Category Archives: Pagsulat Ng Tula

On Writing Poems

WriteALovePoem-e1390540343441It’s challenging, to say the least.

For me, the literary genre most difficult to produce is the poem. Putting together the elements of meter, rhyme scheme, sound and imagery is not easy. It would take more than creativity to  express thoughts and feelings using the most appropriate figures of speech.

My best poems are written in Filipino. I’ve been trying to write good ones in English but I have to admit that it’s a mighty struggle. I’m not sure if for example the following quatrain makes sense:

Whisper your woes on the flicker
Cover it with dried leaves and twigs
Whisper till the flame grows taller
Let it burn your anguish and grief

I have no problem with free-verse but my dream is to walk gloriously  the “rhymed” and “metered” path while holding the hands of either Erato or Euterpe.

One time I tried to mix Greek mythology and poetry and this is what came out:

“Pain’s But a Myth”

Writing stories is just as difficult because mixing in a bowl  the elements of fiction within the bounds of the plot  is not a walk in the park.  But fiction writers have the luxury of using a lot of pages to serve their purpose. Leo Tolstoy needed more than half a million words for his novel “War and Peace.”

Conversely, a poet has a single page, sometimes not even the whole of it, to capture vivaciously and vividly the emotions and thoughts pervading within or around him. The Japanese, through their Haiku, would do it in a single-stanza poem with three lines consisting of a total of 17 syllables.

What adds difficulty when poets thread the rhyme zone is that they can not walk the path of sadness while wearing a smile. Neither can they frolic in the lake of happiness while riding the canoe of sadness.

Pain begets pain, joy engenders joy. This is seemingly the prevailing mood in the realm of poetry. Rare are the crying clowns who can masterfully inject sadness into the veins of their poems while they are cracking a joke.

The melancholic lyre sounds best when played by a poet who in one way or another licked some emotional wounds sometime ago in a desolate room. On the other hand, the trumpet of merriment can best be blown by a poet who has journeyed the clouds of ecstasy.

But life is a masterful musician who teaches poets to play both the melancholic lyre and the trumpet of merriment. Life enables a poet to play any of the said instruments at any given time.

If a poet intends to paint his canvas with gloom then he can easily prick an old emotional wound until it bleeds sadness. He can walk down memory lane and revive the pains inflicted by either a person or an event he would rather forget. That’s not masochism but rather a form of sacrifice, the poet ought to feel what he intends to write.

Conversely, it is from the same memory lane where the poet could revisit the happiest moments in his life if  it is the lovely colors of joy he wants to be seen in his canvass.

That‘s the beauty of being a poet. Poets can switch with ease to any emotions that they desire. Like an actor in a theater, crying one moment then in a jiffy burst into laughter.

Sometimes poets get misconstrued. When a poem tackles sadness and regret for losing someone the readers would think that the poet still loves and wants that someone back. Worse, the person who felt alluded to may either be excited or feel vindicated.

Lest we forget that poets are men of arts who write for art’s sake. Yes, they draw inspiration from someone or something. They need a motivation in the pursuit of their art. But as it is, the end is the art and the motivation is but the means to achieve that end.

And what is the reward the poet receives for writing a poem? The reward is the poem itself. No reward can be sweeter than a poem that artistically conveys the joys and sorrows of the poet.

As to whether or not the poets  who write a poem of gloom and bewail are sad and regretful, only them know. Who knows it may be Melpomene who visited them in their dreams.

 

Ang Pagsulat Ng Tula

Young funny man in glasses writing on typewriterHindi madaling sulatin ang tula. Totoong mahirap ang maging makata.

Sa lahat ng dyanra ng panitikan, ang tula ang pinakamahirap sulatin. Hindi gawang biro ang pagsama-samahin sa iisang kabuuan ang mga elemento nitong tugma, sukat, saknong, talinghaga, at kariktan. Kaylangan ding malalim ang balon ng talasalitaan ng sinumang susulat ng tula. Doo’y iigib siya ng mga salitang katumbas ng damdami’t kaisipang nais ipahayag.

Hindi sa mas madaling magsulat ng maikling kuwento o nobela. Hindi rin gawang biro ang pagapangin sa banghay ng kuwento ang mga elemento nitong tagpuan, tauhan at tunggalian. Subalit ang mga sumusulat ng kuwento ay maginhawang nakakagamit ng maraming pahina hanggang matumbok nila ang kasukdulang ng kuwento at marating ang wakas. Si Leo Tolstoy ay nangailangan ng mahigit kalahating milyong salita upang tapusin ang nobela niyang pinamagatang “War and Peace.”

Sa kabilang banda, ang makata’y mayroon lamang isang pahina ng papel, minsan nga kalahati lamang nito, upang ipahayag ng malinaw at buo ang kanyang saloobi’t iniisip. Ang mga Hapon, sa anyo ng tula nilang tinatawag na Haiku, ay kapiranggot na bahagi lang ng papel ang kaylangang gamitin sa dahilang ang naturang tula’y binubuo ng isang saknong lamang na may tatlong taludtod na ang gitna’y may pitong pantig at ang una’t huli’y tig-limang pantig.

May mga dagdag pang hamon sa mga makata kapag kanilang nilakbay ang mundo ng taludturan.

Mahirap bumagtas sa daan ng kalungkutan habang ikaw ay nakangiti. Hindi rin puwedeng sumagwan sa ilog ng kasiyahan habang nakasakay ka sa bangkang yari sa luha. Ang luhang ididilig sa mga taludtod ng tula upang ito’y mamunga ng kalungkutan ay iniigib ng makata sa balon ng mapapait niyang karanasan.

Tanging ang puno ng kalungkutan ang puwedeng pitasan ng luha at tanging ang hardin ng kasiyahan ang puwedeng tubuan ng nakangiting bulaklak. Kung aakyat ang makata sa puno o dadalaw sa hardin ay nakadepende sa uri ng damdaming nais niyang ipahayag.

Kung meron man ay iilan lamang ang mga makatang kayang humahalhak habang gumagapang sa balag ng malungkot na taluduturan.

Mas magandang pakinggan ang kudyapi ng lumbay kung ito’y hihipan ng isang makatang minsa’y halos malunod sa sariling luha dahil sa isang karanasang nagdulot sa kanya ng matinding kapanglawan. Ang tambuli naman ng kagalakan ay puwede lamang hipan ng makatang narating na ang kasukdulan ng saya na tuwing ito’y naaalala ay nangingiti ito o natatawa kahit siya ay nag-iisa.

Ngunit ang buhay ay isang musikerong tinuturuan ang makata na kayang hipan ang kudyapi ng lumbay o tambuli ng kagalakan sa ano mang pagkakataon na kanyang naiisin.

Kung ang intensyon ng makata’y hasikan ng butil ng luha ang kanyang mga taludtod upang doo’y yumabong ang hapis ay kanyang susundutin ng karayom ang pilat na iniwan ng isang sugat ng kahapon hanggang umagos mula rito ang dugo ng kalungkutan. Hindi ito pagiging masokista bagkus ay isang sakripisyo na dapat gawin ng makata. Dapat kasing nararamdaman niya ang ano mang damdaming nais ilatag sa mga saknong ng kanyang tula.

Kaya nga tunay na alagad ng sining ang makata. Kaya niyang paikutin sa kanyang kamay ang mga emosyon. Katulad ng isang artista sa entablado, umiiyak… matapos ang ilang saglit ay biglang tatawa.

Minsan ay mali ang pakahulugan ng mga tao sa makata. Kapag ang sinulat niya’y puno ng pagsisisi at kalungkutan dahil hiwalayan ang temang binalangkas sa tula ay inaakala ng mga bumabasa na ang makata’y minamahal pa rin ang isang taong nakahiwalayan at nais na ito’y muling bumalik. At ang taong nag-aakalang siya ang pinatutungkulan sa tula’y minsa’y parang nagmamalaki pa’t nagbubunyi.

Huwag kalimutang ang makata’y alagad ng kanyang sining. Ang makata’y hindi alipin ng nakaraan, masaya man o malungkot. Ang tunay na makata’y inaalipin ang nakaraan. Pinaglilingkuran siya nito. Pinagkukunan niya ng ano mang nais sulatin ang panahong lumipas.

Binabalikan ng makata ang nakaraan para maghanap lamang ng  inspirasyon. Binabalikan ng makata ang nakaraan upang may paghugutan ng emosyon…upang siya ay magalit, mainis, mangiti o matawa…upang muling maramdaman kung paano umibig at mabigo…kung paano magtaksil at pagtaksilan…upang muling mangarap…upang muling maramdaman kung paaano mabigo, bumangon at magtagumpay.

%d bloggers like this: