I wrote this poem when my mother was suffering from a battery of ailments that she wasn’t able to overcome. It was then painful on my part to see her that way, and I couldn’t do anything because I was hundreds of miles away from her. The only thing I could do then was pray and write this poem for her.
She died last year, ironically, a few hours after I celebrated my birthday. It was like she died after giving birth to me.
Karamihan sa atin ay hirap umiwas sa utang. Okay lang iyon. Hindi naman masama ang mangutang, lalo na’t kung ang paggagamitan ay tama at kaylangang-kaylangan. Sa panahon ng kagipitan, hindi maiiwasan na maghanap ng paraan upang magkaroon ng sapat na pera. Ang masama ay ang maging balasubas… iyong tatakasan mo ang iyong utang… iyong hindi mo tutuparin ang ipinangako mong araw ng pagbabayad… iyong kapag siningil ka na eh ikaw pa ang magagalit.
Ang tulang ito ay isang pagpapaala-ala na ang utang ay isang obligasyon, isang pangakong dapat tinutupad. Kung puwede, at kaya din lang, eh umiwas na sa utang. Pagkasyahin na lang kung ano ang kaya ng budget… na huwag gumastos ng sobra sa kinikita… na ilaan ang pera sa mga bagay na mahala at kaylangan… hindi upang gastusin sa mga luho at bisyo. Mahalagang tandaan na ang utang ay hindi dapat ginagamit upang matugunan ang mga luho at bisyo. Sa halip, ito ay dapat gamitin upang matugunan ang mga pangunahing pangangailangan at makatulong sa pagpapabuti ng buhay.
(Spoken Poetry in Filipino)
Tuwing bubuhos ang ulan
Kagyat kang papasok sa aking isipan
Kaya paano kita makakalimutan
Hindi ito mangyayari, gustuhin ko man.
Sa dahilang hindi ko kayang pigilin
Ang pagpatak ng ulan
Uulan kung kaylan nakatakdang umulan
Kung puwede lang ipanalangin na sana tag-araw na lang palagi
Para kahit kaylan ay hindi na bumuhos ang ulan
Kung puwede sana na laging may araw
Lalabas ako kahit katanghaliang-tapat
At hayaang sunugin nito
Hindi lamang ang aking balat
Kundi ang bawat hibla ng iyong ala-ala sa aking isipan
Gusto ko itong masunog… maging abo… at hipan ng hangin palayo sa akin
Ang ala-ala mo kasi’y parang tinik na dinuduro ang bawat bahagi ng pagkatao ko
Tuwing makikita ko na may namumuong kaulapan sa langi
Ay kasabay nitong mamumuo rin ang kalungkutan sa aking isip
At kapag ang hangin na ay umihip
At magbabadya nang umulan
Maghahanap na ako ng masisilungan
Sa dahilang kapag bumuhos na ang ulan
Bubuhos na rin ang mga ala-ala ng nagdaan
Kapag bumuhos na ang ulan
Bubuhos nanaman ang mga ala-ala ng nagdaan
Ala-ala ng iyong karupukan
Ala-ala ng gabing yakap ka ng iba doon
sa karimlan
Mga katawan ninyo’y umiindayog sa saliw ng kataksilan
Humihiyaw ka sa tindi ng kasiyahan
Hanggang marating ninyo ang rurok ng kaliluhan
Bakit kasi noo’y akin pang naisipan
Sorpresa kang dalawin sa iyong tahanan
Kapag bumuhos na ang ulan
Bubuhos nanaman ang mga ala-ala ng nagdaan
Ala-ala ng kung papaanong parang gamit ako na iyong pinalitan
Ala-ala ng kung papaanong para akong pusang iniligaw at itinapon kung saan
Kapag bumuhos na ang mga ala-ala ng nagdaan
Babahain ng lungkot ang aking kabuuan
At hindi ito huhumpay
Hanggat hindi ako nalulunod sa lumbay
Kapag bumuhos na ang mga ala-ala ng nagdaan
Wala akong puwedeng silungan
Ala-ala mo’y parang pilat… nakamarka sa aking balat
Ala-ala mo’y parang anino na lagi akong sinusundan
Aninong kahit walang araw aking nababanaag
Ayaw akong pakawalan
Lalo na kapag umuulan
Isipan ko’y parang bubong na may butas
At ang ala-ala mo’y parang tubig-ulan
Pilit nitong hahanapin ang butas na iyon
Para pasukin
Upang sa lungkot at pighati ako’y lunurin.
Wala akong magagawa kundi hintayin
Ang pagtila ng ulan at ipanalangin
Na sa muling pagsikat na araw
Ala-ala mo sa aking isip ay sunugin
Abuhin
At sana’y hipan ng hangin
Palayo sa akin
At ang marubdob kong panalangin
Sana kapag muling bumuhos ang ulan
May lumapit sa akin
Bitbit ay payong
Sa ilalim nito magkasama kaming sisilong
Doon sa bisig niya ako’y magkakanlong
Hanggang ang sugat sa puso ko’y maghilom
 | M.A.D. LIGAYA on The Color Game |
 | Eduardo Maresca on The Color Game |
| M.A.D. LIGAYA on The Color Game |
| Eduardo Maresca on The Color Game |
| M.A.D. LIGAYA on WHERE WE STAND |
M.A.D. LIGAYA
M.A.D. L I G A Y A 
