Advertisements

Nang Manundo Si Kamatayan

death angelMaghahating-gabi sa bahay ni mang Teban
Nandoon din sina mang Pedro at mang Juan
Silang tatlo’y masayang nagkukwentuhan
Tawa nang tawa habang nag-iinuman.

Maya-maya’y may kumatok sa pintuan
Sila ay natahimik at nagtinginan
Tumayo si Pedro’t pintua’y binuksan
Sa nakita silang tatlo’y nagulantang.

Ang kumatok sa pinto’y si Kamatayan
Anito’y “Kumusta na mga kaybigan.”
“Heto po medyo kabado,” ani mang Juan.
“Ah… eh… tuloy po kayo” ani mang Teban.

Pumasok at naupo si Kamatayan
Tahimik na ang tatlo siya’y pinagmasdan
Naisipan nilang bisita’y tagayan
Sumyat naman ito’t sila’y pinagbigyan.

Si mang Teba’y nagpasyang bisita’y tanungin
“Eh nagawi po kayo dito sa amin,
Mukha po yatang kayo’y may susunduin.”
Bisita’y isa-isang sa tatlo’y tumingin.

Tumango ito’t sinabing “Oo mga kaybigan
Sila’y ang unang tatlo dito sa listahan
Heto nga o baka gusto ninyong tignan
Dito’y nakasulat kanilang pangalan.”

Nang basahin nila makapal na listahan
Natahimik sila’t halos mag-iyakan
Number 1 si Pedro, number 2 ay si Juan
At ang pumapangatlo ay si mang Teban

Nagpasiya ang tatlong bisita’y lasingin
Meron kasi silang binalak na gawin
Pangalan sa unahan kanilang buburahin
At sa huling pahina doo’y sulatin

Nalasing nga bisitang si Kamatayan
Inantok pa’t nakatulog sa upuan
Binura nga nila pangalan sa unahan
Kagyat isinulat sa dulo ng listahan

At si Kamataya’y naalimpungatan
“Ang tapang ng lambanog ninyo kaybigan,
Aba’y nakatulog ako nang biglaan.”
“Humihilik pa nga kayo”, ani mang Juan.

“Dahil na-enjoy ko ang ating inuman,
Di ko susundin nakasulat sa listahan,
Sa halip na unang tatlo sa unahan,
Susunduin ko’y huling tatlo sa listahan.”

Advertisements

About HARDPEN

Teacher-Writer Hardpen is my nom de plume. My real name is Massuline Antonio Dupaya Ligaya. Many times I was asked the question, "Why do you write?" I don't write for rewards nor adulation. When I write poems, stories, and essays, when I do research, seeing them completed gives me immense joy and satisfaction. I don't write for cash incentives, "likes," and "praises." I would be thankful if I'll have them but the happiness and sense of fulfillment I feel when completing my works are my real rewards. Is teaching difficult? No! When I teach, I don't work but I play. The classroom is my playground, the students are my playmates, and the subject is our toy. Proud to be me! Proud to be a FILIPINO! TO GOD BE THE GLORY!

Posted on December 30, 2018, in Creative Writing, Pinoy Jokes, Poetry, Tula and tagged , , , . Bookmark the permalink. Leave a comment.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: