Category Archives: Creative Writing
Huwag Kang Lilingon ~ Chapter 8
Chapter 8
“Sa Ningas Ng Paghihiganti”
Humakbang kami palabas ng bahay ni Adam. Sinalubong kami sa makapal at malagkit na hangin. Tahimik ang paligid pero ang katahimikang iyon ay isang patibong. Hindi kami puwedeng maging kampante.
Habang binabagtas namin ang gubat pabalik sa sapang pinanggalingan namin ay ramdam ko pa rin ang kilabot sa aking gulugod. Hindi ito halos nawala mula nang makita namin si Adam sa may sapa.
Nang makarating kami sa sapa ay tumigil kami panandalian. Tinitigan ko ang malaking kagubatan na nakatayo sa pagitan namin at nang dalampasigan na kung nasaan ang balsang gagamitin namin pabalik sa pinanggalingan naming breakwater.
Sinimulan naming pasukin ang kagubatan. Ako ang nasa huli habang nangunguna si Adam, ang kanyang itak ay bahagyang kumikislap sa dilim. Nasa gitnang sina Jasmine at Eve. Si Tomas ay sinasabayan sa paglalakad ang kanyang kapatid.
“Brod meron akong nararamdaman na hindi ko maipaliwanag.” bulong sa akin ni Tomas na binagalan ng kaunti ang paglalakad upang maabutan ko siya.
Habang papalapit kami sa gubat, ay nakita kong parang nahawan ang matataas damo na tila may dumaan doon. Sigurado akong mga Sutsot iyon. At nang nakapasok na kami sa gubat ay nagsimula ng lumikha ng ingay ang mga Sutsot. Malakas ang sigawan ng mga halimaw ngunit kung noong dati ay nahihintakutan ako kapag narinig ko sila, ngayo’y wala na. Marahil ay mas iniisip ko ang gagawin naming pagtakas mula sa mala-impyernong isla.
Mabilis ngunit maingat ang ginawa naming pagtakbo. Tinitiyak namin na walang maiiwan at mahihiwalay sa amin.
Nakarating kami sa lugar kung saan namin inilibing si Daniel—ang kanyang katawan ay wala sa hukay na ping libingan namin sa kanya, at malayo s ang kinalalagyan ng kanyang ulo.
“Sandali!” sigaw ko. “Hindi natin pwedeng iwan si Daniel nang ganito.”
“Ha—!?” Naputol ang boses ni Eve. “Diyos ko… si Daniel ‘yan?”
Napaatras siya, ang mga mata ay nanlalaki sa takot at pagkagulat. Tila nanghina ang kanyang mga tuhod, napaluhod siya.
“Ilang kamatayan pa ba ang kailangan kong makita?” Ang mga salita niya ay putol-putol, barado ng hikbi. “Kasalanan ko ang lahat ng ito… may ibang tao pang nadamay.
Itinakip niya ang dalawang kamay sa kanyang bibig para pigilin ang sigaw na namumuo sa kanyang lalamunan. Nangangatog ang kanyang mga balikat.
Mabilis na lumapit sina Tomas at Adam sa kanya. Naunang lumuhod si Adam sa tabi ni Eve. Ibinaba ang kanyang itak. Inakbayan ni Adam Eve.
“Huwag mong sisihin ang sarili mo dahil sa nangyari,” ang wika ni Adam. “Hindi na bata si Daniel. Ginusto niyang pumunta dito sa isla..”
Wala akong magawa kundi pagmasdan sina Eve at Adam. Noon ka lamang siya nakitang umiyak at gusto ko sana siyang aluin. Pero naunahan ako. Lagi akong nauunahan pagdating kay Eve… nauhanan ako ni Jeff… at mukhang naunahan din ako ni Adam. Pumunta ako sa isla para iligtas siya, pero naunahan ako. Lagi akong nahuhuli pagdating sa kanya.
Nang halos malagutan na ako ng hininga dahil sa panibugho, ay itinuon ko ang aking atensyon sa hawak kong pamalo. Ganoon naman ang naramdaman ko. Hindi ko malamang kung hawak ko ang piraso ng kahoy o kinakapitan ko ito na parang salbabida na kapag binatawan ko’y baka malunod ako sa ilog ng kalungkutan.
Pagkatapos ay humagupit ang hangin, dala ang masangsang na amoy ng nabubulok na laman. Nagising ako mula sa panibugho at muling natuon ang pansin sa luray-luray na katawan ni Daniel. Guta-gutaytay ang kanyang katawan, ang kanyang mga laman-loob ay nilapa—kung ng mga lobo ba o ng mga demonyong Sutsot, hindi na namin alam. Napako ako sa aking kinatatayuan.
Narinig namin ang mga galaw sa paligid. Nagsimula ang nakakabinging atungal at alulong. May mga aninong mabilis na gumagalaw sa pagitan ng mga puno, ang kanilang mga hiyaw ay umaalingawngaw sa bawat panig.
Tinulungan ni Adam si Eve na tumayo at sinabing, “Pasensya na, pero kailangan na nating magpatuloy. Huwag titingala—nasa itaas natin ang mga Sutsot!”
Inihanda nina Jasmine at Adam ang kanilang mga sandata.
“Tara, Willy, tulungan mo ako,” sabi ni Tomas, at sumunod naman ako.
Mabilis naming inayos ang katawan at ang pugot na ulo ni Daniel sa ilalim ng kumot ng mga tuyong dahon at sanga. Tumulong din si Eve.
Mula sa aking backpack, kinuha ko ang mga mitsa at inipong kerosene ni Daniel. Ibinuhos ang mga ito sa ibabaw sa pinaglagyan namin ng kanyang bangkay. Sa isang pitik ng lighter ni Daniel, nasindihan ko ang tumpok ng mga sanga at dahon. Pinanood namin ang pagsiklab ng apoy.
Nagpatuloy ang mga hiyaw —pero sa pagkakataong ito, hindi para magdiwang, kundi dahil sa takot. Napansin kong lumalayo ang mga Sutsot sa kinalalagyan namin. Totoo ngang takot ang mga halimaw sa apoy.
Mabilis na kumalat ang apoy. Nagdagdag pa kami ni Tomas ng mga dahon at sanga. Ang apoy ay lumaki, dinidilaan ang mga kalapit na dahon at gumagapang sa mga tuyong baging na nakapulupot sa mga puno. Wala na akong marinig na galaw sa paligid, tanging ang lagitik at sagitsit ng apoy na lumalamon sa bawat tuyong dahon at marupok na sanga madilaan nito.
Tila nararamdaman ko ang espiritu ni Daniel sa dila ng mga apoy. Pinapaypayan niya ang apoy gamit ang mga kamay na hindi nakikita… inuutusang habulin ang mga Sutsot at ubusin sila upang siya’y makapaghiganti.
Mula sa malayo, dinig namin ang hiyaw at ungol ng mga Sutsot. Nagsisigawan sila, hindi upang magdiwang at magkasayahan. Sigaw iyon ng paghihirap at sindak.
Tuloy-tuloy ang aming pagtakbo at hindi na nangangamba sa panganib na dala ng mga halimaw. Sila man kasi ay tumatakbo, hindi para kami habulin. Tumatakbo sila upang takasan ang apoy na likha ng paghihiganti ni Daniel.
Pagkatapos ay narinig ko ang pamilyar na atungal—muli, isa na lang—na sinundan ng koro ng mga takot na hiyawan. Napaisip ako kung nasaan ang kanilang pinuno. Patay na ba siya? O may iba na bang nag-uutos sa mga Sutsot? May kakaiba sa solong atungal na iyon. Galit na galit.
Sa pangunguna nina Adam at Jasmine, tinahak namin ang daan patungo sa dalampasigan. Habang nagngangalit ang apoy, naramdaman namin ang tindi ng init sa aming likuran, na nag-uutos sa aming bilisan ang takbo at lumabas mula sa gubat.
Pagod na pagod na ako pero hindi ko magawang huminto. Batid kong ganoon din ang mga kasamahan ko. Batid naming lahat na kapag huminto kami sa pagtakbo ay baka abutan kami, hindi ng mga Sutsot kundi ng naglalaglab na apoy na walang pinapatawad sa mga nadadaanan nito.
Kakaibang ginhawa dulot ng isipin na ang islang ito ay malapit nang maging isang libingan—hindi lang para sa mga biktima nito, kundi para na rin sa mga halimaw na naninirahan dito.
*****
Nakalubog na ang araw nang lumabas kami mula sa gubat. Mula sa pampang, kitang-kita ang malaking apoy na aming sinimulan. Sinabi ni Adam na nagkalat siya ng gaas sa ilang bahagi ng gubat, at tila ito ang nagpapalakas sa apoy.
Ang mga dating mapanghamong hiyaw ng mga demonyo ay naging mga desperadong tili; ang kanilang kayabangan ay napalitan ng takot.
Habang tumatakbo kami, isang kakaibang saya ang bumangon sa akin. Naiganti namin si Daniel—at ang hindi mabilang na iba pang biktima ng mga Sutsot sa loob ng mahabang panahon. Ngunit sa likod ng tagumpay na iyon, alam kong hindi pa tapos ang laban. Hindi magtatagal at ang mga halimaw na nakaligtas sa apoy ay makakarating din sa dalampasigan—o baka naunahan pa nila kami. Ang pampang na lang ang tanging matatakbuhan nila.
Bagama’t takipsilim na, ang dalampasigan ay nagliliwanag nang nakapangingilabot dahil sa nasusunog na gubat. Ang apoy ay bumabakas sa mga alon, kinukulayan ang dagat ng kahel na parang likidong apoy.
