LINGON (4)

(Ikaapat na Bahagi)

smoke

Dagdag na tanong ni Daniel – “Sila ba’y mga aswang, bampira, taong lobo o ano?”

“Sila raw ay mga demonyong pinalayas ni Lucifer  mula sa impyerno dahil ayaw magpasakop sa kanya. Doon sila itinapon sa isla Miedo. Itim ang kanilang kulay. Kung tawagin sila’y sutsot,” ang tugon ni Jasmin.

“Sutsot?” ang paglilinaw ko. “Bakit tinawag silang sutsot?”

“Susutsotan ka nila kapag gusto ka nilang biktimahin. Kapag lumingon ka’y sasaniban nila ang iyong katawan. Sila’y parang itim na ulap na korteng tao. Papasok sila sa iyong bibig at kapag sila’y nasa loob na ng iyong katawan ay pilit nilang itutulak palabas ng katawan mo ang iyong kaluluwa. Maaari mong labanan ang ginagawang pangaagaw ng sutsot sa iyong katawan. Kung magtatagumpay ang sutsot o hindi ay nakadepende sa kagustuhan mong lumaban at sa tatag ng pananampalampataya mo sa Panginoon. Maaaring madali lang ang pang-aagaw ng sutsot, maari din namang matagal. Pinakamatagal na ang tatlong araw.”

Kay hirap paniwalaan ng mga sinasabi ni Jasmin. Pero paano nga kung totoo lahat ng iyon? Ngayon pa ba ako magdududa matapos ang ilang mga nangyayari na mismong nasasaksihan ko.

“Iisa ang misyon ni Lucifer at lahat ng mga demonyong katulad ng sutsot – gibain ang sandigan ng pananalig ng tao sa Dakilang Lumikha. Mas madali nilang maaagaw ang katawan ng taong hindi nanalig sa Panginoon at may mga kasalanang hindi pa naipangumpisal o naihingi ng tawad. Mabango ang amoy nila sa kasalanan – kahambugan, inggit, kasibaan, kalibugan, galit, pagkaganid at pagkabatugan ng taong pinunpuntirya nilang biktimahin.”

Kung tama ang pagkatanda ko ang mga binanggit ni Jasmin ay ang mga mortal na kasalanan.

 “Kapag naagaw na ng sutsot ang katawan ng biktima nila, ano na ang mangyayari?” ang tanong ni Daniel.

“Ang una’y tatanggalin ng sutsot ang mga mata ng kanilang biktima. Ang katawang inaagaw nila’y kanilang tirahan at pagkain. Mata ng biktima nila ang una nilang kakainin. Habang sila’y nasa loob ng katawan ay unti-unti rin nilang kakainin ang lahat ng lamang-loob at laman dito, hanggang maging kalansay ito. Aalis lamang ang sutsot sa katawang inaagaw nila kung wala na silang pwedeng kaining bahagi nito. Minsan, kahit meron pa ay iiwanan nila ito  kung may panibago silang mabibiktima.”

Sana hindi totoo ang lahat nang sinasabi ni Jasmin. Pero ano ang pwedeng maging dahilan niya para mag-imbento ng kwento?

 “Ngunit may mga sutsot na gusto lamang kainin ang mga mata at mga lamang-loob ng kanilang biktima. Hindi sila namamalagi sa katawan ng biktima nila. Kapag nagustuhan ng sutsot ang katawang sinaniban ay tanging mata lamang ang kanilang kakainin. Ang pinakamapanganib na uri sutsot ay iyong hindi kinakain ang alin mang bahagi ng sinasaniban nila. Ang ganitong uri ng sutsot ay uuwi sa pamilya nung biktima niya at magkukunwanring siya  iyon. Sila iyong maghahanap ng ibang biktimang kakainin gamit ang katawang kanilang sinaniban.”

Katahimikan nanaman ang sumunod sa mga sinabi ni Jasmin. Nagtinginan na lamang kaming magkakaibigan. At sa pagkakataong iyong ko napansin na hindi man isinisikad ni Tomas ang hawak na tikin ay kusa itong gumagalaw patungo sa direksyon ng liwanag na nakita ko.

“O di ba ang saya…napindot mo yata Tomas ang auto-pilot ng balsa.”

Ganun si Daniel, pinipilit mag-biro kapag nai-stress.

“Tingin ko’y agos ang nagpapagalaw sa balsa,” wika ni Jasmin.

Hindi ko na kinontra ang sinabi ni Jasmin. Marami akong natutuhan tungkol sa dagat dahil sumasama ako noong  mangisda sa aking mga tiyuhin. Kabisado ko ang galaw ng tubig sa dagat. Nakakatiyak akong hindi agos iyon. Hindi rin ang alon. Merong hindi ko malaman kung itinutulak ba o hinihila ang balsa.

Binitiwan na ni Tomas ang hawak na tikin. Kaming lahat ay nagumpukan sa gitna ng balsa.

Kung noong bago umalis ng breakwater ang balsa ay kinukwestiyon ko kung  anong uri ng tulong ang maibibigay sa amin ng isang babaeng katulad ni Jasmin, sa pagkakataong iyo’y napagtanto kong maaring siya pala ang tanging pagasa namin na mahanap ang kapatid ni Tomas at makabalik mula sa isla ng buhay.

“Makinig kayo sa akin,” wika ni Jasmin. “Ang mga  sutsot ay naaamoy ang takot. Gustong-gusto nilang natatakot ang mga biktima nila para mas madali nilang itulak palabas ng katawan ang kaluluwa nito.  Kaya sana tapangan ninyo’t pagtibayin ang inyong kalooban kapag nasa isla na tayo. Kapag nakarinig kayo na may pumapaswit, huwag na huwag kayong lilingon kung ayaw ninyong maging biktima. Kapag wala sa atin ang sinumang lilingon, ang  susunod na gagawin ng mga sustsot ay gagayahin ang tunog ng ano mang hayop o boses ng sinoman sa mga kakilala o mahal natin sa buhay. Aakalain mong sila nga iyon pero hindi. Sila’y mga sutsot na ang tanging nais eh lumingon ka upang masaniban nila ang iyong katawan. Sa paglingon ng biktima magsisimula ang lahat.”

“Ano ba kasi itong papasukin natin na ito?! ang hindi ko malaman kung nagtatanong ang naninising wika ni Daniel.

“Sige Daniel, lumangoy ka pabalik sa pinanggalingan natin,” ang inis na sagot ko sa kanya.

“O kaya tol, hintayin mo na lang  kami dito sa balsa para may magbantay nito,” ang mungkahi naman ni Tomas.

Pinili ni Daniel na huwag ng sumagot sa mga sinabi namin.

“Tandaan ninyo ito, tanging sa likuran lamang manggagaling ang mga sutsot. Lalapit sila’t sukdulang bubulong sa mismong tenga mo pero hindi ka nila gagalawin hangga’t hindi ka lumilingon.” ang dagdag pa ni Jasmin.

“Bakit ang dami mong nalalaman tungkol sa mga sutsot?” ang tanong ko kay Jasmin.

Matagal bago sumagot siya sumagot.

“Malalaman ninyo sa takdang panahon.”

Pangalawa na iyon sa mga katanungang ibinitin ni Jasmin ang sagot. Una, hindi niya sinagot kung ano ang nakatakdang dapat gawin nila nung mga kasama niya sa bangka. Nais ko din sanang malaman kung sino iyong ‘sila’ na sinabi nung mang Kanor na pagsasabihan niyang humiwalay na sa kanila si Jasmin.

Nagpatuloy ang ang pag-usad ng balsa.

Hindi lamang ang paligid namin ang sakmal ng kadiliman, maging ang kung ano mang naghihintay sa amin sa lugar na pagdadalhan sa amin ng balsa ay nakabalumbon sa kadiliman ng kawalang katiyakan.

Ang nakikita lamang namin ay ang kayang ilawan ng mga lamparang nasa unahan at likuran ng balsa. Katulad lang ng kaya  naming magkakaibigan na unawain tungkol sa isla at sa mga sutsot – nakadepende sa mga gustong sabihin sa amin ni Jasmin.

Ilang saglit pa’y naramdaman kong parang sumasadsad ang balsang kinalululanan namin. Huminto ito. Pasimpleng nagpunta sa bandang likuran ko si Daniel.

Nakakatiyak akong katulad ko’y nakikiramdam ang mga kasama ko. Nang ang mga mata ko’y nakasanayan ang dilim sa lugar na iyon ay unti-unti kong naaaninag ang paligid. Kami’y nasa isang pampang.

Inilapit ko sa lampara ang aking braso upang tignan ang oras – ika-siyam na ng gabi.

“Pakiwari ko’y nasa isang isla na tayo,” wika ni Jasmin. “Kung ito na nga ang isla Miedo ay malalaman natin.”

“Papaano natin malalaman?” ang tanong ni Daniel.

“Sasabihin ko sa inyo.” Ang sagot ni Jasmin.

“Si Tomas ang unang kumilos. Dahan-dahan itong umalis ng balsa’t yumapak sa buhanginan.

“Tara,” ang wika ko kina Jasmin at Daniel. “Baba na rin tayo.”

“Teka… dalhin natin ang mga lampara.” ang mungkahi ni Jasmin.

Dalawa ang kinuha kong lampara, ang isa’y iniabot ko kay Tomas.

“Flashlight ng cell phone na lang ang gagamitin ko,” ang wika ni Daniel.

“Tol, habang may gaas pa ang lampara eh ito ang gamitin natin, i-save mo ang battery mo para kapag kinaylangan natin mamaya eh may magamit tayo.” ang sagot ko kay Daniel.

Sumunod naman si Daniel.

Nang kaming lahat ay nasa pampang na’y nagtulong-tulong kaming hilahin palayo sa tubig ang balsa. Iisa marahil ang iniisip naming lahat – kaylangang tiyakin naming may masasakyan kami paaalis ng islang iyon kapag kakaylanganin.

Habang hinihila namin ang balsa papunta sa pampang ay napansin kong nagtatayuan nanaman ang mga balahibo ko sa batok at braso. Dala marahil iyong sa kaiisip ko  sa mga sinabi ni Jasmin tungkol sa mga sutsot.

Nang matapos naming iahon ang balsa ay nagsiupo kami sa buhanginan sa gilid ng dagat. Kung nasa isla Miedo nga kami ay totoo ngang pino’t maputi ang buhangin dito.

“Sana nandito sina Ella.” wika ni Tomas.

“Tol, kung nandito kapatid mo ibig sabihin nasa isla Miedo nga tayo at nanganganib tayo.”

Gusto kong mainis nang madinig ko iyon kay Daniel. Pinili ko na lang na manahimik kasi’y maraming beses ko na siyang binara sa araw na iyon.

Makalipas ang ilang sandali’y nakakadinig na ako ng ibang tunog. Sumasalit sa tunog na nililikha ng malumanay na paghampas ng mga maliliit na alon sa buhangin sa pampang ang huni ng mga kuliglig at kuwago. Paminsan-minsan ding pumupunit sa katahimikan ng lugar ang alulong ng aso… o baka lobo. Hindi ako pwedeng magkamali, may kagubatan sa islang iyon. Ganoon ang mga naririnig ko kapag nagbabakasyon kami sa bahay ng lola sa isang baryo na nasa paaanan  ng isang bundok.

Nang madinig ko ang ang isang pamilyar na siyap ng paniki  sa bandang itaas namin ay naala-ala ko ang pananakot na ginagawa ng lola noong bata kami. Galing daw ang huning iyon sa isang iki na nagahahanap ng mga batang gising pa kapag disoras ng gabi upang kainin ang mga lamang-loob nila.

Ang siyap ng paniking iyon ay sinundan ng isang kakaibang uri ng atungal, nakakabingi…nakakatakot. Sabay-sabay halos kaming napatayo.

“Ano iyon?” ang tanong ni Daniel na halatang katulad ko’y nahintakutan.

Naulit pa ang atungal. Sinundan pa ito ng mga palahaw. Lahat ng ingay na naririnig ay walang katulad sa mga narinig ko na. Medyo malayo sa kinalalagyan namin ang pinanggalingan. Kahalintulad ngunit sigurado akong hindi baka o kalabaw na kinakatay ang may likha ng atungal na nadinig namin. Hindi rin ganun ang ingay na nililikha ng mga malalaking hayop sa Africa. Nakakatiyak din ako na hindi tao ang pumalahaw matapos ang makapanindig-balahibong atungal na iyon.

“Sutsot. Galing sa sutsot ang atungal na iyon.” wika ni Jasmin. “Kumpirmado, nasa isla Miedo na nga tayo.”

Pagkarinig ng sinabi ni Jasmin ay parang hindi mapakali si Daniel. Hindi malaman kung sa likuran ko o sa likuran ni Tomas gustong sumiksik.

“Meron sa atin na sa ngayon ay takot na takot at marahil naamoy iyon ng mga sutsot. Maya-maya lang ay kasunod na natin sila.” dugtong ni Jasmin. “Humanda na kayo. Magdasal kayo kung marunong kayong magdasal.”

Sadyang ako’y nanalangin, bago matulog at pagkagising sa umaga. Sa unang pagkakataon na ako’y nanalangin ng hindi pa ako matutulog o hindi bagong gising.

(Itutuloy)

About HARDPEN

Teacher-Writer Hardpen is my nom de plume. My real name is Massuline Antonio Dupaya Ligaya. Many times I was asked the question, "Why do you write?" I don't write for rewards nor adulation. When I write poems, stories or essays, seeing them completed gives me immense joy and satisfaction. The happiness and sense of fulfillment I feel when completing my works are my rewards. When I teach, I don't work but I play. The classroom is my playground, the students are my playmates, and the subject is our toy. Proud to be me! Proud to be a FILIPINO! TO GOD BE THE GLORY!

Posted on August 3, 2018, in Creative Writing, Fiction, Horror Stories, Kwento, Kwentong Kababalaghan at Katatakutan, Prose and Poetry and tagged , , , , , . Bookmark the permalink. Leave a comment.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: