Chapter 3A
“Sa Balumbon Ng Kawalang-katiyakan”

Katahimikan ang sumunod doon… subalit ito’y hindi nagtagal. Binasag iyon ng boses ni Daniel… tinig na puno ng pangamba.

“Teka—sandali, tingnan niyo ‘yun o!” Nakaturo ang parang nanginginig niyang kamay sa unahan.

Tinignan ang kanyang itinuturo. Ganoon din ang mga kasamahan ko. Noong una, hindi ko mawari kung ano ang itinuturo niya.

“Ang hamog,” mahinang sambit ni Tomas.

Gumagapang ang hamog mula sa laot papunta sa breakwater. Animo ito’y ulap na naligaw at hinahanap ang daan pabalik sa langit. Nagdilim ang paligid. Maging ang dagat ay tila pinigil ang paghinga. Parang nagbigay daan ang mga alon sa pagdating ng hamog.

“Jasmine, alam mo ba kung anong nangyayari?” tanong ko.

Hindi kaagad sumagot si Jasmine. “Ito na ang hudyat…,” bulong niya. “Darating na si Kharon.”

Para akong rebulto. Ganoon din ang mga kasamhan ko. Nakatitig kami sa papalapit na hamog at bago ito nakarating sa kinalalagyan nami’y para ito nahati sa gitna.

Mula sa kaibuturan ng hamog, lumitaw ang isang balsa—napakalapad at napakahaba—tahimik na dumadausdos sa ibabaw ng tubig. Yari ito sa kawayan, at ang bawat hugpong nito ay dumadaing na tila may pasan na hindi nakikitang bigat. Pakiwari ko’y humihinga ang balsa, tila may sariling buhay.

Mayroong isang tao nakatayo sa likuran ng balsa. Mahigpit ang kapit niya sa isang mahabang kawayan na tumutusok sa tubig-dagat. Nahagip ng liwanag ng parola ang kanyang mukha—matanda, humpak ang pisngi, at ang mga mata ay nagniningas na parang baga sa ilalim ng lambong.

Dahan-dahang umusad ang balsa papalapit sa breakwater.

Walang gumalaw sa amin. Tahimik lamang kami. Isang malamig na kilabot ang gumapang sa aking likuran—huli ko itong naramdaman noong may retreat namin sa eskwelahan, habang nagkukwentuhan ang mga kapwa ko mag-aaral tungkol sa mga multong gumagala sa campus.

Ikinuyom ko ang aking mga kamao, pilit na pinatitigil ang panginginig ng aking kamay habang rumaragasa na parang tubig ang kaba sa aking dibdib.

Ilang saglit rin bago ako nahimasmasan. Nang maging manipis na ang hamog malapit sa rampa, mas malinaw kong nakita ang hitsura ng matandang sakay ng balsa.

“Siya na nga si Kharon,” bulong ni Jasmine. “Sa wakas, nakita ko rin nang malapitan ang bangkero.”

“Talaga? Ang buong akala ko ay nakita mo na siya noon.” Ang tanong ko.

Nakita kong humigpit ang kapit ni Jasmine sa kanyang rosaryo. “Sa hindi malamang dahilan, hindi siya nagpapakita tuwing may balak kaming gawin laban sa kanya. Alam niya kung may pinaplano kami.”

Tumigil siya sandali, parang nag-iisip.

“May mga pagkakataong sinubukan naming kuhanan ng video ang nangyayari dito sa breakwater. Pero tuwing gagawin namin ‘yun, ang mga taong naghihintay sa kanya ay bigla na lang naglalaho… nang walang bakas. At sa bawat pagkakataon, walang lumalabas sa recording.”

“Huwag mong sabihing naglaho lang sila na parang bula,” sabat ni Daniel, nakakunot ang noo.

“Hindi ko alam,” sagot ni Jasmine. “At heto pa… tuwing may miyembro kaming nagbabalak sumakay sa balsang iyan patungong isla, ganoon din ang nangyayari. Sa sandaling lumitaw ang balsa mula sa hamog, ang mga kasama nila sa paligid ay nawawala at naiiwan ang mga miyembro namin.”

Napakunot ang noo ni Tomas. “Pero bakit ngayon? Kasama ka namin. Miyembro ka rin ‘di ba. Pero walang nangyayaring ganoon.”

Mabilis na tumingin si Jasmine sa tubig, balisa. “Hindi ko rin alam! Nagtataka rin ako. O baka alam na niyang tumiwalag na ako sa grupo namin. Ano kaya ang binabalak ng demonyong ito?”

Lumang itim na mga damit and suot ni Kharon. Punit-punit na ang kanyang pantalon at tila gulanit na pang-itaas. May suot siyang sumbrero na nagtatago sa kanyang mukha sa tuwing yuyuko siya.

Ibinaba niya ang hawak na kawayang tikin at inabot ang mga ilawang  nakasabit sa apat na gilid ng balsa. Mga lumang gasera ang mga iyon, medyo kinakalawang na,  at ang mga salamin ay parang malabo na.

Habang lumalalim ang dilim, bawat gasera ay nagliwanag na parang maliliit na bituin. Tila mahika ang paraan ng pagsisindi ni Kharon sa mga ito—wala siyang lighter o posporo. Ang apoy ay tila sumisibol mula sa kanyang mga daliri.

Nang nasindihan na, sumayaw ang  mga ningas sa mga gasera na tila ba mga balisang espiritu, naghahatid ng pasulput-sulpot na liwanag sa buong balsa. Nangamoy kerosene sa paligid.

Nakamasid kami sa bawat galaw niya. Tila kami nahipnotismo, pigil ang hininga habang pinapanood ang bawat kilos ng bangkero.

Muling hinawakan ni Kharon ang kawayan nang masindihan na ang lahat ng gasera. Wala siyang sinabing anuman. Lumingon lang siya sa amin, yumuko nang bahagya, at naghintay na kami ay sumakay.

Lumipas ang mga sandali. Walang gumagalaw.

Dahan-dahan niyang ibinaon ang kawayang tikin sa tubig, tila handa nang umalis nang wala kami.

“Teka… sandali lang po!” Malakas ang boses ni Tomas.

Tuloy-tuloy ang bangkero sa pagbaon ng kawayan sa tubig at akmang isisikad na niya ito upang muling pumalaot. Nagmamadali kaming bumaba sa rampa. Unang tumalon si Tomas sa balsa. Nag-alinlangan ako ng kaunti, bago sumunod. Hindi ko siya hahayaang harapin ang panganib nang mag-isa. Pero ang mas matimbang na dahilan sa pagsama kong iyon papuntang isla ay si Eve.

Halos hindi man lang nauga ang balsa sa bigat namin. Matatag at matibay ang balsa. Sa ilalim ng aking mga paa, napansin kong ang balsa ay yari sa dalawang patong ng makakapal na kawayan, bawat isa ay kasing-laki ng aking binti, mahigpit na nakatali ng mga bagin at mga tulos na yari din sa kawayan.

Pagkapatapos ay natuon ang pansin ko kay Daniel na nag-alinlangang tumalon upang kami’y sundan sa balsa.

“Daniel, ayos lang kung hindi ka sasama,” sigaw ni Tomas. “Naiintindihan ko.”

Sinensyasan ko rin si Daniel na sumakay na.

“Puwede na po tayong umalis!” Wika ni Tomas sa matanda.

Naramdaman kong nagsimulang dahan-dahang lumayo ang balsa sa breakwater.

Nang walang babala, itinulak ni Jasmine si Daniel papunta sa balsa. Nasubasob si Daniel at napaluhod sa balsa bago nabawi ang balanse.

“Bakit mo ako tinulak?” Wika ni Daniel, nanlalaki ang mga mata. “Sasama naman talaga ako!”

“Eh ‘di mabuti at pinabilis ko lang ang pagkilos mo,” sagot ni Jasmine, matalim pero kalmado ang tono. Sumakay siya agad pagkatapos nito. “Inaaksaya mo kasi ang oras.”

Napangisi ako sa sinabi ni Jasmine.

“Hindi mo kailangang sumama sa amin,” wika ko sa kanya.

“Kailangan kong gawin ito,” sagot ni Jasmine. “Gusto kong tulungan kayong mahanap ang kapatid niya.” Itinuro niya si Tomas. “At may personal din akong dahilan… napakapersonal.”

Personal? Napatingin ako sa kanya. Anong ibig niyang sabihin?

“Saka,” dagdag niya, “tingin ko ay kakailanganin niyo ang tulong ko.”

Gusto ko sanang itanong kung anong klaseng tulong ang maibibigay ng isang babaeng katulad niya sa Isla Miedo—isang lugar na siya mismo ang nagsabi na napakadelikado.

“Jasmine! Tomas! Daniel! Willy!”

Boses iyon ni Kharon. Garalgal ito pero buong-buo.

Natigilan kaming lahat. Tinawag niya kaming lahat sa aming mga pangalan.

“Bakit niya alam ang pangalan natin?” tanong ko.

“Si Kharon at ang mga demonyo sa isla… mayroon silang kapangyarihan,” mahinang sabi ni Jasmine. “Mga bagay na hindi kayang unawain ng ordinaryong pag-iisip.”

“Binibigyan ko kayong lahat ng pagkakataon na tumalon pabalik sa breakwater. Malinaw kong nakikita kung paano kayo malalagas dito sa isla katulang ng mga nauna sa inyo..”

Walang gumalaw sa amin. Nakatitig lang kami sa kanya.

Tumalikod si Kharon at muling ginamit ang kawayan para itulak ang balsa palayo sa breakwater, pabalik sa hamog kung saan siya nanggaling kanina. Tiningnan ko ang aking relo: alas-sais y medya na ng gabi.

Bumulong si Tomas, nakakunot ang noo. “Kawayan lang ang gamit ng matanda para iugit itong balsa. Paano kapag nasa gitna na tayo ng dagat? Hindi na aabot sa ilalim ‘yang kawayan na ‘yan. Paano niya iuusad ito?”

“Gaano po  ba kalayo ang Isla Miedo?” Ang pasigaw na tanong ko.

Nanatiling tahimik si Kharon. Tila wala siyang naririnig o wala siyang pakialam. Tulad ni Tomas, nagtataka rin ako kung paano kami nakakausad gamit ang kawayang hindi naman sapat ang haba para umabot sa pinakailalim ng dagat. Agos lang ba ang nagdadala sa amin?

“Malayo po ba?” Inulit ko ang tanong at mas nilakasan ko ang aking boses sa dahilang maingay ang dagat..

Lumingon din sa wakas si Kharon. Itinapat niya ang hintuturo sa kanyang mga labi, sinisenyasan kaming manahimik. Natatakpan ng anino ng sumbrero ang bandang itaas  ng kanyang mukha tanging ang dulo ng ilong at ang kanyang bibig ang nakikita ko. Pagkatapos, ngumiti siya—ngiting makapangalisag-balahibo.

“Huwag kayong mag-alala,” sabi niya, tila nanunukso ang tono. “Makakarating kayo sa tamang oras. At may isa kayong dapat malaman.”

Tumigil siya, ang kawayan ay nakapahinga sa balsa. Kakaibang talaga ang kanyang tinig, parang literal na nanggagaling sa ilalim ng hukay.

“Isa sa inyo ang mabubuhay para ibahagi ang kuwentong ito. Ang iba’y magiging plamuti sa kuwento.”

Nagpanama ang aming mga paningin. Pilit naming inuunawa ang talinhagang binitiwan ni Kharon.

“Nagbibiro lang siya, ‘di ba?” Hindi maitago ng ngiti ni Daniel ang pagkabahala.

Humigpit ang kapit ni Tomas sa kanyang baril. “Sa palagay mo ba eh may sense of humor ang mga demonyo?”

Gumagalaw ang mga labi ni Jasmine, bumubulong ng isang panalanging hindi namin naririnig.

Naramdaman ko ang bigat ng mga salita ng bangkero. Nanuot ito sa aking isip..

“O, mukhang masyado ninyong dinamdam ang mga sinabi ko. Malay ninyo mali pala ang nakita ko sa aklat ng inyong kapalaran.”

Sana nga mali. Sana ay makakabalik kaming lahat, hindi lamang isa, dito sa breakwater.

“Lasapin ninyo ang paglalakbay—patungo sa kaganapan ng tadhanang sa inyo’y naghihintay. At siyanga pala… Tomas at Jasmine… mag-ingat sa bagay na matalim.”

Tumawa nang tumawa si Kharon. Yumayanig ang kanyang mga balikat sa bawat halakhak habang ang mga gasera ay kumukurap na parang mga matang natatakot.

Muli isinikad ni Kharon ang hawak niyang tikin na kawayan.

Hinubad ni Jasmine ang rosaryo sa kanyang leeg at ipinulupot ito sa kaliwang kamay. Ang kanan naman ay mahigpit ang hawak sa kanyang hawak na patalim.

“Sila ang mag-ingat sa aking patalim.” Ang pabulong na wika ni Jasmine.

Tila tumimo sa isip ni Jasmine ang mga huling sinabi ng bangkero.

“… at sila’y mag-ingat sa bala ng aking baril. Mas matalas ito kaysa sa patalim.” Ang dagdag naman ni Tomas.

Pagkatapos niyon ay walang nagsasalita sa amin. Maging ang hangin ay tahimik.

Pilit ko mang iwinawaksi ay parang paulit-ulit kon naririnig ang mga talinhagang sinabi ng matandang bangkero.

*****

Lalong kumapal ang hamog habang papalayo kami sa breakwater, ito’y nanunuot sa bawat siwang sa pagitan naming mga sakay ng balsa. Sa sobrang kapal nito eh hindi ko na makita ang liwanag ng parola sa dulo ng breakwater… o talagang malayo na ang nalalakbay namin.

Nagpatuloy ang aming paglalakbay. Ang matanda ay naging isang malabong anino na lamang sa gitna ng hamog. Ang tanging liwanag ay mula sa kumukurap liwanag galing sa mga gasera. Ang kaunting liwanag na iyon ay ginawang tila buhay at nakakatakot ang dilim sa paligid namin.

Ilang sandali pa’y biglang huminto ang balsa.

“Teka… nasa Isla Miedo na ba tayo?” tanong ni Daniel.

Lumapit ako sa gasera para tingnan ang oras.

“Diyos ko… paanong nangyari ‘to?”

Kinuskos ko ang salamin ng aking relo para masiguradong tama ang nakita ko.

“Anong problema?” bulong ni Jasmine.

Umiling ako, saka ako nagtanong, “Gaano na tayo katagal dito sa balsa?”

Napakurap si Tomas. “Siguro wala pang dalawampung minuto,” sabi niya, halatang naguguluhan.

Napakunot ang noo ko. “Daniel, gaano na tayo katagal na bumabyahe?”

“Oo, tingin ko tama si Tomas. Siguro bente minutos o mahigit ng kaunti,” mabilis niyang sagot. “Bakit?”

“Umalis tayo sa breakwater ng alas-sais y medya. Alas-diyes na ng gabi.” Ang sagot ko habang tumuturo sa aking relo.

“Ano? Paanong nangyari ‘yun? Baka sira iyang relo mo!” Wika ni Daniel.

“Magmatyag lang tayo.” Kalmado lang si Jasmine. Parang hindi nasorpresa sa nangyayari.

Sa sandaling iyon, dahan-dahang napawi ang hamog, tila banayad na hinahawi ng hangin. Naghari ang ganap na kadiliman. Ang tanging natitirang liwanag ay ang galing sa mga gasera sa bawat kanto ng balsa.

“Nasaan ang matanda?” bulong ni Tomas habang mabilis na inililibot ang paningin.

Nakakapagtaka na bigla na lamang nawala ang bangkero. Naglaho siya  kasabay ng hamog. Naiwan ang kanina’y hawak niyang kanyang kawayang tikin, nakahiga sa balsa, nag-aanyayang ito’y aming pulutin.

“Ano na ba ng nangyayari?” May pangamba sa tinig ni Daniel. “Ano ba itong pinasok natin?”

Tanging si Jasmine lang ang parang hindi nababahala. “Baka tahimik siyang lumubog sa dagat… o lumangoy palayo sa atin. Baka naman nalaglag siya’t nalunod.”

Parang nagbibiro na lang si Jasmine. Marahil gusto lang niyang maibsan ang tensyong nararamdaman namin. O kaya sana’y na siya sa mga ganitong sitwasyon.

Tumingin ako sa paligid. Madilim. Ang tanging nakikita ko’y hanggang saan nakakarating ang liwanag mula sa mga gaserang nakakasabit sa balsa.

Mula sa malayo, may isang liwanag na tila kumislap.

“Nakikita niyo ba ‘yun?” Lumingon ang iba sa direksyong itinuturo ko.

Sa gitna ng malawak na kadiliman, namumukod-tangi ang liwanag na nakikita namin. Gumagalaw ito at tila may nagwagayway. Mukha itong ningas ng sulo na dahan-dahang ikinakaway pakaliwa’t pakanan.

Naningkit ang mga mata ni Tomas at bumulong, “Liwanag ‘yun, ‘di ba? Baka may bangka roon.”

“Tingin ko hindi.” Ang wika ko. “Masyadong mataas ang pinanggagalingan ng liwanag. Para itong nasa mataas na bahagi.”

“Pabalik-balik sa kaliwa at kanan,” sabi ni Jasmine. “Para bang may taong may hawak nito. Sinasadya niyang igalaw nang ganyan para makuha ang atensyon natin.”

Dagdag ni Tomas, “Kung galing ‘yan sa lupa, baka nasa Isla Miedo ang taong may hawak niyan. Baka grupo na nina Eve iyan.”

“Puntahan natin,” sabi ni Jasmine.

Hindi maipagkakaila sa kilos ni Tomas na parang nabuhayan siya ng loob. Ako man ay nakaramdam bigla ng sigla. Ganito ang pakiramdam ko kapag nakakainom ako ng kape o energy drink. Nanatiling tahimik si Daniel at nakahalukipkip. Marahil ay pagod oh takot siyang tama nga ang hula namin na ang pinanggagalingan ng liwanag na iyon ay ang isla ng Miedo.

Simple lang ang gusto kong mangyari, makarating sa Isla Miedo at tiyaking ligtas si Eve.

Chapter 3B
“Sa Balumbon ng Kawalang Katiyakan”

 

Chapter 2B
“Kung Saan Nananahan Ang Takot”

Pumunta si Mang Fidel sa unahan, si Marco naman sa likuran, hawak ang kani-kanilang sagwan.

“Mukhang buo na nga ang loob niyong pumunta sa isla,” ang seryosong wika  ni Mang Fidel habang nagsisimulang sumagwan. “Nawa’y ilayo kayo ng Nazareno sa mga demonyo ng lugar na iyon. Protektahan nawa kayo ng arkanghel na si Miguel.”

Lumalayo na ang bangka sa breakwater. Nakita kong muling nag-usap ang mga tao sa bangka, hindi ko maulinigan dahil sa mga alon. Tumayo si Jasmine at naglakad patungo kay Mang Fidel sa unahan. Huminto ang huli sa pagsagwan.

Sa tantiya ko ang paguusap nila’y nauwi sa diskusyon. Nakikita kong nagsasalita si Jasmine pero hindi sumasagot ang kausap niyang si Mang Fidel. Bakas ang tensyon sa kanilang mga mukha.

Tumayo si Mang Fidel at iniwan si Jasmine. Pumunta siya sa likuran, at tumabi kay Marco. Nagpatuloy siya sa pagsagwan. Halos padabog niya itong ginagawa.

Hindi mapalagay si Marco, tumayo siya at lumapit kay Jasmine. Ngunit itinaas ng babae ang kanyang kamay para patigilin siya. Mabilis na hinubad ni Jasmine ang kanyang tunika at tumalon sa tubig. Naglaho siya na tila nilamon ng dagat.

Natigilan kaming tatlo. Nanlalaki ang mga mata naming nakatitig sa tubig kung saan nawala si Jasmine. Ilang sandali pa ay muli siyang lumitaw at at nagsimulang lumangoy patungo sa kinatatayuan namin sa breakwater.

Muling huminto sa pagsagwan si Mang Fidel, tila hindi maunawaan ang nangyari, nakatitig lang kay Jasmine habang nakakunot ang noo.

Nang malapit na si Jasmine sa breakwater, nagmamadali akong bumaba sa rampa upang tulungan siyang makaahon mula sa dagat.

Muling inilapit ng mag-ama ang bangka sa amin.

“Jasmine, pwede ka pang magbago ng isip.”  Garalgal ang boses ni Mang Fidel.  “Bumalik ka sa safehouse at magpalit ng damit. Maghihintay kami. Kailangan ka namin.”

Umiling lang si Jasmine, tikom ang bibig.

“Jasmine, pakiusap,” pagmamakaawa ni Marco.

“Pasensya na, Marco, kailangan ko itong gawin,” sagot niya habang umiiling.

“Jasmine, nakikiusap ako,” patuloy ni Marco.

Ngunit pinatigil siya ng matanda. “Hayaan mo na siya, anak. Hindi mo kailangang magmakaawa.”

Natahimik ang lahat.

Seryosong tumingin kay Jasmine si Mang Fidel. Galit pero pinipilit na maging kalmado.

“Iginagalang namin ang pasya mo, Jasmine,” ang sabi ni Mang Fidel. “Ipapaalam ko na lang sa grupo ang pag-alis mo.”

Huminga nang malalim si Jasmine, bakas sa mukha niya ang kalungkutan. Para bang nagdadalawang-isip kung paninindigan ba niya ang ginawang decision o tawagin pabalik ang mag-ama.

“Kailangan na naming umalis. Pero kahit wala ka, Jasmine, itutuloy namin ang dapat gawin,” ani Fidel.

Nanatiling nakatitig si Marco sa kanya habang papalayo ang bangka.

“Mang Fidel… Marco…” sigaw ni Jasmine.

Huminto sa pagsagwan si Mang Fidel… lumingon. “Salamat sa lahat ng naitulong ninyo sa akin. Mag-ingat po kayo.”

Tumango ang dalawang lalaki bilang pagkilala.

“Hihilingin ko sa Nazareno at sa mga arkanghel  na bantayan kayo. Sana’y mapatawad niyo ako sa desisyong ito.”

Muling sumagwan si Marco, tinutulungan ang kanyang ama na ilayo ang bangka sa breakwater, bawat hampas ng sagwan ng mag-ama’y pinapalawak ang distansya sa pagitan namin.

Hindi ko na nabilang kung ilang beses lumingon si Marco. Si Mang Fidel naman ay parang dalawang beses lang tumingin sa likuran.

Inaasahan ba nilang magbabago ang isip ni Jasmine at tatawagin sila? Kay Marco, alam kong higit pa roon ang nararamdaman niya. Umaasa siya sa isang bagay na hindi niya maamin—kahit sa sarili niya. Pareho ba kaming nasa iisang bangka—dalawang lalaking takot aminin ang nilalaman ng puso sa babaeng mahal nila?

“Jasmine, kung gusto mong magpalit, may dala akong extra na T-shirt,” sabi ko habang sumusunod ako sa kanya palapit kina Daniel at Tomas.

“Salamat. Pero ayos lang ako. Dito muna kayo. Sandali lang. Babalik ako.”

Naglakad si Jasmine patungo sa pampang. Binaybay niya ang breakwater. Sinundan namin siya ng tingin. Pumunta siya sa lugar na pinanggalingan ng bangkang sinakyan nila. Nasa ilalim iyon ng isang punong talisay. Nang makarating siya doon, may mga tinanggal siyang bato malapit sa puno ng talisay at nagsimulang maghukay sa buhangin.

Matapos ang ilang minuto, may  binitbit si Jasmine na isang maliit na kahon at dinala ito sa likod ng mga damuhan.

Nang muli siyang lumabas, nakasuot na siya ng bagong damit habang pinapagpagan ang buhangin sa kanyang braso.

Bumalik siya sa breakwater para samahan kami. Wala na sina Mang Fidel at Marco. Hindi na namin matanaw ang kanilang bangka.

Naglabas si Jasmine ng rosaryo mula sa bulsa ng kanyang maong at isinabit ito sa kanyang leeg. Pagkatapos ay isinuksok ang patalim niyang nakapaloob sa kaluban sa likurang bulsa ng pantalon.

Maraming kailangang ipaliwanag si Jasmine.

“Anong ibig sabihin ni Mang Fidel sa gagawin nila kahit wala ka na, Jasmine?” tanong ni Tomas.

Huminga nang malalim si Jasmine habang nakatingin sa papalubog na araw. “Mahabang kwento. Napakakumplikado, baka sabihin niyo pang imposible.”

“Pwede mo bang sabihin sa amin ngayon?” tanong ni Daniel, tila hindi na makapaghintay.

“Bigyan niyo pa ako ng kaunting panahon,” buntong-hininga ni Jasmine habang nakayuko.

Magsasalita pa sana si Daniel pero sinenyasan ko siyan manahimik.

“Pasensya na sa kaibigan namin. Minsan ay wala talagang preno ang bibig niyan,” sabi ko.

Tumango nang bahagya si Jasmine. “Humalik na ang araw sa dagat. Darating na si Kharon.”

 “Kharon? Sino ‘yun?” Ang tanong ni Daniel.

“Siya ang magdadala sa mga tao sa Isla Miedo,” sagot ni Jasmine.

“Kharon? Parang nabasa ko na ang pangalang ‘yan sa isang kwento,” sabi ko.

“Oo, Willy. Ang bangkero na naghahatid sa mga pumanaw sa huling hantungan sa mitolohiyang Griyego ay kilala bilang si Kharon.”

Tumitig si Jasmine kay Tomas. “Ang mga Espanyol ang nagbigay sa kanya ng pangalang iyon. Sila rin daw ang nagpangalan ng Miedo sa islang iyon.”

Pagkatapos sabihin iyon ni Jasmine ay tumingin ako kalawakan ng dagat. “Sige, Jasmine… nasaan ba talaga ang islang ‘yan? Wala akong makita. Puro tubig lang sa kaliwa, kanan, at harapan.”

Yumuko si Jasmine. “Hindi ko masasagot ‘yan. Ang alam ko lang, ang sinumang gustong makarating sa Isla Miedo ay kailangang magpahatid kay Kharon doon. Wala nang ibang paraan para makapunta doon kundi sa pamaagitan ni Kharon.

Dagdag ni Tomas, “At tanging bangka lang ni Kharon ang makakapagdala sa atin doon.”

“Bangka?” sabi ni Jasmine, bahagyang naningkit ang mga mata. “Hindi gumagamit ng bangka si Kharon. Balsa ang gamit niya.”

Nagulat ni Daniel. “Balsa? Nagbibiro ka ba? Balsa ang sasakyan natin?”

“Tama ang narinig mo… balsa,” sabi ni Jasmine . “Mukhang itong kaibigan ninyong si Tomas ay may mga nalalaman tungkol sa bangkero at sa isla na hindi niya sinasabi sa inyo.”

Tiningnan ko si Tomas. Hinimok ko siyang magsalita.

“Brod, ano ba ang alam mo tungkol sa isla?” Ang tanong ko.

Tumitig din si Daniel kay Tomas.  Naghihintay sa sasabihin ng huli.

Tumingin si Tomas sa aming dalawa. Huminga ng malalim bago nagsalita. “Ang isla… napakaganda nito. Mga puno ng niyog, mga bungangkahoy, at mga ligaw na hayop sa paligid. May mga usa, baboy-ramo, at may mga lobo rin daw na gumagala doon.”

“O, okay naman pala ang isla?” sabat ni Daniel. “Bakit pilit tayong pinipigilang ng mga kasama ni Jasmine na pumunta doon?”

Dagdag pa ni Tomas. “Lahat ng sinabi ni Marco kanina ay narinig ko na. Lubhang mapanganib nga ang isla. May mga nagpupuntahan doon para lumangoy, mag-picnic, mangaso, manguha ng prutas, pero wala pang nakakabalik.”

Habang sinasabi ni Tomas ang lahat ng iyon ay muling sumagi sa isip ko si Eve. Sana lang eh ligtas kaya siya?  Ang pananabik kong makita siya’y napalitan ng pangamba. Pilit kong iwinawaksi sa isip ko ang posibilidad na baka hindi namin abutang buhay si Eve.

Sumingasing ang hangin at hinaplit ako sa mukha. Pagkatapos ay sunod-sunod na tumilamsik sa mukha ko, marahil sa mga kasamahan ko rin, ang malamig na tilamsik ng tubig-dagat.

Ang hangin ay tila bumubulong sa king ng banta. Pinipiglan akong pumuta sa isla. Pero walang makakapigil sa akin sa pagpunta ko doon upang tiyaking ligtas si Eve.

“Ano ang ginagawa ng mga pulis at militar dito?” Ang usisa ni Daniel.

“Maraming beses na silang nagpunta rito.” Ani Jasmine. “Kahit anong paghahanap ng Coast Guard at Navy, hindi nila matagpuan ang isla. Mula pa daw noong panahon daw ng Kastila ay sinimulan nang galugarin ang karagatang iyan pero wala silang mahanap. Tumulong na rin ang mga Amerikano sa paghahanap ng islang iyon gamit ang kanlang sattelites perso wala rin.”

Nagpatuloy si Jasmine sa pagkukuwento. “Ang natatagpuan lang ng mga imbestigador ay mga piraso ng balsa na napapadpad sa dalampasigang ito at sa mga kalapit na lugar. Kalaunan, pinili na lang ng mga awtoridad na balewalain ang mga ulat ng mga nawawalang tao na bumisita sa isla.”

Bigla kong naisip ang Bermuda Triangle, ang misteryosong bahagi ng Atlantic kung saan naglalaho ang mga barko at eroplano nang walang bakas.

“Parang imposbileng paniwalaan,” sabi ko, “pero may teorya tungkol sa parallel universe—isang space-time warp na humihigop sa lahat ng malapit sa ibang dimensyon.”

Natawa si Daniel. “Lalo akong nalalabuan. Mula horror, naging science fiction na. Masyado kang maraming napapanood na pelikula Willy.”

Hindi ko siya pinansin ang pangangatyaw ni Daniel.

“Paano ‘yung mga piraso ng balsa—hindi ba sapat na dahilan ‘yun para mag-imbestiga?” tanong ko.

Umiling si Jasmine. “Anong mapapatunayan niyan? Wala kahit isang katawan ang natagpuan. Wala kahit isang piraso ng buto.”

“Nalunod ba silang lahat? Bakit piraso lang ang nakukuha? Ibig mong sabihin, walang balsa na nakabalik nang buo dito sa pampang?” Ang tanong ko.

Umiling si Daniel. “Ano bang inaasahan mo sa balsang kawayan na tinalian lang ng baging? Malamang ay nawasak ng alon at  kinain ng pating ang mga sakay. Nilunok pati mga buto nila kaya walang natira.”

“Hindi!” Matalim ang tingin ni Jasmine sa amin. “Hindi nalunod ang mga biktima. At hindi alon ang sumira sa mga balsa.”

Natahimik kaming lahat. Tila lalong dumilim ang paligid; ang mga tanong sa isip ko ay naiwang nakabitin at ang kasagutan ay parang itinatago ng kadiliman unti-unting gumagapang sa paligid..

“Paano mo nalaman?” tanong ni Daniel. ‘Yun din sana ang itatanong ko.

Ilang sandali ang lumipas bago sumagot si Jasmine.

“Ipapaliwanag ko sa inyo nang detalyado kapag dumating na ang tamang oras.” Pagkasabi niya niyon ay tumikom ang kanyang bibig.

Walang nang nagsalita. Malinaw ang mensahe ng nagsalubong na kilay ni Jasmine pagkatapos niyang saibhin iyon.

Katahimikan ang namayani. Para kaming nagkaroon ng tampuhan. Walang kibuan. Walang imikan.

Tumingin ako sa paligid—halos hindi na makita ang pampang, at ang ilang bahagi lang ng breakwater ang nagniningning sa ilalim ng ilaw ng parola, na naglalabas ng mahahaba at nanginginig na anino sa ibabaw ng tubig.

At pagkatapos, huminto ang paghihip ng hangin.

Wala na akong maisip gawin kundi titigan ang itim na kalawakang iyon.

Ang bahagi ng langit kung saan ako tumitig ay parang bintanang bumukas. May nakatabing dito na kurtina. May hanging dumampi sa aking pisngi pagkatapos ay hinawi nito ang kurtina. May sumilip doon.

Hindi tao.

Hindi hayop.

Kumurap ako, at naglaho iyon.

Imahinasyon ko lang siguro iyon. Nilikha ng mga pag-uusap namin tungkol sa mga bagay na kung tutuusin ay mahirap paniwalaang totoo. Para talagang kathang-isip lang ang lahat.

O maaari ngang  may nakita talaga ako at gustong magbigay ng babala. At siguro kung hindi si Eve ang hahanapin namin ay baka hindi ko sasamahan si Tomas sa islang iyon.

Pinagmasdan ko ang aking mga kasama, lahat sila’y nakatingin sa kawalan. Mukhang naiinip na sa paghihintay.

Chapter 3
“Sa Balumbong Ng Kawalang-katiyakan”

Chapter 2A
“Kung Saan Nanahan Ang Takot”

Halinhinan kaming tinignan ni Tomas ng seryoso. Nakahanda na siyang magsabi kung anong man ang dapat niyang sabihin.

Sinimulan niya sa pagtatanong.

“Talaga bang wala kayong kahit kauniting nalalaman tungkol sa islang iyon?”

Sinagot ko siya ng iling. Si Daniel ay tahimik lang.

“Bulong-bulungan lang naman ang mga narinig ko tungkol doon.Wala akong firsthand informantion.”

“So, haunted daw ba ang islang iyon?” Ang tanong ni Daniel. “Gaya ng mga bahay na may multo at kung ano-anong kakaibang nilalang?”

“Higit pa roon,” kalmadong sagot ni Tomas, bagaman may misteryong bumabalot sa boses niya.

“Zombies?” Dugtong ni Daniel. “May mga zombies ba sa isla?”

“Tumigil ka nga,” wika ko’t sabay siko kay Daniel. “Sa pelikula lang may ganoon.”

“Higit silang  nakakatakot sa mga zombies,” halos pabulong na sabi ni Tomas. “Isipin  mo ang mga nilalang na parang bampira, pero hindi lang dugo ang iniinom… nilalamon nila pati ang laman mo.”

Hindi ko mawari kung seryoso si Tomas sa sinabi niya o sadyang tinatakot lang si Daniel.

“Teka… bakit nga pala hindi sumama ang boyfriend ng kapatid mo?” tanong ko, habang pinipilit kong maging panatag ang aking boses,

Gusto kong malaman kung bakit hindi sumama si Jeff sa paghahanap kay Eve. Sinubukan kong magmukhang walang malisya ang aking tanong subalit aaminin kong bitter pa rin ako na nagustuhan siya ni Eve at binasbasan ni Tomas ang relasyong iyon.

“Mahigpit siyang pinagbawalan ng kanyang  nanay,” ani Tomas. “Hindi siya pinayagang samahan ako sa isla.”

Napangisi ako. “Mama’s boy talaga, parang itong si Daniel.”

“Willy, napipikon na ako talaga! Kailan mo ba ititigil ang pang-aasar sa akin?” ang seryosong wika ni Daniel. Halata ngang pikon na.

Nagpatuloy ang pagpapaliwanag ni Tomas . “Alam ng nanay ni Jeff kung gaano kadelikado ang islang iyon. Marami siyang naririnig at napapanood. Namatayan na siya ng asawa dahil sa sakit, at hindi daw niya kakayaning mawawalan pa ng anak kung sakaling totoo man ang mga kuwento tungkol sa isla. Kaya hindi ko siya masisisi.”

Hindi ko pa rin napigilang bumanat kay Jeff. Marahil dala ng selos na hindi ko maitago.

“Kung ako si Jeff,” sabi ko, “hindi ako mapapalagay na alam kong nasa panganib ang babaeng mahal ko.”

Nagkibit-balikat na lamang si Tomas. Siguro kahit wala akong nararamdaman kay Eve, iyon pa rin ang sasabihin ko.

“Ganoon pa man,” wika ni Tomas, “ipinahiram sa akin ni Jeff ang kanyang kalibre .45. Kargado ito ng silver bullets. Baka raw kailanganin natin. Gaya ng nanay niya, naniniwala rin siya sa mga nababalita tungkol sa isla…. at sinigurado niyang may panlaban tayo.”

“Silver bullets? Saan ba tayo pupunta, sa pugad ng mga aswang at bampira?” wika ni Daniel, halatang hindi makapaniwala.

Walang sumagot sa kanya.

“Bakit kailangang may baril?” tanong ko. “Mabuti na lang at hindi tayo nadaan sa mga police checkpoints. May gun ban pa naman ngayon dahil malapit na eleksyon.”

“Para sa kaligtasan natin ito.” Walang takot sa pananalita ni Tomas. “Hindi natin alam kung ano mangyayari pagdating natin doon. Kaylangan kong hiramim ang baril ni Jeff dahil ayaw ipagamit ni Nanay ang baril ni Tatay.”

Itinaas ni Tomas ang  hawak na baril. Bakas sa paghawak niya nito ang mga taon ng pagsasanay. Madalas sumama sa amin si Eve sa firing range, at doon niya nakilala si Jeff. Sa kasamaang palad, ilang taon na ang nakalipas nang mapatay ang ama ni Tomas sa isang operasyon ng pulisya.

“Teka… teka, tingnan niyo ‘yun!” turo ni Daniel sa dalampasigan.

Isang bangka ang hinihila ng tatlong tao patungo sa dagat. Sila ang mga unang taong nakita namin sa breakwater simula nang dumating kami. Kanina pa ako nagtataka kung bakit walang tao sa paligid. Parang iniiwasan ng mga tao ang lugar na ito—o baka dahil lang sa masamang panahon at pabugso-bugsong ulan kaya walang namamasyal doon.

“Iyan na kaya ang hinihintay nating sasakyan papunta ng isla?” Ang paguusisa ni Daniel kay Tomas.

“Hindi! Hindi daw sa pampang manggagaling ang saskyan natin, kundi sa laot.”

Habang sumasakay  sa bangka ang mga taong nakita namin at nagsisimulang magsagwan, hindi namin inalis ang tingin sa kanila. Umatras kami at umakyat muli sa breakwater para magkaroon kami ng kaunting agwat kapag sila’y nakalapit na sa amin.

Huminto ang bangka sa mismong dulo ng breakwater. Mas malaki at mas mahaba ito kaysa sa pagtantya ko, may makina, spotlight sa unahan, at matitibay na katig sa magkabilang panig.

Isang babae at dalawang lalaki ang lulan nito. Ang lalaki sa unahan ay tila nasa singkwenta anyos na, kasing-edad ng aking ama. Ang babae at ang isa pang lalaki ay mukhang mga estudyante pa lang, kasing-edad siguro namin.

Sa tabas ng kanilang mga mukah, hindi maipagkakaila na ang matanda at ang mas nakakabatang lalaki ay mag-ama. Hindi ko matukoy ang ugnayan ng babae sa kanila; iba ang hubog ng mukha nito. Katamtaman ang pangangatawan niya, hindi mataba hindi rin naman payat. Morena siya’t may hitsura.

Hindi sila mapagkakamalang mga mangingisda. Nakasuot sila ng mga pulang tunika sa ibabaw ng kanilang mga damit. Mukha silang mga miyembro ng kulto—o baka mga deboto ng Nazareno. Nakakakita na ako ng mga katulad nila sa YouTube at TV.

May nakasabit na malalaking rosaryo at krus sa kanilang mga baywang. Ang bangka ay may mga tulos, kawayang sibat, at mga lubid, ngunit walang anumang kagamitan sa pangingisda. Napansin ko rin ang mga boteng may lamang gasolina at may telang nakapasak sa dulo. Malamang na molotov yon. Nakakakita ako ng mga ganoon sa pelikula at mga documentary tungkol sa mga rebelyon ng mga makakaliwa. Nakasandal sa mga upuan ang mahahabang machete at isang tila maliit na bersyon ng flamethrower.

“Mukhang sasabak sila sa giyera,” bulong ni Tomas. “Maliban na lang kung props lang sa pelikula ang mga ‘yan sa pelikula.”

Binati kami ng  mamang lalaki  mula sa bangka at bahagya itong yumuko. “Paumanhin, mga ginoo. Puwede  bang paki-buksan ang ilaw?” turo niya sa parola. “Ang switch ay nakatago sa ilalim ng ikapitong baitang ng hagdan.”

“Opo, sige po,” sagot ni Daniel sabay abot sa switch.

“Salamat. Pasensya na sa istorbo.”

Wari ko’y sinusuring mabuti kami ng kausap namin.

“Siya nga pala… anong ginagawa niyo rito?”

Maingat na sumagot si Tomas. “Naghihintay po kami ng bangka papuntang Isla Miedo.”

Nagpalitan ng kahina-hinalang tingin ang tatlo sa bangka. Sumagwan ang lalaki sa may likuran ng bangka. Mas lumapit pa sila sa puwesto namin.

“Ako nga pala si Fidel. Ito si Jasmine, at ito naman ang anak kong si Marco.”

“Ikinagagalak po naming kayo’y makilala,” ang wika ko. “Ako po naman ay si Willy, ito si Tomas… at ito si Daniel.”

Yumuko si Tomas; sumaludo naman nang bahagya si Daniel.

“Sandali… Isla Miedo ba kamo?” tanong ni Fidel habang nakakunot ang noo.

Tumango si Tomas.

Nagtaas ng kilay si Mang Fidel. “Pero walang isla dito na ganyan ang pangalan.” Ang parang nagtatakang pagpapahayag niya.

Nagulat si Daniel sa narinig. Napakamot siya sa ulo.

“Brod, ano ‘to? Hindi mo man lang sigurado kung totoo ‘yung pupuntahan natin?” May sasabihin pa sana si Daniel pero sinimangutan ko siya. Yumuko siya’t tumahimik.

Bumuntung-hininga si Tomas. “Mawalang-galang na po sa inyo Mang Fidel pero wala nang saysay na itanggi ninyong merong isla dito na ganyan ang pangalan. Hindi na ito isang alamat. Kalat na ang balita tungkol dito, sa mga diyarro, sa TV,  o sa internet. Kahit sa mga barber shops palengke eh pinag-uusapan ang Isla Miedo.”

Tinitigan nang maigi ni Mang Fidel si Tomas. Matapos ang ilang iling, nagsalita siya, “Pahirap na nang pahirap na itago ang mga bagay-bagay tungkol sa Isla Miedo. Salamat sa mga baliw na bloggers at vloggers  na gumagawa ng content tungkol sa islang iyon.”

“Okay… totoong mayroong Isla Miedo,” dagdag ni Marco. “Pero mas makakabuti na huwag isipin ng mga tao na mayroon nga. Mapapahamak lang sila… mapapahamak lamang kayo.

Pailing-iling na tumingin sa akin si Daniel.

At nagpatuloy sa pagsasalita si Marco. “Kasingtanda ng panahon ang islang iyon at libo-libo na ang bumisita roon, baka nga milyon na. Pero wala pang kahit isa ang nakabalik para magkwento tungkol dito. Para magpakita man lang ng larawan. Ilang siglo na itong ganyan. At alam ba ninyo kung ano ang ibig sabihin ng Miedo?”

Walang makasagot sa amin. Katulad nina Daniel at Tomas, hindi ko rin alam kung ano ito.

“Salitang Kastila ang Miedo. Ang kahulugan nito sa Filipino ay takot. Ang Isla Miedo ay lugar kung saan nananahanan ang takot.

“Kasing-tanda ng panahon? Libo-libong taon?”  tanong ko.

Halos sabay-sabay na nagsitango ang mga tao sa bangka.

Napapikit si Daniel sa sobrang pagkabahala. “Ngayon, libo-libong taon  na ang pinag-uusapan natin? Hindi na ito kapani-paniwala.”

Ilang sandali ring tahimik kaming lahat… hanggang sa magtanong si Jasmine, “Bakit kayo pupunta sa isla?”

Tumingin muna si Tomas sa amin ni Daniel bago sumagot.

“Nagpunta doon ang kapatid ko at ang mga kaibigan niya para mag-outing ilang araw na ang nakaraan. Hindi pa sila bumabalik. Hindi namin sila ma-contact. Hahanapin namin sila.”

Muling nagkatinginan ang tatlo, pagkatapos ay nag-usap. Nilingon kami ni Jasmine. Pakiwari ko’y may mga gusto siyang sabihin.

Ilang minuto arin ang lumipas bago nila kami muling kinausap.

“Mga ginoo, kung ako sa inyo, maghihintay na lang ako rito. Hintayin niyo ang pagbabalik nila. Pero manalangin kayo na sana makakabalik pa sila.” Ang wika ni Mang Fidel.

Umiling-iling si Tomas.

“O kaya naman,” patuloy ni Mang Fidel, “umuwi na lang kayo. Maniwala kayo sa akin, ang mga taong hinahanap niyo ay pawang mga patay na.”

Parang balewala lang kay Mang Fidel ang mga sinabi niya. Hindi ba niya ramdam ang bigat ng mga salita niyang iyon.

Seryoso’t may tunog ng pagbabanta ang boses ni Marco, “Magpakatotoo na tayo… wala nang bolahan pa. Ang Isla Miedo… hindi ‘yan alamat. At uulitin ko… wala pang nakakabalik mula roon, buhay man o patay.”

Parang nanikip ang dibdib ko’t nanlabo ang aking paningin nang marinig ko iyon. Ayaw kong maniwala. Pero kung totoo man, paano si Eve? Nandoon ba siya? Nangako ako sa sarili ko na hahanapin ko siya, anuman ang mangyari.

Nagtanong si Daniel, “Ano ba talagang meron sa islang ‘yan? Mga taong-lobo? Mga kanibal?”

“May mga taong-labas ba roon?” tanong ko. “O baka naman may mga alien?”

Hindi ako nagbibiro nang banggitin ko tungkol sa mga extra-terrestial beings… Sa lahat ng mga naririnig ko mula kaninan eh parang wala ng puwang ang salitang imposible.

Nagtinginan ang mga tao sa bangka. Parang naghahagilap ng kung papaano ba nila ipapaliwanag ng mas mauunawaan namin kung ano nga ba ang nangyayari sa islang iyon.

“Ano ba ang dapat namin malaman? Sabihin na ninyo sa amin.” pakiusap ni Daniel.

“Alien?” bulong ni Jasmine. “Oo—dahil hindi sila mula sa mundong ito. At mababangis sila.”

“Gaya ng mga tigre at leon?” atubiling tanong ni Daniel.

“Mas malala pa sila sa mga hayop,” matigas na sagot ni Marco.

“Ang tanging mas malala pa sa mailap na hayop ay mga halimaw,” sabat ko.

“Tumpak! Kaya nga hindi na ako magpapatuloy kung ako sa inyo,” ani Mang Fidel. “Trahedya lang ang naghihintay sa inyo roon.”

Napabuntung-hininga ako. Tinignan ko si Daniel; nakakunot ang kanyang noo at tikom ang bibig. Tumingin siya kay Tomas, puno ng pag-aalinlangan. Sinensyasan ko siyang manahimik na lang.

“Hindi ko pwedeng pabayaan ang kapatid ko sa kamay ng kung anumang nilalang ang nandoon,” giit ni Tomas. “Kung totoo ang sinasabi niyo, mas lalo lang akong dapat pumunta para hanapin siya.”

Hindi na ako nagulat sa tugon ni Tomas. Inasahan ko na iyon.

“Sigurado ka ba, Tomas?” may pag-aalinlangang wika ni Daniel.

“Umuwi na lang kayo, Willy… Daniel. Ako na lang ang pupunta sa isla. Ayaw ko na madamay pa kayo—ngayong alam niyo na kung gaano ito kadelikado. Pasensya na sa abala… sige na, iwanan na ninyo ako dito.”

“Willy… paano na?” Ang halos pabulong na tanong sa akin ni Daniel.

“Daniel, anong problema mo? Umuwi ka kung gusto mo! ALIS!!!” ang bulyaw ko sa mismong mukha niya.

Napayuko si Daniel at umatras habang bumubulong sa sarili. Tumingin ako sa bangka at nakitang matamang nakatingin si Jasmine kay Tomas. Tingin ko’y may nagbago kay Jasmine.  Parang may pag-aalalang sumungaw sa kanyang mga mata.

Chapter 2-B
“Kung Saan Nanahan ang Takot”

 

Hindi ko na mabilang kung ilang beses tumingin sa kanyang relo si Daniel at pagkatapos ay bubuntong hininga.  Wala na siyang sigarilyong masindihan pero patay-sindi pa rin ang ginagawa sa hawak na lighter. Matagal nang ubos ang laman ng  kaisa-isang pakete ng sigarilyo na binili niya sa terminal ng bus bago kami bumiyahe. Ako nama’y nang magsawang makinig sa mga kantang naka-save sa luma kong i-phone ay pinanood ko na lamang ang mga bankang inuugoy ng mga alon malapit sa pampang habang nagbabalik-tanaw ako sa kamusmusang aking ginugol sa tabing-dagat sa bayang aking sinilangan. Magkatabi kami ni Daniel na nakaupo  sa dulo ng konkretong breakwater. Nakasandal kami sa isang poste na may nakapatong na may kalakihang lampara. Luma na’t de gaas ang ilawang iyon. Amoy na amoy ko ang “kerosene” nang ito’y lapitan ko. Nakapaloob ito sa isang lalagyang yari sa makapal na salamin at bakal. Merong animo’y maliit na “chimney” sa ibabaw nito. Marahil iyon ang labasan ng usok kapag nakasindi ang lampara. Nakasusi ito. Gabay siguro iyon ng mga mandaragat upang malaman nila kung saang banda ang pampang kapag madilim ang gabi, lalo na kung masama ang panahon.

Si Daniel ay may takip na panyo sa ilong. Halatang hindi sanay sa amoy na isinisingaw ng dagat at ng buhanginang nagsisilbing libingan ng mga patay at nabubulok na lamang dagat. Pablihasa nga ako’y laking dagat kaya bale-wala sa akin ang amoy ng tubig-alat na itinuturing ni Daniel na mabaho at malansa. Para sa akin, di-hamak na mas mabaho ang amoy ng sigarilyong kumapit sa suot niyang t-shirt at mas malansa ang hininga niyang may halong amoy ng nikotina.

May isang luma na’t sira-sirang rampa na yari sa magkahalong kahoy at kawayan na nakadikit sa breakwater na sa tinging ko’y nagsisilbing daungan ng mga bangka at marahil ay babaan rin ng mga isda at iba pa mga lamang-dagat na nahuhuli ng mga mangingisda kapag kati at hindi makatuloy sa pampang ang kanilang mga bangka. Dalawang baytang na hagdanang yari sa kahoy ang nakapagitan sa rampa at breakwater. Malamang na yari sa kongkreto o malaking kahoy ang nagsisilbing poste ng rampang iyon. Hindi ko makita sa dahilang “high tide” noon.

Nakatayo sa gilid ng rampang iyon  si Tomas at nakatingin sa direksyon ng araw na malapit nang lamunin ng dagat. Habang kami ni Daniel ay umiiwas sa tilamsik ng tubig dagat na hatid ng along humahampas ng paulit-ulit sa aming kinapupwestuhan ay hinahayaan lamang niyang mabasa siya nito. High tide nga kasi at medyo may kalakasan pa ang hangin kaya maalon.

“Anong oras ba talaga darating ang bangkang sasakyan natin,” ang tanong ni Daniel kay Tomas. “Aba’y makapananghalian pa tayong naghihintay dito ah.”

“Oo nga naman tol, hayan papalubog na ang araw o,” ang dugtong  ko.

“Aywan ko ba,” ang sagot ni Tomas. “Ang sabi ng kakilala ko na kapag wala na ang araw at lalatag na ang dilim eh saka pa lamang daw darating ang bankang naghahatid sa mga gustong pumunta sa isla. Akala ko nagbibiro lang siya pero mukha yatang totoo ang sinabi niya.”

Pailing-iling na tumingin sa akin si Daniel. Hindi iyon nalingat kay Tomas.

“Pasensya na mga tol,” ang dugtong nito. “Nadamay pa kayo sa problema ko. Kung gusto na ninyong umuwi eh okay lang. Ako na lang ang maghahanap sa kapatid ko.”

Nanahimik na lamang kami matapos iyon sabihin ni Tomas.

Maya-maya pa’y sabay kami halos ni Daniel na bumaba sa rampa upang lapitan si Tomas.

“Tol, sorry, hindi ka naman namin pwedeng iwanan dito,” wika ko sabay akbay sa aming kaybigan. “Kami naman ang nagpumilit sumama sa iyo dito di ba. Wala tayong iwanan. Mula noon ganyan tayo.”

“Nakakainip lang kasi tol, dalawang oras pa halos ang biniyahe natin patungo dito kanina,” ang dagdag ni Daniel. “Tapos mahigit isang oras pa tayong naglakad papunta dito. Sumakit ang mga paa ko dito sa suot kong sapatos.”

“Eh engot ka kasi eh,” ang sabi ko. “Alam mo namang dagat ang pupuntahan natin at sasakay pa tayo ng bangka eh nag-rubber shoes ka. Dapat kasi tsinelas o sandals ang sinuot mo. Tapos nakapantalon ka pa.”

“Nakalimutan ko nga,” ang sagot ni Daniel. “Hay naku, akala ko’y naiwan ang nanay kong sermon nang sermon. Kasama ko pala”

“Ganyan ka kapag napapansin ang kaengotan mo.” ang sabi ko.

“Oo na… oo na. Ikaw na magaling.”

Tinampal ko sa balikat si Daniel. Lumayo siya sa akin ng kaunti. Parang nagtatampo.

“Pagod na, gutom pa. Napakalayo pa naman nung mga bahayan na nadaanan natin kanina. Wala man lang mabilhan ng pagkain at mahingan ng kahit tubig na maiinom.”

“Magtigil ka nga Daniel,” wika ko. “Ayos lang na naglakad tayo ng malayo at wala tayong pagkain para pamin-minsan eh nakakapag-exercise ka at nakakapag-diet. Tignan mo nga iyang tiyan mo oh, parang tambol na ah.”

“Kung makapagsalita ka Willy eh parang ke payat-payat mo,” ang sagot ni Daniel sa akin.

Tumawa ako’t tinampal ko nanaman sa balikat si Daniel sabay sabing, “Joke lang tol. Pero tignan mo… di hamak na mas malaki ang tiyan mo sa akin.”

Binuksan ko ang aking dalang backpack. “O heto tubig. Kundi ka ba naman talaga engot ni tubig ‘di ka man lang nagbaon.”

“Eh tumakas nga lang ako eh.”

“O heto pa biscuit, isaksak mo sa ngala-ngala mo.”

“Hindi ko kasi natanong doon sa nakausap  ko kung may mga karinderya o tindahan dito. Pasensya na mga tol.”

Tumingin ako kay Daniel, sinimangutan ko ito’t sinenyasang manahimik.

“Ang tigas kasi ng ulo ni Ella. Pinagbawalan ko siyang sumama sa mga kaybigan niyang mag-night swimming eh hindi nakinig.”

“Eh mukhang lahi yata talaga kayo ng matitigas ang ulo tol,” ang hindi ko malaman  kung nanunuya o nagbibirong sabi ni Daniel.

“Baka naman nagtanan na si Ella at ang nobyo niya kaya hindi pa umuuwi,” dagdag ko naman.

“Hinahanap nga siya ni Jeff sa bahay kagabi kaya nalaman ng nanay namin na wala pa siya. Pilit ko siyang pinagtakpan pero bistado kami. Masyado nang nag-aalala si nanay kaya pinapasundan na sa akin. Aywan ko ba. Kinakabahan talaga ako. Sa lahat pa naman ng mapipiling puntahan eh ang isla pang iyon.”

“Bakit Tomas? ang tanong ni Daniel. “Anong meron sa islang iyon?”

“Ha… eh, wala naman  tol,” ang sagot ni Tomas.

Pakiramdaman ko’y may gustong sabihin si Tomas. Pinagmasdan ko siya at nang magkasalubong ang aming tingin eh ngumiti siyang pilit.

“Ano iyon tol?” ang tanong ko kay Tomas.

Kilala ko si Tomas. Meron siyang dapat sabihin sa amin. High school pa lang eh magkakabarkada na kaming tatlo. Nagdesisyon din kaming pumasok sa iisang kolehiyo at pare-pareho pa ang kursong kinuha namin. Halos araw-araw eh magkakasama kami. Wika nga’y kabisado namin ang likaw ng bituka ng bawat isa.

“Puro sabi-sabi lang ang mga naririnig ko tungkol sa islang iyon.”

“Ah, haunted ang islang iyon. Parang isang haunted house –  may mga multo at maraming kababalaghang nagaganap,” ang pabirong sabi ni Daniel.

“Sabihin na nating parang ganoon na nga. Idagdag mo na na may mga maligno doon at halimaw.”

Hindi ko masabi kung seryoso ba si Tomas ng sabihin iyon o sinakyan lamang niya ang biro ni Daniel.

Tinanong ko si Tomas, “Siyanga pala tol, bakit hindi mo niyayang sumama dito ang nobyo ng kapatid mo?”

“Hindi daw siya pinayagan ng mommy. Sinubukan niyang magpaalam.”

“Mama’s boy.  Mabuti pa itong si Daniel… mama’s boy din pero marunong tumakas.”

“Naku Willy. Ako nanaman ang nakita mo.”

“Pero heto, pinahiram ako ni Jeff ng kalibre .45 at nagbigay  pa ng mga bala, meron pa ngang ibinigay na isang magazine ng silver bullets. Baka daw kaylanganin natin. Mukhang may alam din iyong tao tungkol sa islang iyon.”

“Silver bullets? Bakit meron bang bampira at werewolf sa pupuntahan natin?!!”

Hindi namin pinansin ang parang nanunuyang pagtatanong ni Daniel.

“Bakit nagdala ka pa ng baril tol? Mabuti wala tayong nadaanang checkpoint.” ani ko.

“Para lang sa proteksyon natin ito. Hindi natin kabisado ang lugar na pupuntahan natin. Ayaw kasing ipagamit sa akin ni nanay ang baril ni tatay kaya nanghiram ako sa nobyo ni Ella.”

Dating pulis ang ama ni Tomas at siya’y tinuruan nitong gumamit ng baril. Madalas kaming isinisama ni Tomas kapag nagpupunta silang mag-ama sa shooting range. Kasama rin madalas si Ella. Doon nga sila nagkakilala ni Jeff.

Namatay sa isang police operation ang ama ni Tomas.

“Mga tol!”

Nang kami ni Tomas eh tumingin kay Daniel eh tumuro ito sa direksyon ng pampang. May tatlong tao na humihila ng isang bangka palusong sa dagat. Binantayan namin ang kanilang mga kilos. Sumakay ang mga ito’t sumagwan papalaot patungo sa direksyong kinalalagyan namin sa breakwater. Nakaupo sa likod ng bangka ang dalawa sa kanila, sumasagwan, habang ang isa’y nakatayo sa bandang unahan. Nasa dulo kami ng breakwater kaya’t medyo natagalan bago nakalapit sa amin ang bangka.

Umakyat ako pabalik sa breakwater. Gusto kong may distansya kami ng kaunti sa mga taong paparating. Sumunod sa akin ang dalawa.

Tumigil ang bangka sa dulo ng breakwater  sa  tapat mismo namin. Medyo may kahabaan ang bangka at de-motor pala ito, hindi lang nila pinapaandar. May mga katig sa magkabilang bahagi at sa bandang unahan ay merong parang spotlight. Dalawang lalaki at isang babae ang lulan nito. Tantya ko’y kasingtanda ng aking ama ang lalaking nakatayo sa harap ng bangka,   higit-kumulang na singkwenta siguro. Ang babae at iyong isang lalaki nama’y parang kasing-edad lang namin. Pakiwari ko’y mga estudyante rin sila sa kolehiyo. Tingin ko’y mag-ama ang dalawang lalaki. Sila’y magkahawig. Hindi ko masabi kung kaano-ano nila ang kasama nilang babae. Iba ang hugis ng mukha nito. Maganda siya’t morena.

Maari kong sabihing hindi sila mga mangingisda. Bukod sa mga pantalon nila’t kamiseta ay  may suot sila na parang tunika na kulay magulang na pula. Kung hindi ako nagkakamali eh mga deboto sila ng Nazareno… o baka miyembro sila ng isang kulto. Ang nagsisilbing sinturon nila’y parang malaking rosaryo at nakalawit sa bandang harapan ang krus. Wala rin akong nakitang gamit-pangisda sa kanilang banka. Ang nandoo’y mga lubid, sibat na kawayan at tulos. Ang nakakapagtaka ay  may dala silang isang kahon na may lamang mga bote na ang nagsisilbing takip ay punit na damit. Nakatitiyak akong hindi ilawan ang mga iyon kundi  parang mga Molotov cocktail. Gumagawa ng ganoon ang mga kaybigan namin sa unibersidad kapag sumasali sila sa rally. Kapansin-pansin rin ang mga mahahabang gulok na nakapatong sa mga upuan sa bangka.

“Makikisuyo na nga po mga amang. Kung may lighter sana kayo o posporo  eh pwede bang sindihan ninyo ang lamparang iyan na nakapatong sa poste.” Ang pakiusap ng lalaking nasa unahan ng bangka.

“Oh sige po. Ako na lang po.” ang sabi ni Daniel.

Inihagis ng lalaki kay Daniel ang susi pambukas sa lalagyan ng lampara.

“Salamat mga amang. Mawalang-galang na … mukhang may hinihintay yata kayo?”

Ang sumagot ay si Tomas. “Opo, iyong bangka papuntang isla Miedo.”

Natahimik at nagkatinginan ang mga kausap namin. Ang lalaking nakaupo sa likod ay sumagwan at mas inilapit pa sa  kinalalagyan namin ang kanilang bangka.

Inihagis ni Daniel sa bangka ang susi matapos sindihan ang lampara.

“Sa anong dahilan at pupunta kayo sa isla Miedo?” ang tanong naman ng babae.

Si Tomas muli ang sumagot, “Nagpunta doon ang kapatid ko at mga kaybigan niya. Nag-swimming sila doon kahapon. Hindi pa sila nakakabalik. Hahanapin namin sila.”

Muling nagtinginan ang mga nasa  bangka. Sila’y nag-ilingan. Nilapitan ng babae ang kasama niya’t may ibinulong. Nag-usap sila habang parehong nakatingin sa amin. Hindi namin maulinigan ang kanilang pinaguusupan. Nilulunod ng ingay  ng mga along humahampas sa breakwater ang kanilang mga tinig.

“Ipagpaumanhin ninyo pero hindi na ako magpapaligoy-ligoy pa. Mga amang, kung ako sa inyo eh dumito na lamang kayo. Hintayin na lamang ninyo na bumalik sila.”

Ang lalaking nakakatanda ay parang isang ama na naguutos sa kanyang anak nang sabihin iyon sa amin.