Mabilis kaming tumakbo sa dalampasigan patungo sa kinalalagyan ng balsa ni Kharon. Nasa hulihan pa rin ako. Kaylangan nang bantayan ko ang likuran upang tiyakin na walang Sutsot na bigla sa aming susugod.
Nangunguna si Tomas, habang kami ni Adam ay hirap na sumasabay kina Jasmine at Eve. Kaya ko namang tumakbo nang mas mabilis, pero nanatili ako sa huli para magbantay sa likuran—at para hindi mawala si Eve sa paningin ko. Hindi ko inalis ang tingin ko sa kanya habang nagtatakbuhan kami patungo sa pampang.
May mga yabag na narinig ko sa aking likuran—tiyak kong hindi tao ang may-ari ng mga yabag na iyon. Pero patuloy lang ako sa pagtakbo. Hindi kami pwedeng huminto. Hindi kami pwedeng magpahinga.
“Bro, mauna ka na kaunti.” Ang wika ni Tomas. Mukhang naulinigan din niya ang mga yabag na sumusunod sa amin.
Nang marinig kong nagkasa ng baril si Tomas ay biglang huminto ang mga yabag na sumusunod sa amin. Nakahinga ako ng maluwag.
Sa wakas, nakita kong narating ni Adam ang pampang kung saan namin iniwan ang balsa ni Kharon. High tide na noon, at halos kalahati na ng balsa ay lubog na sa tubig. Naging madali para kina Tomas at Adam na itulak ang balsa sa dagat.
Unang tumalon si Tomas sa balsa, inihahanda ang kawayang tikin. Hinintay kami ni Adam, hinayaang sumakay muna sina Jasmine at Eve. Nakatayo siya paharap sa direksyong pinanggalingan namin, hawak ang kanyang itak.
Nagsimulang itulak ni Tomas ang balsa palayo sa pampang.
“Bilis, Willy!” sigaw ni Adam.
Tumalon ako sa balsa sa tamang oras; yumanig ito nang lumapag doon ang aking mga paa. Si Adam ang huling sumakay. Lumingon ako at nakita ang apoy sa gubat na kumakalat—ang mga dila ng apoy ay kumakalos sa mga puno, nilalamon ang lahat ng malapit sa pampang.
Pero hindi lang apoy ang humahabol sa amin. Unti-unti lumalakas ang alon.
Huwag Kang Lilingon ~ Chapter 7
CHAPTER 7
“Sa Muling Pagtatagpo”
Nakaalpas kami mula sa sakmal ng gubat na siyang naging libingan ng mga biktima ng mga halimaw at bumulaga sa amin ang isang sapa.
Napakalinis at napakalinaw ng tubig nagaanyayang kami’y magtampisaw… hinihimok kaming limutin ang lahat ng mga hindi magagandang karanasan namin mula ng dumating kami sa islang iyon. Pero napakahirap gawin niyon.
Naupo kaming magkakalapit, ang mga mata ay patuloy sa pagmamasid sinusuri ang bawat sulok sa paligid. Maging ang sapa, para sa akin, ay kahina-hinala—masyadong malinis, masyadong tahimik, masyadong mapang-akit.
Naupo ako sa mabatong bahagi sa tabi ng tubig, pinagmamasdan ang aking repleksyon na gumagalaw sa umaagos na tubig ng supa. Tuyot na tuyot na ang lalamunan ko mula sa mahabang oras ng paglalakad at nakaktuksong yumuko para uminom. Kumikinang ang malamig na tubig, napakahirap tanggihan.
Ibinaba ko ang aking hawak na pamalo, bagama’t nag-aalinlangan akong bitawan ito. Ang kahoy na ito ay parang nagbibigay sa akin ng lakas ng loob at huwag matakot sa mga Sutsot.
Akmang ilulubog ko na ang aking kamay sa sapa, ang mga daliri ko’y nasa ibabaw na ng tubig. Pero may pumigil sa akin. Iginala ko ang aking paningin sa paligid. Sa likuran namin ay pinanggalingang gubat. Sa kabilang pampang ng sapa ay isa nanamang kagubatan.
Nakakangilo ang katahimikan. Napakahirap kumampante at isipang okay na ang lahat.
Paano kung ito ang sandaling piliin ng mga Sutsot para sumalakay? Ang sapa ay mukhang masyadong perpekto, ang agos ay tila isang duyan na parang gusto akong ipaghele.
Binawi ko ang aking mga kamay. Baka may kung ano sa tubig—isang bagay na kapag nainom namin ay magpapahina sa amin laban sa mga demonyo. Kung ano-ano na ang inisip ko. Pati tubig na walang malay ay pinagduduhan kong kakampi ng mga halimaw.
Sinulyapan ko sina Tomas at Jasmine. Ang kilos nila’y nagpapahayag nang pag-aalinlangan. Huminga ako nang malalim. Hindi ako pwedeng maging pabaya. Hindi ngayon… hindi kaylanman. Hindi ako pwedeng mamatay. Hindi ngayon. Hangga’t hindi ko nasisigurong ligtas si Eve.
Pagkatapos ay muli kong naramdaman ang pamilyar na kilabot na gumapang sa aking gulugod, malamig at matalas, parang haplos ng mga daliring hindi nakikita. Natutunan ko nang pagkatiwalaan ang pakiramdam na iyon. Iyon ang paraan ng katawan ko para magbabala na meron nagbabantang panganib pero hindi ko nakikita.
Tumayo ako, at pinagmasdan ko ng mabuti ang paligid. Bawat kilos sa madilim na bahagi sa harapan namin at likuran ay pilit kong inaaninag. Bawat tunog ay mabusising pinapakinggan. Batid kong ganoon din sina Tomas at Jasmine. Kaligtasan namin ay kaylangang tiyakin. Lahat kami’y nangangamba na biglang sumulpot ang mga Sutsot at katawan nami’y pilit na agawain..
Napansin ni Tomas na ako ay balisa.
“Ano ‘yun, bro?” tanong ni Tomas.
“Hindi ko alam…” Pabulong kong sagot. “May nararamdaman lang akong kakaiba.”
Mula sa likod ng isang malaking bato, isang lalaki ang lumabas.
Ang kanyang buhok ay tila mga madulas na lubid, ang kanyang balbas ay ligaw at may mga guhit ng abo. Halos kasing-tangkad siya ni Tomas pero mas malapad ang balikat. Ang machete sa kanyang baywang ay bahagyang kumikislap—ang hawakan nito ay parang pudpod na dahil sa ilang taong paggamit.
Dahan-dahan siyang humakbang palapit. Naamoy ko ang alat, kalawang, at pawis na umalingasaw mula sa kanyang katawan. Bumilis ang tibok ng puso ko. Hinablot ko ang aking sanga at humanda sa pakikipaglaban. Itinaas ni Tomas ang kanyang baril at itinutok sa lalaki. Pero nakakagulat ang bilis na ipinamalas ng lalaki. Sa isang iglap, naagaw niya ang baril ni Tomas at itinutok ito sa amin.
Susugod sana si Jasmine, pero mabilis na ibinaling ng lalaki ang baril sa kanya. “Huwag mong gawin ‘yan, Jasmine!”
Napatigagal kami.
“Kuya? Kuya Adam! Ikaw ba talaga ‘yan?”
Bahagyang ibinaba ng lalaki ang baril. “Oo. Ako nga. Kanina ko pa kayo pinagmamasdan simula nung makarating kayo sa sapa.”
Dali-daling lumapit si Jasmine para yakapin ang kapatid, pero mabilis akong humarang. “Sandali lang, Jasmine. Paano kung—”
“Huwag kang mag-alala, hindi ako Sutsot. Hindi ako nasaniban.”
Nakahinga ng maluwag si Jasmine. “Salamat sa Diyos at buhay ka! Alam kong matatag ka!” bulalas niya, bago mahigpit na niyakap ang kapatid. Pagkatapos ay humarap siya sa amin at ipinakilala kami ni Tomas sa kanyang kuya.
“Kayo ba ‘yung nasa balsa ni Kharon kagabi?” tanong ni Adam habang ibinabalik ang baril ni Tomas.
Tumango ako.
“Ako ‘yung nagwawagayway ng sulo kagabi. Tuwing nakakakita ako ng hanay ng ilaw sa gitna ng dagat, umaakyat ako sa tuktok ng mga burol na ‘yan.” Itinuro niya sa pinakamataas na bahagi ng isla. “Doon ako nagsisindi ng sulo para makita ng mga nasa balsa.”
Napailing si Tomas. “Mahirap paniwalaang nakatagal ka nang ganito dito sa dami ng mga demonyong ‘yan sa paligid.”
Ngumiti si Adam. “Sa tingin ko, ang training ko sa militar ang naghanda sa akin para rito. Pero ang tunay na nagpatibay sa akin ay ang kagustuhang ipaghiganti ang pagkamatay ni Julie… at iligtas ang sinumang maihahatid ni Kharon dito.”
Lalong hinigpitan ni Jasmine ang yakap sa kapatid. “Pero bawat taong naililigtas ko,” patuloy ni Adam, bakas ang panghihinayang sa kanyang boses, “sa huli ay kinakain din ng mga demonyong Sutsot.”
Kumalas siya sa yakap ni Jasmine. Tumingin sa aming isa-isa “At hindi ko alam kung hanggang kailan tatagal ‘yung nailigtas ko kamakailang lang… at kayo man.”
Nanlaki ang mga mata ni Tomas. “Ano? May nailigtas kang buhay pa hanggang ngayon?”
Hindi makahinga si Jasmine. “Babae ba siya, kuya?”
Sinalubong ni Adam ang kanyang tingin. “Oo.”
Nag-atubili siya—saka bumulong, “Evelyn ang pangalan niya.”
Nakaramdam ako ng hindi maipaliwanag na kaligayahan. Kitang-kita ko rin kung paano nagliwanag sa galak ang mukha ni Tomas.
“Nasaan ang kapatid ko? Nasaan siya?” Ang tanong ni Tomas.
Laking gulat ni Adam. “Oww, ikaw ang kapatid ni Eve?”
Lumapit ako’t kinamayan ko si Adam. “Salamat brod. Maraming salamat. Si Eve ang dahilan kung bakit kami narito. Dalhin mo kami sa kanya.”
Sandaling hindi gumalaw si Adam. Pagkatapos, sa isang dahan-dahang tango, humarap siya sa mabatong bangin. “Sumunod kayo sa akin.”
Tumawid siya sa sapa. Mababaw lang naman ito. Lampas tuhod lang angn pinakamalalim na bahagi. Sinundan namin siya. Hawak ko ng mahigpit ang aking pamalo. Si Tomas ay nagkasa ng baril. Nakahanda rin ang patalim ni Jasmine. Batid naming lahat na hindi kami puwedeng kumampante.
Nang matawid namin ang sapa ay pumasok kami sa isa pang bahagi ng gubat. Mas malinis ito, hindi gaanong masukal—pero amoy ng kerosene ang paligid.
Nagtaas ng kamay si Adam, hudyat na magdahan-dahan kami. “Mag-ingat kayo sa bawat hakbang,” babala niya. “Ang bahaging ito ng gubat ay puno ng mga patibong. May mga hukay dito na may mga matatalas na tulos at binuhusan ko ng kerosene. May mga alarm system din ako dito sa bahaging ito ng gubat. Ginawa ko ito para hindi hindi ako masalisihan ng mga Sutsot habang ako’y natutulog.
Habang naglalakad, napansin ko ang mga bahagyang kislap ng bakal sa pagitan ng mga ugat at sanga na natatabunan ng dahon. Ang hangin ay malapot sa amoy ng kerosene at kalawang.
Pagkatapos ay biglang tumigil si Jasmine. Sa unahan namin, nakasabit sa isang animo’y sapot ng gagamba pero yari sa baging ang isang kalansay—malinis na ang mga buto nito, ang bungo ay nakatingala sa langit. Ilang hakbang pa, may isa pang kalansay na nakasalampak sa isang hukay na puno ng matutulis na tulos ng kawayan.
“Mga Sutsot ang mga ‘yan,” ang wika ni Adam. “Mga biktima ng bitag ko ang mga iyan. Kapag narinig kong humihiyaw sila kapag nahuhuli sa mga patibong na iyan eh pinupuntahan ko para gamitan ko nitong bendidatong machete ko. Kaya takot na silang pumasok sa bahaging ito ng isla. Marami sa kanila ang namatay rito.”
Sa malayo, natanaw namin ang isang dampa na may bubong na gawa sa tuyong dahon ng nipa. Habang papalapit kami, may lumabas ng bahay… Eve.
“Diyos ko! Kuya! Kuya!” Ang boses niya ay binalutan ng magkahalong galak at iyak.
Mabilis na tumakbo si Tomas at niyakap nang mahigpit si Eve. “Salamat sa Diyos at buhay ka! Alalang-alala si Nanay sa’yo—pati na si Jeff.”
Gusto ko ring yakapin si Eve, sabihin sa kanya kung gaano ako kasaya na ligtas siya. Pero ang tanging nagawa ko lang ay ipikit ang aking mga mata at bumulong ng isang dasal ng pasasalamat.
“Hindi mo na kaylangang pumunta dito Kuya. Sobrang mapanganib.”
“At bakit hindi? Pinangako ko kay Tatay na poprotektahan kita sa lahat ng oras. Gagawin ko ang lahat para tiyaking ligtas ka Eve.”
“Sorry! Patawarin mo ako! Dapat nakinig ako sa’yo. Hindi ko na lang sana pinatulan ang hamon ng mga classmates ko na pumunta sa islang ito. Na-excite kasi sila sa mga napanood nila sa YouTube tungkol dito. At totoo nga palang may mga halimaw na naninirahan dito.”
“Masaya kami Eve na makitang ligtas ka.” sabi ko.
“Oo, salamat kay Adam. Iniligtas niya ako,” sabi ni Eve habang kumakalas sa yakap ni Tomas at sumisiksik kay Adam, ang kanyang ulo ay sumandal sa balikat nito. Para bang kay tagal na nilang magkakilala.
Gusto ko ring pasalamatan si Adam, pero ang mga salita ay tila bumara sa aking lalamunan. Sandaling nakalimutan ko ang isla, ang mga demonyo, pati ang pagkamatay ni Daniel. Ang makita si Eve na ganoon, buhay pero nakasandal sa balikat ni Adam—ay naghatid ng isang matinding kirot sa aking dibdib.
Gusto kong magdiwang dahil nakita ko siyang buhay, pero hindi ko magawa habang nakikita ko na parang napakalambing niya kay Adam. .
Tumingin ako sa malayo bago pa mabasa nina Tomas o Jasmine ang nakasulat na pagkadismaya sa mukha ko. Pero duda akong napansin nila. Ang mga mukha nina Tomas at Jasmine ay bakas rin nang pagkalito habang pinagmamasdan ang ipinapakitang lambing ni ni Eve kay Adam.
Napansin ko ang pag-aalinlangan sa ngiti ni Tomas. Ang kanina’y pasasalamat na ipinpakita niya kay Adam ay mukhang napalitan ng duda at kalituhan. Halatang pilit ang kanyan ngiti nang tumingin siya sa akin.
Si Jasmine naman ay parang nagtataka. Ang kanyang tingin ay nakatutok sa kanyang kapatid, pinagmamasdan kung paano nito hawakan si Eve. Hindi ko mahulaan kung ano ang naglalaro sa isip ni Jasmine. Pag-aalinlangan, marahil. O takot. Tahimik siyang nag-antanda ng krus, bumubulong ng dasal na siya lang ang nakakarinig.
“Siyanga pala, gustong sumama ni Jeff, pero hindi siya pinayagan ng nanay niya,” sabi ni Tomas, upang basagin ang katahimikan biglaang namayani sa kalagitnaan namin.
“Jeff… Sino naman si Jeff?”
“Ha… eh … Family friend,” mabilis na sagot ni Eve.
Napansin ko ang bahagyang inis sa kanyang boses. Kung bakit hindi niya sinabing kasintahan siya nito ay hindi ko alam. Marahil galit siya dahil hindi ito sumama sa amin para hanapin siya. O baka may iba pang dahilan.
“Ah… Kuya, nakita mo ba ang mga classmates ko?” tanong ni Eve ng may bahid ng pananabik na marinig ang kasagutan.
Nagkatinginan kami ni Tomas.
“Sorry Eve… pero wala na sila—maliban na lang sa isa, marahil,” seryosong sagot ni Tomas.
Napayuko si Eve nang madinig iyon.
“Kami lang ni Eve ang nakaligtas sa islang ito. Maging ang mga kasama namin ni Julie na pumuta dito noon ay isa-isa ring namatay,” dagdag ni Adam. “Halika, pasok tayo sa dampa.”
Sumunod kami sa loob. Isang lamesa na yari sa kahoy ang nasa gitna ng bahay. May mga prutas at tila bagong ihaw na mga isda sa ibabaw nito. Ang mga upuang nakapaligid sa lamesa ay yari din sa kahoy. Sa isang sulok ay may dalawang manipis na kutson—luma, sira-sira, at magkatabi.
“Kumain muna kayo—alam kong gutom na gutom na kayo. May tubig din dito.”
Atubili man ay kaylangan naming kumain.
“Huwag kayong mag-alala. Walang lason iyan.” Ang pabirong sabi ni Adam ng napansin niya tila parang nagaalangan kaming isubo ang mga pagkaing hawak na namin.
Habang kumakain, muli kong naramdaman ang pangangalisag ng mga balahibo ko sa aking kamay at batok. Parang may mga matang nakatingin mula sa labas o baka nasa bubong ng dampa.
“Paano ka nailigtas ni Adam, Eve?” tanong ni Tomas.
Ang tingin ni Eve ay napako sa sahig, napabuntong-hininga. “Ang natatandaan ko lang… matapos naming itayo ang mga tent, ang isa sa mga kasama ko ay nagpasimula ng siga. Nakaharap kami sa apoy nang makarinig kami ng paswit mula sa likuran namin. Lahat ng lumingon ay nagsimulang mangisay. Nawala ang kanilang mga mata, at ang kanilang mga tiyan ay unting nawawakwak.”
Nanginginig ang boses ni Eve habang ito’y nagkukwento.
“Dahil sa takot, tumakbo ako sa gubat. Nang tumigil ako para huminga, may humablot sa akin mula sa likuran at tinakpan ang bibig ko. Si Adam ‘yun. Sinabi niya sa aking huwag gagalaw at huwag gagawa ng ingay. Sinabi niya ring huwag akong magpa-panic habang naglalakad kami.”
Nabulunan si Eve sa emosyon. Inakabayan siya ni Adam. Isinandal ni Eve ang kanyang ulo sa kanyang balikat.
Sinakmal nanaman ako ng matinding panibugho. Pero wala akong magawa.
“Paulit-ulit na nagbabala si Adam na huwag lilingon sa likod, anuman ang mangyari—kahit may tumawag pa sa pangalan ko o may papaswit. Ang mga Sutsot ay tinatawag ang pangalan ko. May kaboses nga noon si kuyaTomas.”
“Patuloy niyang iwinawasiwas ang kanyang itak para hindi makalapit ang mga demonyo. Tumigil lang sila sa pagsunod nang makarating kami sa sapa.” Sinulyapan ko si Adam. Gusto kong magpasalamat sa kanya, pero aaminin kong mas nanaig ang matinding selos.
Napapikit ako ng makita kong halos idikit na ni Eve ang ulo sa mukha ni Adam. Nakakainggit. Dapat ako ang nakapagligtas sa kanya mula sa mga Sutsot. Kung nangyari iyong marahil ay sa balikat ko ngayon nakahilig ang ulo ni Eve.
Ngunit, may kung ano kay Adam na bumabagabag sa akin. Hindi panibugho. Parang mas mas malalim. Hindi ko maintindihan kung ano.
“Bakit kaya hindi tayo sinusundan ng mga Sutsot dito?” tanong ni Tomas. “Ang mga halimaw na nakapasok sa katawan ng tao lang ang pwedeng masaktan ng mga bitag na nakita natin kanina.”
“Apoy lang ang tatapos sa isang demonyo na wala pa sa katawan. Alam nila na ang bahaging ito ng isla ay diniligan ko ng kerosene—lalo na ang paligid ng dampang na ito—at susunugin ko ito hanggang dagat kung kinakailangan. Kumukuha ako ng kerosene sa mga balsa ni Kharon tuwing may mga bagong dumarating.”
“Takot din sila rito.” Binunot ni Adam ang itak sa kanyang tabi; ang talim ay kumislap sa liwanag ng gasera. “Marami na itong napatay sa mga halimaw na yan. Dala ito ni Julie nang pumunta kami rito—sabi niya ay binasbasan ito ng isang pari.”
May kinapa si Jasmine sa kanyang bulsa. Inilabas niya ang singsing ni Julie—at inilagay ito sa palad ni Adam.
Pinagmasdan ni Adam ang singsing. “Nawa’y makahanap ng kapayapaan ang kanyang kaluluwa,” bulong ni Adam, ipinikit ang kanyang mga mata at itinikom ang kamay sa singsing na parang isang dasal at pangako. “Nawala ko siya nang ang isang Sutsot ay nagbago ng anyo at nagpanggap na ako. Iyon lang ang tanging paraan para makuha nila siya. Sandali lang akong pumunta sa sapa para kumuha ng tubig noon. Pagbalik ko… wala na siya.”
Lumapit si Jasmine at niyakap siya.
“Kailangan na nating makaalis sa islang ito,” sabi ni Adam. “Okay pa ba ang balsang ginamit niyo?”
Tumango si Tomas. “Oo.”
“Kailangan nating kumilos nang mabilis. Kung tapos na kayong kumain, tara na.”
Nagpalitan kami nina Tomas at Jasmine ng mga seryosong tango.
“Kailangan nating makarating sa dalampasigan bago lumubog ang araw,” sabi ni Adam. “Ang ilang minuto pagkatapos ng paglubog ng araw ang tanging pagkakataon natin.”
Noon ko lang tiningnan ang aking relo—halos alas-kuwatro na ng hapon. “Tara na,” sabi ni Adam, at humakbang na siya papalabas ng bahay. Sinundan namin siya.
Chapter 8
“Sa Ningas Ng Paghihiganti”
Huwan Kang Lilingon
(Maikling Nobela – Horror)
__________
This short novel has been translated into English and published through Amazon.
Huwag Kang Lilingon ~ Chapter 6B
Chapter 6B
“Sa Gitna Ng Libingan”
Kasunod nito ang mga alulong at ungol—ang mga sigaw ng mga Sutsot ay nagiging mga boses ng mga taong kilala at malapit sa amin: ang aming mga ina, ama, kapatid… kaybigan. Kopyang-kopya ng mga Sutsot ang boses ng mga mahal namin sa buhay. Lubos man ang pananabik namin sa kanila ay hindi kami puwedeng lumingon.
Habang naglalakad kami, ang mga Sutsot ay sumusunod—nakadapo sa mga sanga, tumatawid sa mga tulay na baging. Nasusulyapan ko sila kapag bahagya kong itinitagilid ang aking mata sa kaliwa’t kanan. Isang bagay ang napansin ko. Ang madalas gayahin ng mga Sutsot ay ang boses ni Adam.
“Sa awa ng Diyos, makikita ko uli ang kapatid ko,” deklara ni Tomas.
Tomas, naniniwala ka ba talaga na may Diyos?—boses iyong ng tatay ni Tomas.
Hindi na sumagot si Tomas. Tanging ang tunog ng nagngangalit niyang ngipin ang aking narinig.
Talaga lang ha. Hindi ka sumasagot. Kunwari cool na cool ka lang. Pero ramdam ko ang galit at panggigil mo. Sige Tomas. Kailan mo naramdaman na ang Diyos ay tunay na gumagabay at nagmamahal sa’yo?
Napaisip ako, ganoon din maraghil ang mga kasama ko. Ang tanong na iyon ay hindi lang para kay Tomas. Ito’y tanong para sa aming lahat.Sinusubok ang aming pananampalataya.
Naniniwala pa ba kami sa Diyos?
Sasabihin ko ito sa inyo, mga tao ulol… Sa tingin niyo ba ay maililigtas kayo ng inyong Diyos? Wala Siyang pakialam sa inyo. Iyan ang dahilan kung bakit ang bawat taong tumapak sa islang ito ay hindi na nakabalik, sa loob ng daan-daang taon. Kahit isa. Tingnan ninyo… pinabayaan na kayo ng inyong Diyos. Hinayaan Niya kayong maging pagkain namin. Thank you, Lord… Thank you, Lord.
Ang boses na iyon mula sa isang Sutsot ay iba. Ito’y kakaiba. Hindi boses ng isang tao. Boses iyong ng nilalang na galing sa impyerno.
AMMMEEENNNN… AMMEEENNNN
Parang tinutuya ng mga demonyo ang pananampalataya ng mg Kristyano. Sinundan iyong ng mga tawang at hiyawan. Tinakpan ko ang aking mga tenga, pero tumatagos ang kabastatusang ginagawa ng mga halimaw..
Ang Diyos ninyo ay nandoon at kampanteng nakaupo sa kanyang trono, kasama ang Anak at ang Espiritu Santo, nanonood sa inyong pagdurusa. Wala silang pakialam. Naniniwala ba kayo na tutulungan nila kayo?
YES JESUS… YES JESUS…
Kumakapit kayo sa walang kwentang pag-asa. Walang kapangyarihan ang inyong Diyos, nakabahag ang buntot.
Ang huling boses na iyon—kay Adam.
“Nakakatawa kang demonyo ka. Walang kapangyarihan ang Diyos? Eh kaya nga kayo naitapon dito sa lupa dahil hindi kayo nagtagumpay labas sa kanya.” Wika ni Jasmine.
Wow, ipanagtatangol mo ang Diyos… nakaka-touch naman. Mas kinakampihan mo ang Diyos kaysa akin na kapatind mo… ha..
Hinigpitan ni Jasmine ang hawak sa kanyang rosaryo. Pumikit siya. Taimtim ang ginagawang panalangin
Sige, magdasal ka pa, ang sigaw ng isang pang Sutsot, ginagaya ang boses ng ina ni Daniel. Sa tingin mo ba ay maililigtas ka ng mga dasal mo? Bingi ang Diyos mo. Nag-aaksaya ka lang ng oras.
Sumama ako sa pagdarasal ni Jasmine.
Tingnan niyo si Willy, nagdadasal, patuloy nito, ang pinanggagalingan ng boses ay napakalapit lang sa akin. Sabihin mo sa akin, Willy—ilang dasal na ba ang sinagot ng Diyos mo? Nagkabati ba ang mga magulang mo matapos ang lahat ng gabing nakiusap ka para sa kapayapaan sa bahay niyo?
YES JESUS… YES JESUS
Pinigilan ba ng mga dasal mo ang pagkamatay ng kapatid mo sa liver cancer? At paano naman si Eve? Ipinagdasal mo rin ang pag-ibig niya, ‘di ba? Sabihin mo sa akin—nakikinig ba ang Langit noon?
Ang tawa ng Sutsot ay naging isang paos na hiyaw.
Bingi ang Diyos mo. At sino ka ba, Willy, para pagbigyan Niya?
AMMMEEENNNN… AMMEEENNNN
“Pati ba naman ang mga iyon eh alam din ng mga demonyong iyan ha Jasmine?” Ang tanong ko.
“Natatandaan mo pa ba ang sinabi ko kagabi?” Ang tanong ni Jasmine. “Dating anghel ang mga iyan bago sila naging demonyo. Taglay nila ang ilang kapangyarihan na taglay ng mga anghel. Kapag nakita na nila ang tao ay nalalaman nila ang mga kinikimkim mong sama ng loob, ang mga kabiguan mo sa buhay, at ang mga itinatago mong kasalanan.”
Tumigil sandali si Jasmine. Tumingin sa akin. “Sa isang tingin lang ay parang isang aklat na nababasa nila ang nakaraan ng isang tao. Pero nang itapon sila mula sa langit, nawala sa kanila ang isang kakayahan makita ang darating pa lang.”
Biglang muling nag-ingay ang mga Sutsot.. Pakiramdam ko ay nasa mismong itaas lang ng nilalalakaran namin.
“HAYOP KAYO!”
Sumigaw si Daniel at iwinasiwas ang hawak niyang pamalo sa mga tulay na baging nang buong lakas.
Napatingala si Daniel sa pinaghagisan ng hawak niyang pamala.
Naganap ang lahat sa isang iglap. Isang guhit ng itim na usok ang bumulusok pababa, diretso sa kanyang mata.
Pagkatapos ay bumagsak si Daniel. Ang kanyang katawan ay nangingisay; ang kanyang mga paa’t kamay ay pumipitlag sa lupa. Tumirik ang kanyang mga mata, at isang paos na ungol ang kumawala sa kanyang lalamunan—isang tunog na hindi nagmula sa tao.
Hindi namin malaman kung ano ang gagawin. Nalito kami sa bilis ng mga pangyayari.
“Laban, Daniel! Huwag mong hayaang maagaw ang katawan mo!” sigaw ni Jasmine, puno ng desperasyon.
Sinubukan ni Tomas na hawakan ang mga binti ni Daniel, pero kalaunan ay ay nasipa siya at gumulong sa tabi ko. Biglang tumayo si Daniel, ang mga mata ay dilat at ligaw. Sinasabunutan niya ang kanyang sarili, sinasampal ang kanyang mukha, at hinahampas ang hangin.
“Lumabas ka sa katawan ko! Lumabas ka!” sigaw ni Daniel, hirap na hirap.
Umiikot siya nang mabilis, ang kanyang katawan ay naging isang ipo-ipo.
Lumabas ka—akin na ang katawang ito! Boses iyon ng nanay ni Daniel. Ang katawang ito ay galing sa aking sinapupunan. Ibalik mo ito sa akin!
Bumagsak si Daniel, nangingisay sa lupa. Sa itaas namin, ang mga demonyo ay tumitili at tumatawa. Tuwang-tuwa silang pagmasdan ang paghihirap ni Daniel.
Pinilit ni Daniel na tumayo. “Tomas… patayin mo na ako. Please… tapusin mo na.”
Lalong lumakas ang tili ng mga Sutsot. Nakakarinding pakinggan ang ingay na likha nila.
“Sorry…” hingal ni Daniel. “Hinayaan kong kainin ako ng galit ko… nawalan ako ng kontrol.”
Pagkatapos ay naging tahimik siya. Sobrang tahimik.
Isang sandali pa, nakita ko ang isang malaking usok—parang usok ng sigarilyo—na lumabas sa kanyang mga mata. Iyon marahil ang kaluluwa niya.
Isang ngisi ang gumuhit sa mukha ni Daniel—hungkag, hindi natural. Umagos ang dugo mula sa kanyang mga mata. Dahan-dahan, ang laman sa paligid nito ay nagsimulang lumubog at matunaw, tila ba may kumakain sa mga ito mula sa loob.
Nakakasuka ang naririnig kong ingay mula sa katawan ni Daniel. Parang may napupunit na laman, parang may ginigiling na karne. Ang hungkag na mga hukay ng mata ay nakatitig sa akin. Ang katawan ni Daniel ay nanginginig, ang mga labi ay gumagalaw sa isang piping sigaw, habang ang bagay sa loob niya ay nagpapakasasa nang walang awa.
“Wala na si Daniel. Nakuha na ang katawan niya,” bulong ni Jasmine, garalgal ang boses.
Kaibigan ko siya. Sa isang iglap, nakita ko ang totoong Daniel sa likod ng mga nagdurugong matang iyon—nagsusumamo na palayain siya.
Nang walang kamukat-mukat , si Daniel—o ang bagay sa loob niya—ay sumugod sa akin. Ayaw gumalaw ng mga binti ko. Maging ang paghinga ay parang nakalimutan ko. Hindi halimaw ang nakita kong pasugod sa akin—kundi isang kaibigan na humihiling ng yakap.
Isang putok ng baril ang umalingawngaw. Bumagsak ang katawan ni Daniel, berdeng likido , hindi dugo, ang lumalabas sa sugat sa kanyang sentido. Agad siyang nilapitan ni Jasmine, itinusok ang kanyang kutsilyo sa dibdib nito.
Isa pang putok pa ang umalingawngaw. Si Tomas, habang nakapikit ang mga mata, ay nagpaputok pataas sa direksyon ng mga Suksok. Naghiyawan ang mga Sutsot. Isang bagay ang bumagsak sa mga sanga at umatras sa likuran ng mga puno.
Muling naghari ang katahimikan. Lumuhod si Tomas sa harap ng wala nang buhay na katawan ni Daniel. Patuloy ang pag-agos ng berdeng likido mula sa mga sugat. Sa sandaling iyon, naging malinaw: wala na si Daniel, at wala na rin ang Sitsit na kumuha sa kanyang katawan.
“Sorry, bro… sorry, bro,” paulit-ulit na sinsabi ni Tomas, umaagos ang luha sa kanyang mukha.
Ipinatong ko ang aking kamay sa balikat ni Tomas. “Bro, wala na tayong magagawa. Tapos na.”
Sandaling walang kumilos sa amin. Ang mundo ay tila lumiit sa bahagi ng lupang kumandong sa bangkay ni Daniel. Ang kanyang pagkawala ay tila isang bigat na hindi namin kayang buhatin. Ang isiping kasama pa namin siya ilang minuto lang ang nakalipas—tumatawa, nakikipagtalo, buhay—ay mas masakit pa sa anumang sugat. Ang pighati ay nanuot sa aming mga buto, habang ang isla mismo ay tila nagluluksa kasama namin.
At sa dulo ng isip ko, isang boses ang narinig—malalim, malayo, hindi maiiwasan.
Ang babala ni Kharon.
“Isa sa inyo ang mabubuhay para ibahagi ang kuwentong ito. Ang iba’y magiging plamuti sa kuwento.”
Naramdaman ko iyon—hindi bilang isang hula, kundi bilang isang katotohanang nagsisimula nang mabuo.
*****
Nanginginig na nagsimulang maghukay si Tomas gamit ang kanyang mga kamay. Alam ko ang ginagawa niya. Humahagulgol siya, at lumuhod kami sa tabi niya para tumulong. Huling beses ko siyang nakitang umiyak nang ganoon ay noong namatay ang tatay niya.
“Kasalanan ko ang lahat ng ‘to. Hindi ko sana kayo hinayaang sumama. Anong sasabihin ko sa nanay ni Daniel? Paano ko ipapaliwanag ‘to sa kanya?”
“Hindi na bata si Daniel. Isang matanda na siya na gumawa ng sariling desisyon,” sabi ni Jasmine.
“Kahit na. Idinamay ko ang mga kaibigan ko sa kamalasan ko. Isa sa kanila ang namatay dahil dito.”
“Kusang loob ang pagsama namin sa iyo. Hindi na kami mga bata. At kahit ayaw mo pa, magpupumilit kaming sasama. Hindi ka namin puwedent pabayaan.”
Sandaling hindi kami gumalaw. Tatlong taong pinagbuklod ng pagkawala, dumi sa ilalim ng kuko, dugo sa mga kamay, at pighating hindi kayang sukatin.
Pero hindi hinintay ng isla na matapos ang aming pagdadalamhati. Muling gumalaw ang gubat, ipinapaalala sa amin na ang kamatayan ni Daniel ay simula pa lamang.
Mababaw lang ang hukay pero malalim ang pighating nararamdaman namin sa pagkawala ng am ing kaybigan. Inangat ni Jasmine ang kanyang kutsilyo, nag-atubili lang ng isang saglit bago pinutol ang ulo ni Daniel.
“Sorry,” bulong niya. “Kailangang gawin ‘to.”
Naintindihan naming dalawa ni Tomas. Tumalikod siya, at ipinikit ko ang aking mga mata. Nang matapos si Jasmine, tinabunan namin ang katawan ni Daniel ng lupa at bato. Iyon ang ikalawang libingang hinukay namin sa araw na iyon.
Namayani ang katahimikan. Ang hamog ay parang balumbon ng kalungkutan na bumalot sa amin.
Inilibing namin si Daniel, pero pakiramdam ko ay naghuhukay din kami ng libingan para sa aming sarili. Ngunit sa gitna ng aming pagdadalamhati ay hindi namin puwedeng kalomutan na si Eve ang nasa isla at nahaharap sa matinding panganib. Hindi kami pwedeng huminto. At alam kong hindi rin titigil si Jasmine hangga’t hindi niya nahanap ang kanyang kapatid.
Hinawakan ko sa balikat si Tomas. “Kailangan nating hanapin si Eve habang may oras pa. Hinihintay niya tayo.”
Hindi na ako nag-atubiling malaman pa ni Tomas na katulad niya, gusto-gusto ko ring mahanap at tiyakin ang kaligtasan ni Eve. Mahalaga sa akin si Eve. Handa akong suungin ang ano mang panganib para sa kanya.
Sa gitna ng mga pagsubok at panganib na aming pinagdaanan at ang nakakalungkot na pagkawala ni Daniel, nalusaw na ang ano mang takot ko at pagaalinlangan. Tila ang mga ito’y sumama sa hukay ng aming kaybigan
At dito, kung saan ang kamatayan ay nasa likod lang namin, wala talagang puwang ang takot at pag-aalinlangan. .
Bago kami nagpatuloy, kinuha ko ang backpack ni Daniel. Tinignan ko ang laman nito. Nandoon ang kanyang lighter at ang inipon niyang gaas at mga mitsa ng mga gasera.
Ipinagpatuloy namin ang paglalakad sa gubat. Tatlo na lamang kami. Sa paglalakad namin ay aming tiniyak na hindi kami mabubulaga kapag biglaang sumalakay ng mga Sutsot. .
Criminal ka, Tomas. Pinatay mo ang sarili mong kaibigan, panunukso ng isang boses, perpektong ginagaya ang boses ni Adam.
Wala kang puso, Tomas. Kinuha mo ang buhay ng anak ko. Pagbabayaran mo ‘to, sabat ng isa pang boses—boses ngy nanay ni Daniel, puno ng galit at pighati.
Itinaas ni Tomas ang kanyang baril sa mga anino.
“Mga ulol!” sigaw niya. “Kapwa ninyo halimaw ang pinatay ko, hindi ang kaibigan namin! Kayo ang kumuha sa buhay ni Daniel. Magpakita kayo! Harapin niyo ako!”
Matapang ka lang dahil may baril ka. Pero tandaan mo, darating ang oras na mauubusan ka ng bala. At kapag nangyari ‘yun, humanda ka—dahil tayo na lang dalawa ang maghaharap.
Iba ang tono sa pagkakataong ito—hindi panggagaya. Iyon ang boses ng demonyong nagsalita noon. Maaaring si Berith nga iyon.
“Malakas ang loob mo dahil tao lang ako!” sigaw ni Tomas. “Pero ikaw—isinumpang anghel—kaya mo bang lumaban nang walang kapangyarihan? Nang hindi nagnanakaw ng katawan ng tao? Kaya mo bang lumaban nang patas?”
Isang nakakabinging atungal nanaman ang tumagos at dumurog sa mga puno, yumayanig sa lupa. Isa pa ang sumunod—mas matindi. Napakalapit lang nila sa amin.
At inihanda ko ang sarili ko sa koro ng mga tili at hiyaw na siguradong susunod.
At, dumating nga ito. Mas malakas. Mas nakakabingi.
Mag-ingat ka sa mga hinihiling mo, babala ng boses na kinopya is Adam.
Kung ang mga demonyong ito ay may pinuno nga, siguradong ang nanggagaya sa boses ni Adam iyon.
“Tatlo na lang ang silver bullets ko,” bulong ni Tomas.
“Kunin mo ang patalim ko kung kailangan.” sabi ni Jasmine.
Pero tumanggi si Tomas. “Huwag. Kailangan mo ‘yan. May mga bala pa naman ako.”
“Apat na sa mga kasama ni Eve ang nakita nating patay. Isa na lang, maliban kay Eve, ang posibleng buhay pa,” paalala ko sa grupo.
“Buhay o sinaniban!” balik ni Jasmine, nagngangalit ang mga ngipin sa panggigil habang hinihigpitan ang hawak sa kanyan patalim.
Muling pumasok si Eve sa isip ko—ang kanyang mukha, boses, ang paraan ng kanyang pagtawa. Paano kung nakuha na ng mga demonyo ang katawan niya?
Pilit kong iwinaksi ang isiping iyon. Hindi ko hinayaang kainin ako ng inisip kong iyon. Kaylangang manalig akong buhay at ligtas si Eve.
“At huwag mong kalilimutan ang kapatid mo,” mahina kong dagdag. “Tatlo pa sila. Maliban na lang kung ang bangkay na nilalapa ng mga lobo kanina ay isa sa mga kaibigan ni Eve… kung wala nang ibang nakarating dito sa isla bago sila.”
Ang mga demonyo ay patuloy na sinusubukang patingalain kami, umaasang mawala ang aming atensyon sa panganib.
Ang mga puno sa paligid namin ay nagsimulang kumaunti. Ang mga tulay na baging sa itaas ay naglaho na rin. Ang damo sa paanan namin ay napalitan ng baku-bakong batuhan.
Pagkatapos, sa isang hindi inaasahang pagkakataon, ang mga Sutsot ay tila umatras na, hindi na kami hinahabol. Bakit hindi nila kami sinundan sa bahaging ito ng gubat ay isang palaisipan. Para bang off-limits ito sa kanila. Pero imposible.
Pero bakit nga kaya? Marahil gusto lang nilang maging kampante kami nang sa gayon mas madali nila kaming talunin.
Ano man ang dahilan nila ay mahirap hulaan. Basta handa kami kung ano man ang susunod nilang gawin.
Chapter 7
“Sa Muling Pagtatagpo”
(Scheduled posting: 01 -17 -26)
Huwag Kang Lilingon
(Maikling Nobela – Horror)
“Fear is a predator that lives inside us.”
– MAD Ligaya –
**********
Kapag naglalakad kang mag-isa sa gubat, sa isang madilim na eskinita, o sa likod ng bahay ninyo at may pumaswit sa iyo eh huwag kang lilingon. Baka kasi ang nasa likuran mo’y isang uri ng halimaw na kung tawagin ay SUTSOT. Ano man ang mangyari eh magpatuloy ka lang maglakad at huwag na huwag kang lilingon. Mas makakabuti sa iyo kung tatakbo ka… mabilis na mabilis. Kung naniniwala ka sa Diyos eh magdasal ka na rin. Ano man ang sabihin nila eh huwag na huwag kang lilingon. Gagayahin nila ang boses ng nanay, tatay, o sino man sa mga mahal mo sa buhay. Kaya rin nilang gayahin ang kahol ng iyong aso o ngiyaw ng iyong pusa . Ano man ang gawin nilang pambubuyo eh huwag na huwag kang lilingon. Hindi ka nila gagalawin… sasaktan… kakainin… kung hindi mo ibabaling sa likuran ang iyong tingin.
Chapter 1 – Sa Pinagmulang Dalampasigan
Chapter 2 – Kung Saan Nananahan Ang Takot
Chapter 3 – Sa Balumbon Ng Kawalang-katiyakan
Chapter 4 – Ang Paglusong Sa Kadiliman
Chapter 5 – Bulong Mula Sa Kawalang
Chapter 6 – Sa Gitna Ng Libingan
Chapter 7 – Sa Muling Pagtatagpo
Chapter 8 – Sa Ningas Ng Paghihiganti
Chapter 9 – Ang Pagbubunyag
Chapter 10 – Ang Tungalian
Chapter 11 – Kabuntot Na Anino
**********
This short novel has been translated into English and published through Amazon.
What Matters (6)
(A Short Story – Last of 6 Parts)
My wife knew we were meeting up and had cooked dinner, inviting us to eat at our place.
“Wow, that’s fantastic!” Jay exclaimed when I shared the news. “This is a perfect opportunity to meet your family as well!”
“Okay,” I said. “Jay, Chris, you shouldn’t drive. You’re pretty drunk. Just join me in my Jeep instead.” Chris protested but eventually agreed. As for Mario, he seemed fine to drive himself, so I allowed him to take his car. This way, I wouldn’t have to worry about moving their cars back after dinner. When I returned the case of beer to the store, I entrusted Chris and Jay’s cars to the owner, and they just needed to pick them up before closing time that evening.
The drive to my house was smooth, with Mario trailing behind us. I noticed that Chris and Jay were nodding off as we drove. Less than 20 minutes later, we arrived home to find our gate already open.
Once we parked, Jay and Chris hopped out of the Jeep. As soon as Mario arrived, we moved deeper into our yard. It felt like the perfect evening was just beginning.
Our front yard features a neatly tended garden where my partner and our children cultivate various kinds of flowers and soft green shrubs that add life and brightness to the space. Our house is partially hidden behind the trees of chico and mango.
“Is that a Toyota Hi-Ace van yours?” Chris asked, eyeing the vehicle parked in a separate garage on the left side of our front yard.”
It is. We bought it two years ago. My wife relies on it for her business, and it’s our go-to for family trips,” I replied.
“Have you ever considered turning it into a rent-a-van business?” Jay suggested.
“Actually, that’s exactly what I’m doing! It’s become a valuable source of income for me, and I receive inquiries at least twice a week,” I explained with enthusiasm.
“Wow, your house is impressive,” Jay observed.
“It’s a big house, and you have a spacious yard. I thought this was still the old house we visited when we were in high school,” Mario added.
“This is nothing compared to Jay’s house. I had the old one demolished, and with every good harvest of rice and vegetables, my wife and I built this new one gradually,” I shared proudly.
At that moment, the door to our house opened.
“Come on in!
Maxene opened the door. She greeted me and kissed me on the cheek.
“Brothers, this is Maxene, our youngest.”
She greeted all three of my friends and kissed their hands as a sign of respect.
“How old is she, bro?” Mario asked.
“She’s in Grade 12. Next year, she’ll be in college. Where’s your mom, sweetheart?”
“They’re in the hut at the back. They’re preparing the food.”
“Let’s go to the back, guys.”
“Your house’s interior is nice, Mon,” Chris commented.
“My sister designed it. She graduated in Fine Arts.”
“And Mon,” Mario whispered to me, “You have everything here.”
“Your TV is bigger than mine. This is what you call a fully-furnished house.” Jay mused.
“My wife invested in all of this, bro. She does well with her small grocery in the market.”
“You have a desktop computer here, Mon. And a laptop and a tablet. Why don’t you try using them?” Chris asked.
“My kids and my wife use those. I never get a chance to use them. Besides, I am not a techie.”
We exited our house through the back door.
“Front yard, flowers and trees… backyard vegetables. You’re not wasting any space Mon.” Mario quipped.
“I am a farmer. I think planting is my life.”
By the time we reached the hut behind our house, the food was ready. It was already late afternoon, and darkness was beginning to settle in, so the lights were on.
“Wow, is it your birthday, Mon? There’s so much food—adobo, fried bangus, salted eggs, chop suey,” Jay remarked.
“By the way, everyone, this is my one and only, Eliza,” I said.
My wife kissed me on the cheek as she greeted my friends. Marco, my son, did the same.
“Wow, your wife is absolutely stunning, bro,” Mario exclaimed.
“Definitely, she’s gorgeous,” both Chris and Jay chimed in.
“I don’t see it that way, but oh, Mon… your friends know how to flatter,” my wife joked, a playful smile on her face.
“Madame, we’re just telling the truth. And please accept our apologies if we’ve caused any trouble,” Mario said with genuine respect.
“Oh, it’s nothing at all! You don’t need to worry,” she replied warmly.
“By the way, Mommy, let me introduce you to my amazing classmates: Jay, Chris, and Mario. They are all successful and well-known.”
“Well-known? Are we celebrities? Mario said.
“Successful… and maybe a touch arrogant,” Jay quipped with a smirk.
“This is my eldest son, Marco. He’s set to graduate next year.”
“What are you majoring in, Marco?” Mario inquired.
“Chemical Engineering, sir.”
“Please, don’t call me, or any of us, sir. We are your uncles. So call us tito, okay.”
My son nodded in agreement.
“And, Mon, when Marco graduates, please reach out. I can easily connect him with great job opportunities in Saudi Arabia.”
“Wow, I truly appreciate that, bro,” I said, excitement bubbling within me.”
Before we started eating, my wife invited us to say grace. My friends seemed surprised and hesitated before bowing their heads to pray.
That’s just how my wife is. She has taught me and our children the importance of prayer and faith in the Lord, and we go to church every Sunday.
After the prayer, Maxene served the rice, and a quiet calm fell over the hut. I noticed that my friends took turns glancing at my family.
“Well, there goes an angel,” I said, breaking the silence.
“Okay, since I’m the shyest in the group, I’ll take the first bite,” Chris suggested.
“Eliza, kids, come join us,” Jay invited.
“Sure… we’ll join you in a bit,” both my children replied.
Eliza sat beside me, and my kids sat behind us. As I ate, Maxene gently massaged my back.
“Dad, doesn’t your back hurt?” Maxene asked.
“No, sweetheart. I’m fine.”
I noticed how my friends kept staring at our family as they ate. I didn’t know what they were thinking, but I could tell from the subtle smiles on their faces and their gentle nods that they were happy with what they saw. It reminded me of how my teachers used to look at me when I’d answer questions correctly in class.
We finished our dinner, and my family helped with the cleanup while my friends remained alone in the hut.
“Maxene, could you please make your uncles some coffee and me some green tea?” I asked.
“Oh, hija, please make mine green tea also.” That was Mario.
My friends were quiet after the meal. Even when we started drinking our coffee and tea, the silence lingered. I wasn’t sure why—perhaps the drinks had an effect, or maybe they were just tired after spending nearly six hours together. Eventually, they all turned to look at me at the same time.
“Hey, guys. What’s up? Do I have something on my face?” I asked.
Jay smiled and replied, “I’m so happy for you.”
“Why is that?” I wondered.
“Just keep it up, bro,” he said.
I understood what Jay meant.
“Do you remember back in high school when we discussed our dreams and goals in life?” Chris asked. “While we all talked about cars, houses, money, jobs, and whatnot, I remember Mon saying he just wanted to be happy and live a good life.”
A brief silence followed.
“Chris… am I right? You scoffed at Mon when he said those things,” Jay asked.
Chris vehemently denied it.
“I just happened to marry a good woman. She has strong faith in God. And, ah…”
“…and she just happened to marry a good man,” Jay cut in.
“That’s Mon for you. He never brags. He’s always the quiet one, just listening to everything we say,” Mario added.
“Why is it that all the women I meet are rejects? They’re only good in bed. Does your wife have a sister, bro? Introduce me to her,” Chris said.
“Come on, Chris. She does… but I don’t want their lives to go astray.”
“You’re something else, bro,” Chris laughed.
“I envy you, Mon,” Mario said. “If I hadn’t gone abroad, maybe my family would still be intact.”
“You wouldn’t have gotten rich if you only worked here in the Philippines.”
We fell silent for a moment.
“What is the price of my wealth? What good is my money?” I looked at Mario, who suddenly seemed serious.
“I don’t know either. I don’t want to think about it,” Chris replied.
Jay added, “What is the actual value of wealth and success? I have been thinking lately, with what I have been going through, what does matter in life?
“Come on, Jay. We’re tough dudes. You’ll be fine. You’ll get past that and live long. The four of us will live long. Together we’ll celebrate our 100th birthday.” Chris replied.
The hut fell silent after Chris made that statement. I broke the silence again.
“Wait… wait… enough with the serious talk. The important thing, guys, is that we’re still alive. We still have time to fix what needs fixing. As long as we’re alive, we can still pursue our dreams and create new ones.”
Jay nodded while Chris bowed his head. Mario went outside for some fresh air.
“Mon, find me some land for sale around here,” Mario said. “There’s something about this place that feels different. It feels like my chest is lighter. I don’t know why.”
“Sure, bro. I know of some farmers who want to sell their land nearby.”
“Okay, I want to have a farm. I am interested in organic farming. It is what I want to do after my stint in Saudi. I hope you can help me develop it if it happens.”
“Why not?” I replied.
As the evening came to a close, my friends finished their coffee and prepared to leave. The warmth of the gathering lingered, but it was time for them to head home. We promised to meet again the next time Mario was in town. Jay joked about ensuring he’d still be alive when Mario returned, while Chris eagerly mentioned introducing us to the woman he hoped to marry.
From our terrace, I watched as my friends climbed into Mario’s car. The light from the post near our gate bathed them in a soft glow, casting long shadows across the yard. Jay pulled out a cigarette, but instead of lighting it, he tossed both the cigarette and the lighter into the night.
In that moment, I felt a sense of peace. I looked over at my family, gathered in their favorite nook on the terrace. I realized how much my life and that of my friends had changed. From the dreams we shared in high school to the lives we’re living now, we’ve come full circle. And though our paths had diverged, there was still time—time to grow, to repair what needed fixing, and to continue chasing the dreams that kept us going.
Life, I thought, is about the moments we share, the people we love, and the time we still have.
>END<
What Matters (5)
(A Short Story – Fifth of 6 Parts)
“Why are you talking like that, bro? You’ve been acting strange all day,” I said to Jay.
Jay lowered his head and sighed deeply. We all waited anxiously for him to respond. It felt like an eternity before he finally spoke again.
“Guys, I have prostate cancer. Stage 1.”
Chris shook his head in disbelief while Mario placed an arm around Jay’s shoulders. I wasn’t too surprised by this revelation; I had a feeling Jay was struggling with something like this because he had hinted at health issues before.
“That’s why, Mario, when I saw your Facebook post about your vacation and we just happened to run into each other, I asked if we could all get together. I thought… I thought maybe…”
Jay’s voice trailed off, tears brimming in his eyes, raw and vulnerable.
“Well, it turns out Mario’s not the most dramatic among us… It’s you, Jay. But it’s not the end of the world. There’s a cure for that.”
Chris expressed his thoughts bluntly, and while I almost wanted to chastise him for it, he did have a valid point. Hearing about Jay’s struggles was disheartening, but he had no choice but to confront the situation head-on.
“I’m terrified because my dad lost his battle with prostate cancer. I fear I might have inherited it,” Jay confessed.
We fell silent, absorbing Jay’s vulnerable admission. Mario and Chris chimed in, revealing their own health challenges. Both struggled with high blood pressure and kidney issues that required significant medication. Chris even shared that if his treatment didn’t clear his kidney stone, surgery could be on the horizon.
One thing I am grateful for is that I don’t have any health problems that require doctor visits or medication. Since I’ve been driving for a living, I’ve been following a health program on the radio and adhering to all the advice I hear. The only issues I face are occasional knee and back pain after working on the farm.
“Don’t worry, bro. I’ll take you to a great urologist I know at St. Luke’s. We’ll find a way to fix this. I’ll help you,” Mario assured Jay.
“Thanks, Mario. Thanks, guys. I feel a little better now that I’ve shared this with you. You’re the only ones who know about my condition.”
“Wait, your wife and kids aren’t aware of this yet?” Chris asked, raising an eyebrow in surprise.
“Mon… Jay’s still single,” Mario chimed in, a hint of concern in his voice.
It struck me how little I really knew about my friends. If I were more connected on social media, perhaps I’d be more in tune with their lives.
“Jay, you can do this. I know you’re strong. You’ll be better by the time we meet again on Mario’s next trip home,” Chris said as he opened more bottles of beer and offered me one.
“I’ll pass, Chris. I still have some left in mine,” I replied.
“Oh, come on, Mon, don’t cheat again,” he teased.
Their laughter filled the room, but they respected my limits when it came to drinking. They understood that while they could down three beers in the time it took me to finish one, I didn’t handle hard liquor well.
“Next week, we’re going to address your issue, Jay,” Mario declared, his tone a blend of seriousness and support. “But right now, I need to concentrate on something else…” He suddenly hesitated, as if grappling with whether to share more. I could sense that he was carrying an emotional weight. Could it be time for Mario to reveal his own struggles?
“Sorry… I need to focus on wrapping up the case I filed against my wife.” Just as I anticipated.
“Yes, I filed for adultery against her three years ago, and the judgment is coming next week. That woman and her lover are about to face the consequences,” Mario explained with palpable intensity.
He recounted the entire saga: the man who betrayed him was their business partner, and his wife had been unfaithful for nearly a decade before he uncovered the truth. A mutual friend had stepped up, alerting him to the betrayal through a Facebook message.
“Do you have kids? What did they say about it?” Jay asked.
“They’re furious with their mother. They couldn’t care less if she goes to jail. We have two sons, both college graduates and engineers. They work alongside me in Saudi Arabia, and my employers have recognized their talents as well.”
The conversation shifted into deeper territory as we focused on the topic of family. I wasn’t surprised by the struggles Mario and his wife faced; it’s a reality many couples encounter when one partner works abroad. While the opportunity for a better future exists through such arrangements, they can also lead to complications if the spouse left at home cannot resist temptation.
“By the way, Mon… Chris… do either of you have families?” Mario inquired, genuinely curious.
I nodded in response, eager to share about my family, but Chris jumped in before I could.
“I have two kids… but no wife.”
Chris seemed to be beaming in confidence when he said that. He stopped abruptly and looked at us.
“Why? Did you guys not even react? I said I have two kids… but no wife.”
“Come on, Chris, we’re not surprised by that anymore. I was even thinking that you have more than 5 children from different women.” Jay retorted. “We know you chase women for a living.”
“Actually, I’m in hot water again. Another woman is demanding child support from me. She says she’s going to sue if I don’t step up. I told her it’s time for a DNA test; she needs to prove I’m the father,” Chris replied, a hint of annoyance coloring his voice.
“Suit yourself, bro. Just be careful—you might end up with more than you bargained for, like HIV, hopping from one ‘hole’ to another,” Jay cautioned, his tone tinged with genuine concern.
“Mario, I’m a wise guy. I always use protection when I’m not sure of the ‘owner’ of the hole I’m entering,” Chris shot back, grinning cheekily.
“What about the two kids you’ve already recognized as yours?” Jay asked.
“They’re with me. Their mothers don’t want to take care of them, so my live-in partner is helping me raise them.”
Chris didn’t seem fazed by the complexity of his life. It seemed as though he was okay with the messiness of things. I didn’t want to judge him, but I couldn’t help but wonder what kind of life his two kids would have with two different mothers. And now, there was a possibility that it might be three kids. What if his live-in partner got pregnant? If Chris were my brother, I’d probably have slapped him back to his senses.
I didn’t get a chance to talk about my family because the conversation shifted to Chris’s chaotic love life. We advised him to straighten up, especially for the sake of his kids.
The drinking continued, and conversations flowed easily. By around six in the evening, we were surrounded by empty beer bottles, and Mario’s Chivas was nearly finished too. Jay and Chris seemed a bit tipsy, while Chris eventually grew quiet and appeared close to nodding off. Every time he started to snore, Jay would nudge him to wake him up. Surprisingly, Mario seemed unaffected; he was clearly used to drinking. I had only managed to finish three bottles of beer, with half a bottle still remaining, so I was doing fine. Eventually, it was just Mario and me left talking.
Jay and Chris got out of the jeep. While Jay went to a nearby tree to relieve himself, Chris ended up throwing up. I went over to rub Chris’s back to help him. At that moment, my phone rang—it was my wife calling.
“Excuse me, guys. My wife’s calling,” I said.
“Uh-oh, trouble’s coming. The commander’s on a roll call,” Chris joked.
To be continued…
What Matters (4)
(A Short Story – Fourth of 6 Parts)
Mario got out of his car, carrying a plastic bag. He was also wearing a long-sleeve shirt, just like Jay, but without a tie.
“Bro, finally, we’re all together again,” Mario said, his voice a little choked up as he hugged each of us one by one.
“Damn, bro, you’re still so dramatic,” Chris said.
“No, he’s just missed us,” Jay replied.
“Wait, let’s sit first. Wow, I think these are the same rocks we used to sit on when we used to hang out here,” Mario said.
Mario opened the plastic bag he was carrying.
“This is for you, Jay. It’s a perfume. I know how much you love fragrances. And Mon, I got you a new phone—it’s a Galaxy S25 Ultra, the latest from Samsung.”
“Wow, bro, this is too much. This is expensive,” I said.
“It’s fine, Mon. Don’t worry about it. Jay told me yesterday when I called him that your phone looks old,” Mario replied.
Jay and I both hugged Mario and thanked him sincerely.
“Perfect timing! I should make a Facebook account for you, bro,” Chris said. “And what’s this? What’s in here?”
“It’s Viagra.”
We all laughed at what Mario had said.
“Hey, just so you know, I don’t need Viagra. Mine is always standing at attention whenever I command it. It tends to get excited whenever I see pretty women.”
“Is that so?” Jay challenged, raising an eyebrow. “What I learned in psychology is that guys who boast about their prowess are the ones suffering from ED.”
“ED? As in Echo Delta? What does that mean?” Chris asked.
“Erectile dysfunction,” I clarified, keeping the mood light.
Another round of laughter ensued
“As if you don’t know me, boys.”
“Come on, Chris, we know you too well,” Jay teased.
“It’s not Viagra; it’s a watch. A G-Shock,” Mario interjected.
What Jay and Chris said about Mario was true. He must have a good job in Saudi Arabia. I was happy for my friends; they had achieved their dreams. It’s tough to predict what will happen in a person’s future. You can never be sure what will become of your classmates and friends when you all go your separate ways after high school or college. It’s not necessarily true that only those who top the class—the valedictorians and honorees—will have the best future. No one can say for sure if the best students from the past will be the ones who succeed and prosper, as seen in the cases of Chris and Mario.
Truth be told, they were lazy students and considered the class slackers, often absent from school. Jay was the smartest of our group, while Mario was the weakest academically; however, out of the three of us, he was the wealthiest. He had the nicest car and treated the gifts he brought for us as if they were nothing special.
“Hey, Mon, I think I’m going to melt from your gaze. Stop staring at me like that,” Mario said.
“Sorry bro. You’re just truly impressive.” I responded, admiring his enthusiasm.
“Wait, wait… now that we’re all here, let’s take some pictures. It’s groupie time, guys!” Chris exclaimed.
The three of them took turns snapping pictures of the group. We acted like kids, scrambling to get into position.
“Great news! The pictures are live on Facebook,” Jay announced with a grin. “Don’t worry, Mon, I’ll get your account set up soon, and you can check them out. By the way, check out my profile pic! Still looking sharp, right?”
“Hold on, though. I’m getting pretty hungry. Can we grab a snack first?” Mario chimed in.
“Aren’t we supposed to hit the basketball court?” Chris teased, raising an eyebrow.
“Let’s do that next time. I didn’t bring my jerseys.” Jay suggested.
“Hey, Mon, I think I’m going to melt from your gaze. Stop staring at me!”
“Yeah, I’m hungry too,” Chris agreed. “Hey, Mon, where’s a good restaurant around here? You probably know a lot since you drive here every day.”
“Actually, I want LTB, Chris. Why venture far when Mang Isko’s lugawan is just a stone’s throw away?” Mario pointed to the familiar lugawan we used to frequent.”Wow, how cheap… lugaw, tokwa, baboy.”
“Alright, Chris, if you have your heart set on a restaurant, go ahead. But I’m all for Mang Isko’s lugawan, Mario. Mon, let’s indulge in some delicious LTB!”
Jay started walking toward the lugawan, and Mario and I followed.
“Hey, wait, I’m coming too! LTB sounds great,” Chris said.
We had the lugawan to ourselves, and it was sad to find out that Nanay Mameng and Mang Isko had passed away. Their children were now running the store and lugawan.
As the three of them sat down, I waited for our LTB order. I watched my friends happily chatting. Among the three, Jay looked the oldest, with a lot of gray hair. He was probably stressed from all the work and studying he did, which made his hair turn gray quickly. I checked the mirror hanging by the door of the lugawan to see if I had any gray hairs yet. Thankfully, I didn’t. Mario and Chris each had a few gray hairs, but Mario’s forehead had also become wider, possibly due to the heat in Saudi Arabia that caused his hair to fall out.
Chris stood up and took a selfie, showing his playful side. He even got one with me. He is taller than all of us. He always played center whenever our section formed teams in high school. Although Jay was the shortest of the four of us, he was also the most handsome, with a mestizo appearance. Mario and I were about the same height.
With the lugawan’s self-service setup, I stepped up to fetch our orders when they were finally ready, eager to enjoy and strengthen our bond over good food and great company.
“Wow, it’s been ages since I last had LTB,” Mario exclaimed. “But wait, Mon… are you just having lugaw with egg?”I nodded in response.
“Are you on a diet?” Chris inquired. “That’s probably the reason your belly isn’t bulging like mine, which makes me look like I’m pregnant.”
“Yeah, right,” Jay interjected. “And have you noticed, Chris? Mon’s chest and arms are getting bigger.”
“I’m just buff from driving and working in the fields, brothers,” I replied with a smile.
“What about you, Jay? Why do you look like you’ve lost weight?” Mario asked.
“Well… I think it’s probably due to lack of sleep. I’ve been buried in paperwork. The life of a school administrator is tough,” Jay admitted.
Though we had simple food, our spirits were high. They even ordered another round of LTB, but I was fine with just one. While we ate, we reminisced about all the crazy things we did back in high school. It was a fun conversation filled with laughter and teasing.
After we finished eating, Chris and Mario suggested going out for a drink.
“I know a karaoke bar in the next town that’s open from 3:00 PM until dawn. Let’s make it a night to remember—come on, we’ve got cars!” Chris said, his excitement infectious.
“Let’s not go there, bro. The trip is long, and it would be a waste of time. It would be better if we just bought some beer at the store and drank inside Mon’s jeep. It’s more refreshing, and the experience will be unique,” Jay suggested.
“Yeah, you’re right, Jay. Let’s not go far so we can keep chatting,” Mario agreed.
“Okay, okay, of course, the majority wins. Here’s Mon. He won’t vote; he’s always neutral. Alright, I’ll go buy the beer so we can start right away.”
So, as Jay suggested, we ended up drinking inside my jeep. He was right; it was indeed a unique experience—drinking inside a jeep. Chris bought the beer, and I picked up some peanuts and chicharrón to go with it. Thankfully, I had cleaned the jeep after my last trip. We were delighted when Mario also took out his Chivas Regal and imported cheddar from his car. He even had a shot glass! Chris grabbed a case of beer.
“Well, just like before, no one leaves until this is finished… and Mario’s Chivas too. I also bought plastic cups and ice cubes in case you want it cold,” Chris said as he passed us the open beer.
“To our reunion of handsome guys… CHEERS!” Jay said.
That’s how our drinking started, and our never-ending conversation continued.
“Why did we only think about meeting up now?” Mario asked. “Let’s make this a regular thing. Otherwise, it’ll probably take another 25 years before we do it again. How should we do it? What about every two years, whenever I’m on vacation? Or maybe every four years?”
“Not every four years… I might not make it!” Jay said.
We suddenly went quiet.
To be continued…
M.A.D. LIGAYA
M.A.D. L I G A Y A 