumayo si Dennis at biglang umupo sa aking harapan sabay sabing “Heto na ang katapusan natin.”

“PSSSSSTTTTTTT!”

“Hoy Daniel! Bakit mo nanaman ako tinakasan ha.” Tinig iyon ng nanay ni Daniel. “Wala kang kadala-dala. Sa mga kaybigan mong iyan na wala namang kwenta eh hindi ka makatanggi. Mahal na mahal mo ang mga iyan pero sa tingin mo gusto ka ba talaga nilang kasama ha. ‘di mo ba alam na pinagtatawanan ka palagi ng dalawang iyan.”

“Daniel, huwag kang maniniwala sa anomang sasabihin ng mga sutsot,” ang babala ni Jasmin. “Ganyan ang gawain nila. Hindi lang pananampalataya sa Panginoon ang gusto nilang sirain. Maging ang tiwala mo sa sarili at ang pagtitiwala mo sa mga mahal mo sa buhay at kaybigan. Gusto ng sutsot na magkagalit-galit tayo upang tayo’t magwatak-watak.”

“Tol,” wika ko. “Huwag na huwag mong pagdudahan ang pagkakaybigan natin. Higit pa sa magkakapatid ang turingan natin… alam mo ‘yan.”

“Sinungaling ka Willy. Daniel alam mo bang madalas lumakad ang dalawang yan na hindi ka kasama. Sablay  ka daw kasi. Puro daw palpak ang mga ginagawa mo’t sinasabi.”
“Tumahimik kayo mga gago! Alam kong lumalakad ang mga kaybigan ko minsan na hindi ako kasama eh ano naman ngayon?”

“Naku…naku… lagot kayo! Napipikon na si tabatsoy! Galit na si tabatsoy.

“Pumunta kayo dito sa harapan ko nang magulpi ko kayo!”

“Bakit hindi ikaw ang lumingon ng makita mo hinahanap mo.”

“Tol, kumalma ka.” ani Tomas kay Daniel.

“Daniel, hayaan mo lang ang mga sutsot na iyan. Kaya nga sila demonyo eh dahil puro kademonyohan ang mga ginagawa nila.”

“Kung makapagsalita ka Jasmin eh parang ke tino-tino mong tao.  Alam ba niyang mga bago mong kaybigan ang totoong dahilan kung bakit gustong-gusto mo noon pa na pumunta dito sa isla?”

Ang pagkakaalam ko’y gusto lamang ni Jasmin na tulungan kami na mahanap si Ella.

“Nami-miss mo na ba ang kuya Patrick mo? Lumingon ka dito nang makita mo siya. Heto siya o katabi ko. Hoy Patrick kumustahin mo naman ang kapatid mo.”

“Bunso kumusta ka na? Kumusta na ang nanay at tatay? Miss na miss ko na kayong lahat.”

Tinig iyon ng isang lalaki. Natingin ako kay Jasmin. Napatingala siya’t bumuntuong-hininga.

“Salamat bunso at pinuntahan mo ako dito. Tulungan mo ako. Iligtas mo ako sa mga halimaw na ito.”

Ngayon ko naintindihan kung bakit nagpumilit si Jasmin na sumama sa amin. Katulad ni Tomas ay may kapatid siyang nagpunta sa isla Miedo at hindi pa nakakabalik.

Binantayan ko ang kilos ni Jasmin. Tingin ko’y para gusto na niyang lumingon. Tumayo siya. Tumayo rin si Tomas at wika nito’y “Jasmin… ipinapaala-ala ko lang sa iyo ang mga sinabi mo kanina na gagawa ng paraan ang mga demonyong yan para matukso kang lumingon.”

Muling naupo si Jasmin at ang ulo’y  isinubsob sa kanyang mga hita.

Patuloy pa rin ang mga sutsot sa pambubuyo kay Jasmin na lumingon. Ilang sandali pa’y nakita ko si Jasmin na inayos ang pwesto ng pagkakaupo. Binitiwan ang hawak na balisong at hinawakan ng dalawang kamay ang kanyang rosaryo.  Wari ko’y tahimik siyang umuusal ng panalangin.

Muli’y nadinig namin ang malakas na atungal at mga palahaw… nakakabingi… nakakatakot. Gusto kong lumingon at hambalusin ng hawak kong pamalo ang mga sutsot na nasa likod namin.

Nagtakip ng dalawang tenga si Daniel.

Biglang umalingaw-ngaw ang isang putok… at isa pa. Nakita kong nakatutok sa likod ang baril ni Tomas. Ipinutok niya iyon nang hindi tumitingin sa likod. Pagkatapos ay narinig nanaman namin ang kakaibang mga palahaw na iyon. Malakas sa una pagkatapos ay humina na parang papalayo sa amin. Ang mga yabag at mga kaluskos na naririnig ko’y ganoon din – papalayo.

Mukhang nagtakbuhang palayo ang mga sutsot.

Alin sa dalawa – dahil sa panalangin ni Jasmin o sa pagputok ng baril ni Tomas.

Muli nanamang umatungal ang isang sutsot at sinundan ng mga palahaw ng iba pa. Malayo na sila sa amin.

Umikot si Jasmin ng upo – paharap sa dagat at sinabing “Tiyakin na nating hindi lahat tayo’y nakaharap sa iisang direksyon. Pipilitin ng mga iyan na bumalik at tapusin tayo bago magliwanag. Mas madali sa kanilang gawin iyon habang madilim pa.”

Tumayo ako’t nanghanggilap ng mga tuyong sanga para sa siga. Habang inaayos ko ang siga’y tinanong ko si Jasmin, “Kaylan ba nagpunta dito ang kuya mo?”

“Matagal na. Higit kumulang tatlong taon. Writer si kuya at gusto niyang magsulat ng tungkol sa islang ito at sa mga halimaw na narito.”

“Paano nalaman ng kuya mo ang tungkol sa isla Miedo?” ang tanong naman ni Tomas.

“Sa  kasintahan ni kuya na si Julie – anak ng isang miyembro ng grupong Tagapagbantay.”

“Tagapagbantay? Tagapagbantay ng ano?” tanong ni Daniel.

“Iyan ang tawag sa isang grupo ng mga deboto ng Nazareno na ang misyon ay huwag hayaang makatawid mula sa islang ito ang mga sutsot.”

“Naging miyembro ka di ba?” ang sumunod na tanong ni Daniel.

“Oo. Sinikap kong mapabilang sa grupo dahil gusto kong malaman kung buhay pa si kuya Patrick. Nagpumilit na pumunta dito ang kuya, gusto nga kasi niyang magsulat ng kwento tungkol sa mga demonyong sutsot. Napilitan si Julie na samahan siya. Hindi na bumalik mula noon si kuya at nang hanapin ng mga magulang niya si Julie sa amin ay noon ko nalaman na kahit siya man ay nawawala rin. Tanging ako ang nakakaalam na nagpunta sila sa isla Miedo.”

“Isang tanong na lang Jasmin,” dagdag pa ni Daniel. “May sutsot na ba o mga taong nasaniban nila na nakatawid mula sa islang ito.”

“Merong mangingilan-ngilan pero lahat sila’y natunton at napatay rin ng mga miyembro ng Tagapagbantay.

Ang tanong naman ni Tomas ay, “Paano mo napasok ang grupo?”

“Naisama na ako minsan ni Julie sa kanila ng ipagdiwang doon ang kapistahan ng Nazareno. Doon ko nakilala si Gener. Naging magkaybigan kami at ginamit ko ang pagkakaibigan namin upang makapasok ako sa grupo. Isang taong mahigit na akong miyembro nila. Sa ginawa ko kanina eh matitiwalag na ako. Isa sa mga lider ng grupo si mang Kanor, ang tatay ni Gener.”

“Paano patayin ang mga sutsot?” ang dagdag na tanong ni Tomas.

“Kapag sila’y nakasanib na sa katawan ng tao ay pwede silang patayin gamit ang bala ng baril o ano mang matalas na bagay na nabendisyunan. Katulad nitong hunting knife ko. Ang mga gamit naming sibat at gulok na siguro ay nakita n’yo sa bangka namin kanina ay bentitado nung mga paring miyembro ng grupo. Maging ang mga bala sa baril nina Mang Kanor at Gener.”

Ang tanong ko nama’y “Saan ginagamit iyong mga boteng may lamang gasolina?”

“Sa apoy lang pwedeng patayin ang mga sutsot na hindi pa nakakasanib sa katawan ng tao.”

“Bakit ‘di na lang natin silaban ang gubat?” ang wika ni Daniel. “Putang-inang mga sutsot na iyan. Ano!!? Simulan na natin.”

“Kapag nahanap ko na ang kapatid kong si Ella, gawin natin iyan.”

“… at si kuya Patrick…”

“Hindi ba naisip ng grupo ninyo na sunugin na lang isla para malipol na ang mga sutsot?”

“Alam ni tandang Kharon kung ang mga naghihintay sa breakwater ay mga tagapagbantay. Hindi siya darating.”

Iyon ang tugon ni Jasmin sa tanong ni Daniel.

At muli ay narinig namin ang atungal at mga palahaw ng mga sutsot.

“Sige, magpahinga tayo. Kung kakayanin eh umidlip tayo kahit kaunti. Maghalinhinan tayo sa pagtulog. Dalawa magbabantay habang ang dalawa’y natutulog.

Hindi na ako nagugulantang kapag nag-iingay ang mga sutsot. Hindi na rin kasingtindi katulad noong una ang takot ko’t pangamba sa mga sutsot matapos kong marinig ang mga sinabi ni Jasmin. Ngayon ay kilala ko na ang mga sutsot. May pag-asang makaalis kami ng buhay mula sa isla.

(Itutuloy)

About HARDPEN

Teacher-Writer Hardpen is my nom de plume. My real name is Massuline Antonio Dupaya Ligaya. Many times I was asked the question, "Why do you write?" I don't write for rewards nor adulation. When I write poems, stories or essays, seeing them completed gives me immense joy and satisfaction. The happiness and sense of fulfillment I feel when completing my works are my rewards. When I teach, I don't work but I play. The classroom is my playground, the students are my playmates, and the subject is our toy. Proud to be me! Proud to be a FILIPINO! TO GOD BE THE GLORY!

Posted on August 12, 2018, in Creative Writing, Fiction, Kwentong Kababalaghan at Katatakutan and tagged , , . Bookmark the permalink. Leave a comment.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: