Blog Archives
ANG KAPALIT NG LIHIM – Part 3
(Maikling Kuwento)
“Teka, teka misis. Hinahon lang po nang kaunti. Nandito tayo para pag-usapan ito nang maayos.” “Paano kami hihinahon kapitan eh kapag hindi nila inilabas ang relong iyon ay kami ang malilintikan kay mayora. Nakakahiya kami.”
“Naiintindihan ko, Sir Nestor, kaya lang hindi natin mareresolba ito kung magsisigawan at mag-aaway kayo dito. Pakiusap, igalang n’yo ang opisina ko.”
Hinila ng nanay si Junior. Hinawakan sa magkabilaang balikat. “Bunso, please lang, sabihin mo na kung ano ang napulot mo.”
Umiling-iling si Junior. “Hi…hindi k…ko sa…sabihin…se…secret.” “Ang galing! Parang scripted ah,” ang patutyada ni Aling Cora.
“Anak, please. Good boy ka ‘di ba? Ano ang napulot mo? Nasaan iyon? Nakita kong medyo humihigpit ang pisil ng nanay sa mga balikat ni Junior. Kinabahan ako sa susunod na mangyayari.
“A..aray… na…nanay. Ma…masakit…
“Junior!!! Parang awa mo na, anak, sabihin mo na.” Se…secret na..namin n..ni Gir…Girlie i…iyon.
“Aba, at pati nananahimik kong anak eh idinadamay ng abnormal na ‘yan!” Binitawan ng nanay si Junior. Lumapit kay aling Cora. Sinampal niya ito.
“Sobra ka na!!! Matagal na akong nagtitimpi sa lahat ng ginagawa mong panglalait sa akin at sa pamilya ko.”
Mabilis ang pangyayari. Napasalampak si Aling Cora sa sahig sa sobrang lakas ng pagkakasampal ng nanay. Mabilis na pumagitna sina kapitan at mga tanod. Akmang susugurin pa ng nanay si Aling Cora, ngunit naitulak itong palayo ni Mang Nestor. Parang nagdilim ang paningin ko. Hinawakan ko ang isang monoblock. Talagang ihahampas ko na ito kay Mang Nestor ngunit inilabas niya ang kanyang baril mula sa clutch bag at itinutok sa akin.
“Sige!!! Sige!!! Subukan mo nang malintikan ka na.” Nakita ni Junior ang hawak na baril ni Mang Nestor. “Ba…baril…ba…baril…ba…ril!!!”
Kitang-kita kong takot na takot si Junior. Tumakbong palabas ng barangay hall. Mabilis.
Hinabol ko s’ya. Patawid siya sa kalsada.
“Junior, Junior. Wala na ang baril. Huwag ka nang tumakbo. Juniorrrr! Junniiioorrr!
Huli na ako.
Nabundol ng paparating na kotse si Junior. Kitang-kita kong tumilapon siya at pagkatapos ay bumagsak sa mismong harapan ko. Duguan si Junior. Nagkikikisay.
Natulala ako. Hindi ako kaagad nakakakilos. Maya-maya pa’y dumating si Nanay at si Jeng. “Anak ko, JUNNIOOORR. Diyos ko po! JUNNIORRRRR!” Diyos ko po! Tulungan n’yo
kami. Parang awa n’yo na!!!!
Pinangko ng nanay si Junior. Hysterical na silang pareho ni Jeng. Nandoon na rin sina Kapitan, Aling Cora at Mang Nestor. Walang makapagsalita. Lahat ay nabigla.
Bumaba ang driver ng kotse. Si mang Caloy, kasama si Girlie. Kotse nina Aling Cora ang nakabundol sa kapatid ko.
“Best friend, best friend…huhuhu. Salbahe ka mang Caloy. Bakit binundol mo ang best friend ko?” Duguan man, niyakap ni Girlie si Junior na pangko ng nanay. Hindi nakuhang pigilan ni Aling Cora ang kanyang anak.
“Hindi ko sinasadya. Bigla na lang siyang tumawid. Dalhin natin sa hospital ang kapatid mo, dali.”
Nagmulat ng mata si Junior. Buhay s’ya. Si Girlie ang unang napansin nito. “Gi…Girlie…Se…secret na…natin. Hi…hindi k…ko si…sinabi.”
“Anak, Junior! Buhay ang anak ko! Tumawag ka ng tricycle, Sean. Dali. Dalhin natin sa hospital si Junior.”
“Nanay, dadalhin daw ni Mang Caloy si Junior sa hospital.”
“Sige na, Tessie. Sumakay na kayo sa kotse namin,” ang alok ni Mang Nestor.
“Hindi namin kailangan ng tulong n’yo! Ano ba Sean!!! Tumawag ka, kako ng tricycle!!!” “H’wag na Sean. Heto na ang patrol ng barangay. Sumakay na kayo. Dalian n’yo,” wika ni kapitan.
Ang nanay na ang bumuhat kay Junior papasok sa patrol ng barangay.
**********
Habang tumatakbo ang patrol papuntang hospital, ay iyak nang iyak sina Nanay at Jeng.
Maraming lumalabas na dugo mula sa mga sugat ni Junior. “Na…nanay…love mo a…ako?”
“Oo anak. Mahal na mahal kita. Mahal ka ng kuya at ate mo.”
Matapos sabihin ng nanay ‘yon ay ipinikit ni Junior ang mga mata niya.
Hindi na umabot nang buhay sa ospital si Junior. Matindi ang head injuries na natamo nito.
**********
Bago sumapit ang gabi’y naibalik na sa bahay ang bangkay ni Junior. Nakalagay na ito sa ataol. Sa tulong ni kapitan at ng mga kamag-anak at mga kaibigan namin ay naiayos na sa aming bakuran ang mga tolda na s’yang sisilungan ng mga makikiramay. Pinahiram kami ni kapitan ng mga lamesa at mga upuan.
Nakatayo sina Nanay at Jeng sa tabi ng ataol ni Junior. Pinagmamasdan nila ang namayapa kong kapatid. Hindi na sila umiiyak. Naubos na marahil ang luha o kaya’y natanggap na nila ang naging kapalaran ng bunso namin.
Isa-isang nagdadatingan ang aming mga kamag-anak, mga kaklase namin ni Jeng, at mga kasamahan ni Nanay sa palengke.
Maya-maya pa’y dumating din sina Mang Nestor at Aling Cora. Natuon sa kanila ang atensyon ng mga nakikaramay na malamang ay nabalitaan na kung ano ang nangyari. Pakiwari ko’y nag-aabang sila kung ano ang mangyari sa pagdating ng mag-asawa.
“Anong ginagawa n’yo dito ha!” ang pasigaw na salubong sa kanila ni Jeng.
“Anak, kumalma ka lang.”
“Kayo ang pumatay sa kapatid ko!!!”
“Sabing tumahimki ka Jeng! Ano ba!!!” ang sigaw ng nanay.
“Tessie, nakikiramay kami.” Iniabot ni Mang Nestor sa nanay ang kanyang kamay. “Salamat!” ang malamig na tugon ng nanay. Hindi nito inabot ang kamay ni Mang Nestor. “Ah, Tessie, puwede ba kitang makausap sandali sa labas.”
“Kung kakakausapin mo ako upang piliting paaminin kung nasaan ang lintek na iPhone na ‘yan ay huwag na. Sobra ngang mahal ng cellphone na ‘yon. Ang buhay ng bunso ko ang naging kapalit. Siguro naman ay sapat ng kabayaran ang pagkamatay ng anak ko sa inaalala ninyong kahihiyang tatanggapin n’yo kapag hindi n’yo nahanap ang cellphone ni mayora.”
Halatang nagtitimpi ang nanay. Kita kong umaagos ang luha sa pisngi niya. Kung ako ang nasa kalagayan niya ay baka masaktan ko’t palayasin ang mag-asawa.
“Tessie, hindi kita pipigain tungkol doon. Sa katunayan, gusto kong magpaliwanag at humingi ng tawad.”
“Oh, si Ma’am Cora ang magpapaliwanag sa isang walang pinag-aralang katulad ko. Baka naman masayang lang ang panahon mo sa akin. Sino ba naman ako para pagpaliwanagan mo pa.”
“Please, lang Tessie. Pagbigyan mo naman ako.”
“Kita mo nga naman, ang isang Ma’am Cora pala’y marunong ding magsalita ng please. O, sige puwede tayong mag-usap, pero gusto ko dito tayo sa harap ni Junior, ni Jeng, at ni Sean. Gusto kong marinig ng mga anak ko ang ano man ang sasabihin mo sa akin.”
“Salamat, Tessie. Ah…kinausap ko kanina si Girlie kung ano ang secret nila ni Junior. Totoo nga, may napulot ang anak mo sa bakuran namin. Pero hindi iyong cellphone. Iyong nalaglag kong isang kahong Choc Nut ang napulot niya.”
Nagulat kaming lahat nang narinig namin ang sinabi ni Aling Cora. “CHOC NUT! HINDI IPHONE!” ang sigaw ng nanay.
“Oo, Tessie. Sorry. Ibinigay daw ni Junior kay Girlie iyong Choc Nut na napulot niya nang maglaro sila kahapon. Kaya sinabi ni Girlie kay Junior na secret dahil nga pinagbawalan kong kumain ng chocolates ang anak ko dahil overweight na siya. Nangako daw sa kanya si Junior na hindi sasabihin kahit kanino ang tungkol sa Choc Nut.”
Napasalampak sa upuan si Nanay. Impit ang pag-iyak. “Diyos ko, nang dahil sa Choc Nut nawala si Junior ko.”
Tahimik lamang kami ni Jeng. Hinagod-hagod niya ang likuran ng nanay. Ang hirap tanggapin ng mga pangyayari.
“Patawarin n’yo kami, Tessie, Jeng, Sean…” ang samo ni Mang Nestor.
“Ganun na lang ba ‘yon, Sir Nestor? Sa lahat ng nangyari, gusto n’yong patawarin namin kayo. Ganun ba kasimple iyon? Ang kapal ng mga pagmumukha n’yo!!! Matapos n’yo kaming insultuhin, pagbintangan. Matapos na mabunggo ng driver n’yo si Junior dahil natakot sa baril mo…matapos mamatay ang kapatid ko eh hihingin n’yo ang patawad namin,” ang gigil na gigil na sabi ni Jeng.
“Alam kong mahirap sa ngayon na hingin ang patawad ninyo. Pero sana in due time ay mapatawad n’yo kami. Sasagutin naming lahat ang gastusin sa pagpapalibing kay Junior. Pati pag-aaral n’yo ni Sean ay kami na ang bahala.”
“Ano ‘yan, Mang Nestor? Suhol? Sinusuhulan n’yo kami!!! Hindi maibabalik ng kahit ilang milyong meron kayo ang buhay ng anak ko. Hindi mabubura ng kahit magkano ang lahat ng mga pang-iinsultong ginawa ng asawa mo sa akin at sa mga anak ko mula pa noon. Isaksak mo sa baga mo ang pera mong alam naman nating lahat kung saan nanggagaling. Hindi namin kailangan ang tulong n’yo. Kahit isang kusing ay wala kaming tatanggapin mula sa inyo.”
Natahimik ang lahat. Natitiyak kong dinig hanggang sa labas ang sinabi ng nanay.
Hindi na kumibo at nagsalita pa sina Mang Nestor at Aling Cora.
Lumabas ng bakuran namin si Mang Nestor. Nakayuko. Marahil ay hindi nakayanan ang mga mapang-usig na titig ng mga taong nandoon.
Nanatili sa harapan ng kabaong ni Junior si Aling Cora. Nakayuko.
Mula sa tarangkahan ng bahay namin ay nakita kong paparating si Kapitan, kasama si mayora. Sinalubong ni Nanay ang mga paparating.
Tila biglang nabuhayan ng dugo si Aling Cora. Halos makipagunahan sa pagsalubong kina kapitan at mayora
“Magangdang gabi aling Tessie. Condolences ha. Aba’y ngayon ko lang nalaman na namatay pala ang bunso mo. Ipapadala ko na lang mamaya sa driver namin ang mga bulaklak ha. O heto, pagdamutan mo ang kaunting tulong namin.” Isinilid ni mayora sa bulsa ng pantalon ni
nanay ang isang kumpol ng pera. “Papunta kasi ako kina Cora, eh sabi ng mga katulong niya na nandito nga daw sila’t maglalamay nga.”
“Maraming salamat po, mayora.” Ang wika ni Nanay.
“Ano bang nangyari sa anak mo? May sakit ba? Kakarating ko lang kasi. Galing ako ng airport at dumiretso na ako kina Cora. Nagulat na lang ako na may lamay pala dito.”
Bago pa man makasagot si Nanay ay may mga taong lumapit kay Mayora upang batiin siya.
“Maupo po muna kayo mayora. Jeng, anak, ikuha mo ng kape si mayora at si kapitan.”
Marahil ay minabuti ng nanay na huwag na lamang sagutin ang tanong ni mayora. Tingin ko naman ay malalaman at malalaman din nito kalaunan kung ano ang nangyari.
“Ay salamat, Tessie. O Cora. Nasaan ang ipinatago kong iPhone sa iyo.”
Nakita kong namutlang bigla si Aling Cora nang mabanggit ni mayora ang cellphone. Dali-dali itong naupo sa tabi ni mayora.
“Naku mayora, ganito po kasi…”
Hindi pa man natatapos ni Aling Cora ang sinasabi’y humahangos na dumating ang isang katulong nila.
“Ma’am Cora, heto na po ang cellphone. Nakita ko po na nasingit sa gilid ng upuan n’yo sa kwarto.”
Napatayo si Aling Cora. Tuwang-tuwa. Halos magtatalon. Nakalimutan yatang nasa lamay s’ya.
“Ha, hay salamat, Manang. Inihagis ko nga pala doon kahapon ang bag ko bago ako pumasok sa CR. Doon pala nalaglag. Sige na, Manang, balik ka na sa bahay.”
Nang makaalis ang katulong nila’y saka pa lamang napansin ni Aling Cora na lahat kami’y nakatingin sa kanya at sa hawak n’yang iPhone. Ang cellphone na naging sanhi ng matinding pangiinsulto sa pamilya ko. Ang cellphone na naging mitsa ng buhay ng kapatid kong si Junior. Ang cellphone pala’y nasa bahay lamang nila. Abswelto na sina Aling Cora at Mang Nestor sa problema nila at ang kapatid ko nama’y tahimik nang nakahimlay sa kanyang ataol.
Nang napatingin sa akin si Aling Cora, napailing na lamang ako. “Ahh…mayora. Heto na po ang iPhone n’yo.”
“So, namisplace mo ang cellphone na ito ha, Cora?”
“Yes, ma’am, mabuti na lang po at nahanap ng katulong ko.”
At dinig na dinig ko ang halos pabulong na sinabi ni mayora ka Aling Cora, “Hay naku, kung nawala mo man ito ay okay lang. Ano ka ba! Hindi ito orig. Isang libo lang ang bili ko nito sa suki kong Muslim. Akala ko naman marunong kang kumilatis ng mga ganito. Si mayor hindi. Hoy, ’wag mong sasabihin sa kanya ito ha. Se…se…secret natin ito. Wa… walang clue.”
ANG KAPALIT NG LIHIM – Part 2
(Maikling Kuwento)
Bago kami nagsimulang kumain ay lumapit sa akin si Junior. Kalmado na s’ya. Niyakap niya ako’t sinabing, “So..sssorri ku…kuya ha. Gu…good boy na ako…pa…promise.”
Nilapitan din ni Junior ang nanay at nag-sorry.
“Gu…good boy na ako na..nanay! L…love m…mo n…na u…ulit a…ako?”
Tumango lamang ang nanay. Buong higpit na niyakap si Junior at hinalikan sa pisngi. Nakita kong nangilid ang luha niya. Nakaramdam ako ng awa sa aming ina. Hindi ko siya puwedeng husgahan sa biglaang pag-init ng ulo niya nang komprontahin ang bunso namin kanina. Paminsan-minsan na ang tao’y panandaliang nawawala sa katwiran dala ng pagod, inis o galit. Pressured lang din siguro ang nanay dahil nga nililigalig nanaman kami ni Aling Cora.
**********
Nadatnan na namin sa barangay hall sina Aling Cora at ang asawa niyang pulis na si Mang Nestor. Na-late kami dahil pinilit pa naming kumbinsihin si Junior na sumama sa amin. Ayaw nitong lumabas ng bahay dahil madalas lamang siyang tuksuhin ng mga bata sa lugar namin. Tanging kay Girlie lamang siya nakaramdam ng pagtanggap mula sa isang kababata.
“Nakakahiya naman sa inyo, pa-VIP ba? Aba’y halos kalahating oras na kaming naghihintay dito ah,” bungad sa amin ni Aling Cora.
Yumuko lamang ang nanay. Ako ang sumagot.
“Pasensya na po, ma’am, ayaw kasing sumama kanina si Junior, hinintay pa naming mawala ang tantrums niya.”
“Ay! Ganun? May tantrums. OMG!!! Ang pangtutuya ni Aling Cora.
“Ay s’ya, simulan na natin ang pag-uusap para maaga tayong makatapos,” ang mungkahi ni Mr. De Villa, ang aming punong barangay. “Magsiupo kayong lahat.”
Nagsi-upo nga kami. Si Junior ay kumandong kay Nanay. Tumabi sa kanila si Jeng at ako nama’y tumayo na lamang sa kanilang likuran. Pinagmasdan ko sina Aling Cora at Mang Nestor na nakaupo sa katapat namin. Namumutiktik sa alahas ang mag-asawa at sa magkabilang kamay nila’y puro smartphones ang hawak. May nakasingit na clutch bag sa kili-kili ni Mang Nestor. T’yak kong baril ‘yun.
Pumwesto na rin si kapitan sa lamesa niya. Katabi niya ang secretary ng barangay na may hawak na logbook. May dalawang tanod sa bandang likuran nila at isa sa may pintuan.
“Eh, Kapitan, ano po ba ang dahilan kung bakit ipinatawag n’yo kami? Ano po ba ang problema kay Junior?” ang tanong ni Nanay.
“Ganun! Nagmamaang-maangan ka! As in hindi mo talaga alam kung ano ang ginawa ng anak mo,” ang pasarkastikong sabi ni Aling Cora.
“Eh, hindi nga talaga namin alam, eh. Sa palagay mo, magtatanong ba ang nanay kung alam na niya ang dahilan?”
Nabigla ako sa sagot ni Jeng. Natingin sa kanya ang lahat ng taong nasa loob ng opisina ni kapitan. Parang ready for war ang kapatid ko.
“Jeng, cool ka lang ha!!!” ang bulong ko sa kanya.
“Hindi, kuya. Hindi ako papayag na babastusin ng gagang ‘yan si Nanay,” ang pabulong ding tugon ng kapatid ko.
“O sige, straight to the point na ako, Aling Tessie,” ang deklarasyon ng punong barangay namin. “Nawawala ang bagong cellphone ni Ma’am Cora. At may nakakita na pinulot ito ni Junior.”
“Bago ang cellphone. Nakalagay pa sa box. Nalaglag siguro ito ni misis nang bumaba ng kotse namin pag-uwi niya sa bahay kahapon,” ang dagdag ni Mang Nestor.
“Kapitan, tiningnan ko pa ito bago ako bumaba ng kotse. Akala ko siguro ay naibalik ko nang maayos sa aking bag. Ramdam kong may ilang bagay akong nalaglag. Hindi ko na pinansin kasi nagmadali akong pumasok. Ihing-ihi na kasi ako at that time. Nadaanan kong nasa sakop ng bakuran namin ‘yang si Junior.”
“Ah, mawalang-galang na po, Ma’am Cora,” ang sabi ko. “Sino po ba ang nakakita na pinulot ni Junior ang nawawala ninyong relo?”
“Si Josie!!! Maghintay ka lang at paparating na iyon. Akala mo ba nag-iimbento lang ako ng kuwento, ha, Sean?”
“Hindi po, ma’am, nagtatanong lang po ako.”
“Eh sana nga hindi ka lang nag-iimbento, Aling Cora.” ang buwelta sa kanya ni Jeng. “Binabastos mo ba ako, ha Jeng?” Tumayo si Aling Cora at balak niyang lapitan ang kapatid ko.
Pinigilan s’ya ni mang Nestor.
“Tumahimik ka ha! Kapag nagsalita ka pa ulit, eh papauwiin na kita,” ang pagbabanta ni Nanay kay Jeng.
“Bitter ka lang, Jeng, dahil ayaw namin sa iyo para kay Alfred. Bitter ka lang dahil hiniwalayan ka ng anak namin. Magaling ka kasing pumili ng BF. Siyempre, iyong gwapo na at marami pang laging allowance. O, di ba?”
Nanggigigil ang kapatid ko. Gustong-gustong niyang sumagot, pero pinisil ko ang braso niya upang pigilan ito.
“Kahit kailan ay hindi ka namin magugustuhan para kay Alfred. Tandaan mo ‘yan. Wala kang breeding.”
“Ba…bad ka, ba…bad ka…ba bad ka!” pasigaw na sabi ni Junior habang nakaturo kay Aling Cora. Sa ganun mang kalagayan ng kapatid ko ay ramdam niya na parang may masamang ginagawa sa amin si Aling Cora at gusto n’yang ipagtanggol ang mga mahal n’ya sa buhay.
“Ba…bad ka, ba..baadddd. Pa…pangit mo.!”
Napuwersa ang nanay na takpan ang bibig ni Junior. Kinagat ng kapatid ko ang kamay ni Nanay. Kitang-kita kong nasaktan ang aming ina ngunit hindi niya inalis ang kamay dahil agitated na ang kapatid ko. Magsisigaw siyang tiyak kapag nawala ang kamay sa bibig nito.
Umalalay ako sa nanay. Tinanggal ko ang kamay niya sa bibig ni Junior at ipinalit ko ang sa akin. Kinagat din ito ng kapatid ko. Gigili na gigil na siya. Ramdam ko ang diin ng ngipin nito sa aking palad. Tiniis ko ‘yon.
“Good boy ka, Junior, ‘di ba? Doon tayo sa likod ni Nanay. Kainin natin itong cupcake o.”
Pagkakita ng kapatid ko sa inilabas kong pagkain ay bumitaw ito sa pagkakakagat sa kamay ko at sumama papunta sa likod ng nanay. Habang kinakain niya ang cupcake, nakatingin ito kay Aling Cora. Matalim.
“Ano ba ito? Freak show!” ang patudyada ni Aling Cora.
“Tumigil ka na, Cora! Nakakahiya kay Kapitan, ano ba!” Hinila paupo ni Mang Nestor si Aling Cora pagkasabi n’yon.
“Pasensya na po kayo, Ma’am Cora… Sir Nestor sa mga anak ko,” wika ni Nanay.
“Nanay, wala kang dapat ihingi ng pasen…” hindi natapos ni Jeng ang sasabihin, marahang tinampal ni Nanay ang kanyang bibig.
“Sinabi nang manahimik ka lang! Gusto mo bang mapauwi, ha? Hindi na umimik si Jeng. Yumuko na lamang ito.
Nakakita ako ng pagkakataon upang magtanong kay Junior.
“Ahh Junior. Masarap ba cupcake?” “Sa…sarap ku…kuya. Sa…sarap!”
“Mamaya, bili ulit tayo ha.”
“Si…sige ku…kuya…Bi…bili m…mo a…ako u…ulit ha.” “Promise! Pero sagutin mo muna ang tanong ko.”
Tumango si Junior.
“May napulot ka ba kahapon sa bakuran nila, Ma’am Cora?” Tumango ulit si Junior.
“O kitam kapitan. May napulot daw s’ya. Ilabas n’yo na,” ang bulalas ni Aling Cora.
“Teka po, misis, hayaan n’yo munang tapusin ni Sean ang pagtatanong sa kapatid n’ya,” ang sagot ni Mr. De Villa.
“Bunso, ano naman ang napulot mo?” ang pagpapatuloy ko sa pagtatanong kay Junior.
Tumingin sa akin si Junior at sinabing, “Se…secret. Se…secret. Wa… walang clue. Hi…hindi k… ko sa…sabihin.”
“Dali na bunso. Good boy ka ‘di ba? Ano napulot mo?
Hindi na sumagot si Junior. Tumalikod ito sa akin at ipinagpatuloy lang ang pagkain ng cupcake.
“Se…secret…se…secret! Wa… walang clue.”
Iyon ang paulit-ulit na sinasabi ni Junior. Ang nanay naman ang lumapit kay Junior.
“Bunso, sabi mo good boy ka ‘di ba? Sige na naman, oh, sabihin mo na sa amin kung ano ba ang napulot mo. Saan mo inilagay?”
“Sa…sabi ng se…secret eh! Se…secrettttt!!! Wa… wala ngang clue.
Alam ng nanay na hindi niya mapapaamin si Junior kahit ano pa ang gawin niya.
“O, paano kapitan ayaw sabihin ng bata. Baka naman naturuan na na huwag sasabihin para alam mo na. Puwede kasing ipagbili ang cellphone para magkapera.”
Hindi ko na napigilan ang sarili ko.
“Mam Cora, h’wag n’yo naman kaming insultuhin ng ganyan. Hindi po namin pag-iinteresan ang cellphone n’yo. Kung iyon ay napulot ni Junior at dinala sa bahay ay titiyakin ko sa inyo na hahanapin namin ang may-ari para isauli ito.”
“Hoy!!! Huwag kang magtaas ng boses. Kilalanin mo kung sino ang mga kausap mo.” “Opo, Mang Nestor, kilala ko si Aling Cora!!! Kilala kita. Kilalang-kilala!!! Alam kong…” Hindi ko natapos ang sasabihin ko. Ang bibig ko naman ang tinampal nang marahan ni Nanay. “Naku, Sir Nestor, pasensya na talaga, pasensya na po. Ganito na lang po kapitan, kung
papayag po si mam Cora ay bibili na lamang ako ng bagong cellphone katulad nang nawala n’ya. “Ha, ha, ha. Talaga lang ha!!!” ang parang nang-iinsultong sabi ni Aling Cora. “Sigurado
ka ‘ba dyan sa sinasabi mo?”
“Opo mam Cora. May naitabi naman akong pera. Pang-tuition sana ng mga anak ko sa pasukan. Para lang po matapos na ang usapan. Baka nga kasi napulot ni Junior ang relo n’yo at naitapon na kung saan.”
“iPhone 17 Pro ang cellphone na iyon. Halos isang daang libong piso ang halaga. Hindi kasya ang naitabi mong tuition fee ng mga anak mo,” ang bulalas ni Mang Nestor.
Natahimik si Nanay. Nagkatinginan kami. Kitang-kita ko ang pamumutla niya. Marahil ay napahiya siya. Akala niya siguro, ako man, na isang mumurahing cellphone lamang ang nawawala.
Ganun kabigat ang napasukan naming problema. Niyakap ni Jeng si Nanay. Nilapitan ko naman si Junior. Bumulong ito sa akin,“Ku…kuya, pa…pahingi p…pang c…cup c…cake.”
“O natahimik kayong mag-anak. Akala n’yo ba tig-isa o dalawang libong pisong cellphone lang ang nawawala?” ang pangangatyaw ni Aling Cora. “At hindi sa amin ang cellphone na nawawala. Ipinatago lang sa akin ni Mayora matapos niyang bilhin ito kahapon. Ireregalo n’ya kay mayor bukas sa birthday n’ya. Siguro naman alam n’yo na kung ano ang mangyayari kapag nakarating pa kay mayor ang usaping ito.”
“Anong gusto mong gawin ko mam Cora. ‘Di ba sinabi ko naman sa inyo na walang iniuwing cellphone si Junior sa bahay. Walang ibinigay sa akin, o kay Jeng o kay Sean na cellphone ang batang ‘yan.”
“Pero nadinig n’yo naman na umamin ang Junior na ‘yan na may napulot s’ya.” Ang dagdag ni Aling Cora.
“Ilabas n’yo na kasi. Pinagiinit n’yo ulo ko ah. Hindi ako papayag na mapahiya kay mayor dahil sa kagagawan n’yo.” Tumayo na si Mang Nestor sabay akmang bubuksan ang clutch bag na dala nito.
“Mawalang galang na po mam Cora…sir Nestor.” ang sabat ni kapitan. “Ako’y walang kakampihan sa isyung ito, ano. Pareho ko kayong kababaryo. Ang sa akin lang ay kailangang mapatunayan beyond reasonable doubt na napulot nga ni Junior ang nawawala ninyong relo.”
“Okay, okay. Paparating na si Josie. S’ya ang magpapatunay na napulot ni Junior ang cellphone.” Pagkasabi n’yo ay matalim kaming tinitigan ni Aling Cora.
Mula sa labas ay may narinig kaming wang-wang. Nakita ko mula sa bintana ng barangay hall na bumaba si Josie mula sa isang police patrol.
“O kapitan ayan na si Josie, ang witness namin.” ani mang Nestor.
Pumasok si Josie. Isang matandang dalaga na nakatira malapit sa amin. May dala pang plastic bag na malaki. Mukhang nag-shopping bago pumunta sa barangay. Binigyan siya ng tanod ng mauupuan. Nang makita ni Josie si Nanay ay umismid ito. Minsan kasi ay ipinabarangay siya ng nanay dahil sa pagkakalat ng tsismis na kabit daw ng kung sino-sino ang aming ina.
“Aling Josie! Alam mo na siguro kung bakit ka ipinatawag dito,” ang tanong ni Mr. De Villa.
“Opo kapitan.” ang tugon ni aling Tessie “Kahapon po kasi ay nagkataong nagawi ako sa lugar nila aling Cora. Nakita ko ‘yang si Junior na nasa loob ng bakuran nina Aling Cora. Kitang-kita ko na may pinulot s’yang parang ano ba…iyong parang rectangle ang hugis…pahaba s’ya. Nang mapansin niyang nakatingin ako ay bigla niyang itinago sa likuran ang napulot niya.”
Tumingin si Josie kay Junior. “Junior, ‘di ba nakita mo ako kahapon?”
Pinagmasdang mabuti ni Junior si Josie. Lahat kami’y nag-abang sa isasagot ng kapatid ko.
Tumango ito.
“Junior, ‘di ba may napulot ka kahapon sa bakuran nina Ma’am Cora?” Tumangong muli si Junior.
“Ano ba napulot mo. Cellphone ba iyon?”
“Se…secret nga eh. Se…secret!. Wa… walang clue.”
“Kita ko eh, relo napulot mo.”
“SE…SECRET NGAA! KU…KULIT N…N’YO…
“Tama na aling Josie, nagagalit na kapatid ko, baka po mag-tantrums ito dito.” Ang pakiusap ko.
“Anong tantrums tantrums. Pilitin mong magsalita ang kapatid mo. Ilabas n’yo ang iPhone ni mayora. Ilabas n’yo!!!” Galit na sabi ni Aling Cora.
“Ilang beses ba naming sasabihin sa inyo na wala sa amin ang cellphone? Walang iniuwing cellphone si Junior sa amin. At nakakasigurado ba kayo na iyon nga ang napulot ng kapatid ko? Sobra na kayo, Aling Cora,” ang bwelta ni Jeng na halatang hindi na kayang magtimpi.
“Bastos ka talagang bata ka! Manang-mana ka sa nanay mong walang pinag-aralan.”
Pasugod na si Aling Cora kung hindi nakapagitna ang isang tanod. Nakita kong tumayo na ang nanay. Medyo nangigigil na rin. Hindi siya papayag na masaktan ang aking kapatid.
ANG KAPALIT NG LIHIM – Part 1
(Maikling Kuwento)
Pinapapunta kami ni Mr. De Villa, ang aming punong barangay, sa kanyang opisina. May reklamo daw kay Junior. Ang kapitbahay naming si Aling Cora ang nag-file ng complaint. Pinilit kong alamin sa nagdala ng notice kung bakit, pero ayaw nitong sabihin. Basta pumunta na lamang daw kami doon bandang ala-una ng hapon.
Inisip ko kung ano nanaman ang isyu ni aling Cora sa pamilya namin. Kinarir na yata ang pamimwisit sa amin. Sa dinami-dami naman kasi ng puwedeng maging kapitbahay, bakit siya pa at bakit nagkataon pa na magkatapatan ang aming bakuran na ang nakapagitan ay isang lamang makipot na eskinita.
Walang mapagsidlan ng kayabangan si Aling Cora at lalo pang naging mapagmataas nang maging personal assistant ng asawa ng mayor sa bayan namin.
Dati’y inaway nito si Nanay. Sumunod ang kapatid kong si Jeng. Ngayon naman ang puntirya niya ay ang bunso namin. Marahil ako na ang susunod.
Kung ano man sana ang problema tungkol kay Junior ay puwede naman sigurong pag-usapan na lang namin bilang magkapitbahay. Bakit kailangang dalhin pa niya sa barangay. Hindi makakatulong sa kalagayan ng kapatid ko ang ginawa niyang iyon.
Nagpasya akong tanungin si Junior kung ano ba ang ginawa niya, kaya’t pinapatawag kami ng aming kapitan sa barangay. Hindi siya sumagot. Umiling-iling lamang siya.
“Sige na, Junior! Good boy ka naman, ‘di ba? Sabihin mo naman sa akin, o. Ano ba ang nangyari? Bakit inirereklamo ka ni Aling Cora?” Ang hiling ko sa aking bunsong kapatid. “Kapag sinabi mo sa akin ay ibibili kita mamaya ng paborito mong cheese cupcake.”
Tiningnan lamang ako ni Junior, ngunit hindi pa rin ito nagsalita. Sinimangutan pa ako. Halatang wala nanaman s’ya sa mood. Gusto kong mainis ngunit pilit ko na lamang siyang
inunawa. Hindi ko na siya pinilit at baka umiyak siya at magwala. Ganun siya kapag naiinis o nasasaktan. Iiyak, magsisigaw at minsa’y naninira ng mga gamit na mahawakan.
Special child ang kapatid ko. Meron siyang Down syndrome. May pagka-moody. Dapat ay Grade 4 na siya, pero dahil nga sa kanyang kalagayan ay mabagal ang kanyang mental development. Parang sa isang 3-taong bata pa lamang ang kanyang pag-iisip. Maliit kumpara sa normal ang kanyang ulo. Maging ang kanyang mga tenga at labi man ay may kaliitan din. Hindi proporsyonal ang sukat ng kanyang mga paa’t kamay sa kanyang katawan. Utal din siyang magsalita. Laging inuulit ang unang pantig ng bawat salitang bibigkasin.
Hindi siya makapag-aral dahil sa kanyang kalagayan. Walang provision for special education sa mga public schools sa lugar namin. Sinubukan noong i-integrate siya sa regular classes, pero hindi naging maganda ang resulta. Natakot ang ibang classmates niya sa kanya at ang iba nama’y madalas siyang pagtawanan dahil sa kanyang kakaibang anyo. Hindi naman siya mabigyan ng sapat na atensyon ng teacher noon dahil mahigit limampu ang bilang ng mga estudyante sa klase. Tumigil na sa pagpasok si Junior nang minsan ay may classmate na nanakit sa kanya. Lumaban siya, nagwala sa klase at ipinagbabato ang kahit anong mahawakan. Maraming nasaktan sa mga kaklase niya noon at natural na magreklamo ang mga magulang ng mga ito.
Hindi na nga pumasok si Junior mula noon. Wala naman kaming sapat na pera para pag-aralin siya sa isang school for children with special needs. Ganun pa man, kapag may pagkakataon, ay tinuturuan ko ang aking kapatid ng basic reading, writing at math.
Hindi rin namin kayang ipagamot si Junior. Patay na ang aming ama, limang taon na, at tanging ang nanay ko lamang ang nagtataguyod sa aming magkakapatid. Nagtitinda siya ng damit sa isang maliit na puwesto sa palengke. Kapag walang pasok ay halinhinan kami ni Jeng na tumutulong sa pagtitinda. Iyong lamang ang source of income ng aming pamilya. Ganun pa man
ay pilit na iginagapang ni Nanay ang pag-aaral namin. Si Jeng ay nasa high school at ako nama’y nasa kolehiyo. Education ang kurso ko at dahil kay Junior ay magme-major ako sa Special Education. First year pa lamang ako pero nagbabasa na ako ng literature tungkol sa mga batang may special needs, lalo na ang may Down syndrome. Nanonood din ako sa YouTube ng mga documentaries tungkol sa kalagayan ng aming bunso. Gusto kong kahit papaano ay matulungan ko ang nanay sa pag-aalaga kay Junior.
Bagama’t bata pa’t maganda ang nanay at maraming nanliligaw, ay hindi na ito muling nag-asawa. Inilaan na ng aking ina ang buhay niya para kay Junior at sa amin ni Jeng. Madalas na nababalita sa amin na kabit daw ang nanay ng kung sino-sino. Tinatawanan lamang niya ang mga ganoong tsismis. Hindi ko pinaniniwalaan iyon. Kilala ko ang aking ina. Hindi siya kailanman gagawa ng bagay na ikasisira niya at ng aming pamilya. Hindi niya dudungisan ang pangalan ng pumanaw kong ama.
Napabalita rin noon na niligawan si nanay ni Mang Nestor, ang asawang pulis ni Aling Cora. Kilalang babaero si Mang Nestor at sinubukan niyang makascore sa aking ina. Nire-regaluhan ng kung anu-ano ang nanay. Pero hindi siya pinatulan nito. Alam ni Aling Cora iyon. Kaya nga’t mainit ang dugo nito sa nanay at sa amin. Minsan ay tinapatan niya ang bahay namin at sinabihan ang nanay na tigilan ang kanyang asawa. Hindi pumatol sa pang-aaway na iyon ang aking ina.
Nagkagustuhan din ang anak niyang si Alfred at ang kapatid ko. Magkakalase sila at madalas magkasama. Galit na galit si Aling Cora nang malaman niya ang tungkol doon. Tumapat nanaman naman siya sa bahay namin at nagtatalak. Napilitang i-break ni Alfred ang kapatid ko at pagkatapos ay inilipat siya sa isang school sa Maynila upang tuluyan nang makaiwas kay Jeng.
Ayaw na ayaw din niyang nakikipaglaro ang limang taong anak niyang si Girlie kay Junior.
Madalas na itinataboy ni Aling Cora ang kapatid ko kapag ito’y nagpupunta sa kanilang bahay.
Sinubukan ding bilhin ni Aling Cora ang lupa’t bahay na ipinundar para sa amin ni Tatay. Hindi pumayag ang aking ina. Iyon daw ay alaala ng aking yumaong ama at walang halagang puwedeng itumbas doon.
**********
Halos tanghali na nang dumating sa bahay ang nanay at si Jeng mula sa palengke. “Nasaan si Junior!” ang nanggagalaiting tanong ni Nanay. Nakakunot ang noo ng aking ina at hindi mangiti.
Nilapitan ng nanay si Junior na nakaupo sa sahig habang nanonod ng TV sa salas. “Ano bang kabalbalan ang nagawa mo at ipinapatawag tayo sa barangay ha?” ang tanong ni Nanay habang hawak ang magkabilang balikat ni Junior. “Junior naman, hirap na hirap na kami sa pag-aalaga sa’yo tapos problema pa ang idudulot mo.”
Mahigpit ang pagkakahawak ng nanay sa mga balikat ni Junior kaya’t halatang namimilipit ito sa sakit habang nakapikit. “Magsalita ka, ano ba ang nangyari at inirereklamo ka ni Aling Cora ha…ano?”
Sa halip na sumagot ay bumunghalit ng malakas na iyak ang aking kapatid. Tinabig ang mga kamay ni Nanay at nagpagulong-gulong ito sa sahig. Umiyak nang umiyak si Junior, malakas, nakakabingi. Nang tumigil ito sa paggulong ay sinimulang pagsisipain ang mga upuan sa salas habang ito’y nakahiga.
Natigilan ang nanay. Nahimasmasan. Nakita kong nangilid ang luha. Marahil ay nagsisisi sa pamamaraang ginamit sa pagtatanong kay Junior.
Lumapit si Jeng kay Junior. Nais sigurong pigilan ang huli sa ginagawa. Ngunit siya manay nasipa.
Nang tumayo na ang bunso naming kapatid ay nilapitan ko na ito. Ang susunod na gagawin niya ay maghahanap ng alinmang bagay na ibabalibag. Niyakap ko siya.
“Tama na bunso. Good boy ka ‘di ba.”
Pilit na kumakawala si Junior mula sa pagkakayakap ko. “Bb…bad ka…kayo! Bb…bad!!!” Pautal na sabi ni Junior habang umiyak pa rin siya at isinusuntok sa likod ko ang kanyang mga kamay. Paulit-ulit ang suntok niyang iyon sa aking likod. Hinayaan ko lamang. Masakit, pero pilit kong tiniis.
“Sorry na bunso! Sorry na! Tama na!”
Habang nagtatagal ay naramdaman kong humihina na ang suntok ni Junior sa likod ko.
Tumigil na rin siya sa pag-iyak.
Ganun ang role ko kapag may tantrums si Junior. Kapag umiyak at nagwala ang bunso namin at akma nang maghahanap ng ibabalibag ay kailangang yakapin ko na siya upang huwag makapanira at makapanakit. Titiisin ko ang sakit ng suntok o sipa niya hanggang siya ay kumalma.
Nang maayos na si Junior ay nilapitan kami ng nanay.
“Junior, anak. Sorry ha. Nabigla lang ang nanay. Pagod lang kasi ako.”
“Bbb…badd kk…ka na…nanay. Hi…hindi mm…mo n…na a…ako ll…love” ang sagot ni Junior. Humulagpos sa pagkakayakap ko si Junor. Nahiga ito sa ilalim ng upuan. Hinayaan na lang namin s’ya doon.
Iyon ang laging huling stage ng tantrums ni Junior. Pupunta ito sa ilalim ng upuan, mahihiga doon nang ilang minuto at kapag okay na siya ay kusang aalis doon. Paminsan-minsan naman na kapag gusto kong umayos kaagad si Junior ay sinasabi kong may dumarating na pulis at may dalang baril. Kaagad na tatakbo sa akin ito at yayakap. Takot na takot sa baril si Junior. Kapag bukas ang TV at may nakitang baril sa pinapanood, ay tatakbo ito sa akin. May mga pagkakataon na lalampasan niya ako’t sa labas ng bahay tatakbo. Kapag ganoon ay kailangan ko siyang sundan. Minsan kasi ay muntik na siyang mabundol ng traysikel nang tumakbo siya
Palabas ng bahay.
“Nanay, alam n’yo na pala ang tungkol sa complaint ni Aling Cora.” Tumango lamang si
nanay.
“May nagbulong sa kanya kanina sa palengke, kapatid nung secretary sa barangay. Sinabi ngang inirereklamo ng mahaderang kapitbahay natin si Junior,” ani Jeng.
“Ganun ba?” sagot ko kay Jeng. “Teka, nakita ko nga pala naglalaro kahapon sina Girlie at Junior sa harap ng bahay nila.”
“Hindi ba kabilin-bilinan ko kasi sa inyong dalawa na huwag ninyong hahayaang makipaglaro si Junior sa anak na iyon ni Aling Cora!!!”
“Nanay, tanging si Girlie lang ang batang gustong makipaglaro kay Junior. Best friends sila. Kaya hayaan lang natin s’ya. Masaya si bunso kapag magkasama sila ni Girlie. At kapag pinipigilan kong pumunta doon ay nag-iiyak at gumulong sa sahig,” sagot ko sa nanay.
“Nandoon na ako pero laging itinataboy ni Aling Cora na parang aso ang kapatid n’yo kapag nakikita s’ya d’yan sa kabila. At kaya takot sa baril ‘yan eh minsang tinutukan na siya ng baril ni Mang Nestor para umalis sa bakuran nila.”
“Mas madalas namang wala doon sina Aling Cora at Mang Nestor.” tugon ni Jeng. “Hay naku, nakahanap na naman ng dahilan ang Aling Cora na iyan para idikdik tayo. Si Nanay kasi. Sana pumayag ka na lang na bilhin nila ang lupa’t bahay na ito, magpakalayo-layo tayo sa kanila para tahimik na buhay natin.”
“Jeng, alam mo na ang isasagot diyan ng nanay.” Tinignan lang kami ni nanay. Wala itong sinabi.
“Oo na. Oo na!!! Kuya… hindi kaya nasaktan ni Junior si Girlie kaya ganun?”
“Hindi gagawin ni Junior iyon. Napakaamo’t napakabait niya kay Girlie. Minsan nga tinatawag pa natin iyong bata para siya ang magpatigil sa tantrums ni Junior.”
“Malalaman natin mamaya. Hala, Jeng, Sean…maghain na kayo nang tayo’y makakain na.
Bago mag ala-una kaylangang nasa barangay tayo.
Hindi Nga Ba Ukol? (7)
(Last of 7 parts)
“Okay… okay… I feel like… I feel like…”
“Feel what?” Ang tanong ni Kath.
“I feel like doing a selfie.”
Natahimik kami pareho ni Kath. Kung nasa tabi ko lang sana siya. Gusto ko siyang yakapin, halikan… angkinin.
Napansin kong hinawakan ni Kath ang kanyang dibdib. Dahan-dahan niya itong hinimas.
“Marco… Marco… what is this that I am feeling? Shit!”
“Kath… sando mo… please take it off.”
“Marco… please… don’t make me do this. Let’s stop.”
“Please Kath…”
“Shit… Marco… bakit ang hirap mong tanggihan.”
Mula sa study table ay binitbit ni Kath ang kanyang laptop at nagpunta sa kanyang kama. Sumandal siya sa headboard ng kama at sa harapan niya’y nakalapag ang laptop.
I did the same. Nagpunta rin ako sa aking kama’t sumandal sa headboard. Nasa harapan ko rin ang gamit kong laptop.
Halos sabay kaming naghubad ni Kath… pantaas… pambaba… panloob.
“Kath… baby…”
“Marcooo…”
**********
Maraming beses naming ginawa iyon. Mula noon ay sa ganoon namin tinatapos ang aming pag-uusap halos tuwing gabing may video calls kami. Parehong sa kama na kami nakapuwesto tuwing nag-uusap.
Dumating ang pagkakataon na hindi na sapat sa akin na ganoon lang kami ni Kath. Gusto kong umuwi muna sa Pilipinas upang makasama ko siya.
Isang gabi…
“Marco… ano ba talaga ang plano mo sa akin… sa atin…”
Matagal ko ring hinintay ang pagkakataong iyon… na magtanong si Kath tungkol sa kung ano ang mga gusto kong gawin para sa aming dalawa.
“Kath… may gusto lang akong itanong bago ko sabihin sa iyo ang mga plano ko.”
“Go ahead… What is it?”
“Who do you love more… me or Jay?”
“Ridiculous!!!”
“Ang alin?” Ang tanong ko kay Kath.
“That’s a ridiculous question Marco.”
“Why!?”
“Why!!??… Are you playing dumb or are you really dumb Marco.”
Nasorpresa ako sa mga sinabing iyon ni Kath.
“Do you recall Marco when we talked before you left for Korea?”
Tumango na lang ako bilang tugon.
“I and Jay had a fight… right?”
Tumango ulit ako.
“…a fight that almost led to our separation.”
“Kath… please cut the story short. Why are you telling me about that.”
“Ha… Because you were the reason we fought you stupid shit.”
I couldn’t believe what I heard. Hinayaan ko na lang siyang magsalita.
“Jay knows everything about us at that time. I told him. He was so jealous. He was mad. Iyan din ang tinanong niya sa akin. Sino ang mas mahal ko siya o ikaw. I had to be honest with my answer. I told him it’s you. Nagalit siya. Naghamon ng hiwalayan. That’s why I talked to you that day. I wanted to tell you about it.”
Natandaan ko lahat ng iyon.
“But what did you tell me ha… napakagago mo Marco… You we’re so indifferent that day. I was expecting that you would be warm and would give me a hint that your feelings were still there. Pero ano ginawa mo? You told me na pag-usapan namin ni Jay ng mabuti ang problema namin and it’s best for us to reconcile. Itinaboy mo ako papunta sa kanya.”
Nakakagulat. Hindi ko akalaing ganoon. Had I known ay maaaring hindi na ako tumuloy ng pagpunta ng Korea at dinala ko na lang sana si Kath kung saang lupalop ng mundo man kami mapadpad.
“So. What did I do? The moment na nag-sorry si Jay at nangakong buburahin ka niya sa isip ko eh I grabbed the opportunity. Pero ano? Nabura ka ba niya sa isip ko? Hindi… di ba? Hindi ka naman siguro tanga para ipaliwanag ko pa kung bakit ko sinabing hindi ka niya nabura sa isip ko.”
Hindi pa rin ako nagsalita. Nakinig na lang ako kay Kath.
“Sa halip na siya ang kausap ko sa mga ganitong pagkakataon, iton disoras na ito ng gabi, eh pinili kong ikaw ang kausapin. I never miss him. Not a bit. Pero ikaw… hindi kasya ang halos magdamag na magka-chat tayo. Minsan kahit sa araw tinatawagan kita. I want to see you all the time. Tapos ngayon tatanungin mo ako kung sino ang mas mahal ko… ikaw o siya? Stupid!!! Ikaw kaya ang sumagot ng tanong mong iyan. Sige Marco. Answer your own question. Who do I love more… you or Jay?”
“So… sorry Kath…”
“Don’t ‘sorry’ me Marco! Answer your own question!!!”
“Okay… Okay Kath. It’s clear to me. Mas mahal mo ako.”
“Gago… Ikaw lang ang mahal ko… I can’t say if I really love Jay. I just needed him. I needed somebody because you were not there.”
Nagsimulang umiyak si Kath.
“Tahimik na ako Marco. Bakit ba kasi nagparamdam ka pa ulit. Tanggap ko na hindi tayo ukol. Tanggap ko na eh. Pinapagaralan ko nang mahalin si Jay. Pero pumasok ka nanaman sa eksena.”
Kath stopped talking. She just kept sobbing. Ako naman ang nagsalita.
“Sino nga ba ang nakakaalam talaga at makakapagsabi kung ukol ba tayo sa isa’t isa o hindi? Kath… tayo ang magdedesisyon if we’re meant for each other or not.”
Nakayuko si Kath. Patuloy lang sa pag-iyak.
“Iiwanan ko si Anna. Makikipaghiwalay na ako sa kanya. Gusto ko magsama na tayo.”
Muling humarap sa webcam si Kath. Pinunasan ang kanyang luha at suminga ng bahagya.
“Ikaw… kaya mo bang iwanan si Jay?” Tanong ko sa kanya.
“Seryoso ka Marco?”
“Bakit? Nagbibiruan lang ba tayo dito? Is everything between us just a joke?”
“Paano ang mga anak ko?”
“Tatanggapin ko sila. Aariing ko bilang mga tunay na anak.”
Maraming bagay kaming pinagusuapan ni Kath. Sinabi ko sa kanya ang mga bagay na dapat naming gawin bago kami tuluyang makipaghiwalay sa aming mga asawa. Sinabi ko sa kanya na handa na ako. Hinihintay ko na lang ang kanyang magiging desisyon.
“Give me time Marco… give me time to think. Nalilito ako, Naguguluhan. I really don’t know what to say. I don’t know what to do.”
“Kath… baby… I will give you all the time you need to think. I have made up my mind a long time ago. The ball is in your court. Ikaw ang magpapasiya kung ukol ”
“Okay… Marco… it’s goodnight for now. Masakit ang ulo ko. I want to rest.”
Pinagbigyan ko ang kahilingan ni Kath.
“By the way, tomorrow’s Saturday… wala muna tayong video call. I need to go to Church early on Sunday. We have a very important activity.”
“I’ll see you on Sunday night then.”
“I’m not sure Marco. Let’s see.”
Hindi ako sigurado kung iiwanan ni Kath si Jay. Alam kong mahal niya ako pero maraming bagay siyang dapat i-consider bago siya mag-decide na sumama sa akin.
Maraming haharaping complications si Kath. Isa na doon ay ang posibleng iskandalo na haharapin namin kapag nalaman ni Jay o ni Anna ang tungkol sa amin. Kaya sinabi ko sa kanya na we would be keeping our relationship secret for some time kahit humiwalay na kami sa aming mga asawa. Isyu rin ang tungkol sa kanilang mga anak. Kapag nalaman ni Jay later na dahil sa akin kaya nakipaghiwalay sa kanya si Kath ay siguradong kapag hindi babawiin ang mga anak nila ay pagbabawalan ang mga itong makita ang kanilang ina. Kung tutuusin ay mas maraming isasakripisyo si Kath kaysa akin kung magdesisyon siyang sumama sa akin.
Pero sa tingin ko, lahat ng mga isyung naturan ay kayang harapin ni Kath alang-alang sa akin. Gagawin niya ang mga sakripisyong iyon para sa akin. Ganoon ako ka-confident. Confident rin ako na kung mamimili lang siya between me ang Jay ay ako ang pipilian niya.
Kaya lang, may involved na third party. Alam kong hindi lang si Jay ang karibal ko kay Kath. May kaagaw ako.
**********
Dumating ang Linggo ng gabi…
Si Kath na mismo ang tumawag. Parang mugto ang mga mata niya.
Sa study table nakalagay ang laptop na gamit ni Kath… hindi na sa kama. Ako’y sa kama pa rin nakapuwesto.
“How are you?” Ang panimula ko.
Inilapit ni Kath ang kanyang mukha sa direksyong ng webcam na gamit niya.
“I’m not okay Marco… not okay.”
“May… may I know why.”
Umiling-iling si Kath bago nagsalita.
“Sapol na sapol nanaman ako sa preaching ni pastor kanina.”
Nagsimula nanamang umiyak si Kath. Wala akong puwedeng sabihin na maaaring magpagaan ng kalooban niya. Nakinig lang nanaman ako sa kanya.
“Hindi lang kanina Marco na ganoon. Tuwing aattend ako ng midweek o Sunday service mula nang magsimula tayong to be seriously get involved with another, eh pakiramdam ko lagi ang pinatatamaan ng kung sino man ang naka-assign na mag-preach.”
Kung tutuusin, hindi si Jay ang matinding karibal ko kundi ang pananampalataya ni Kath sa Panginoon.
“Marco, are you not bothered by what we are doing?”
Hindi man ako pala-simba eh I believe in Him. Paano ko ba sasabihin kay Kath na ako man ay may struggles din katulad ng sa kanya. But I keep asking Him for forgiveness and understanding. Para kasing itinapon ko na sa basurahan ang aking konsensya. Wala na akong gustong mangyari kung hindi iyong makasama ko si Kath.
“I can’t take it anymore Marco. Every time we do those things we did, I feel so dirty.”
Mas lumakas pa ang iyak ni Kath.
“I am sorry Kath… This is all my fault.”
“No Marco. Hindi na ako bata. May isip naman ako. May sarili akong desisyon. Ginusto ko lahat ng ginawa natin. Ginusto kong pumasok sa relasyong ito na walang pumipilit sa akin. Kaya pareho lang tayong may fault dito.”
Gusto kong bigyan ng justification ang mga ginagawa namin. Pero anong justification ang puwede kong ibigay. Puwede ko bang sabihin na tao lang ang may gawa ng lahat ng existing moral standards?
“We love each other Kath. That’s all that matters.”
“Stop that Marco. Mahal nga natin ang isa’t isa pero mali eh. Patuloy ba tayong mamumuhay sa kasalanan?”
Puwede ko bang sabihin na mas malaking kasalanan na patuloy silang nagsasama ni Jay… at kami ni Anna… na alam naman namin pareho na hindi namin sila mahal?
“It has to stop Marco. We have to stop. Bago pa man na mabisto ni Jay… o ni Anna… o ninoman… ang mga ginagawa natin eh itigil na natin.”
Ano pa ba ang puwede kong sabihin para ma-convince ko si Kath na huwag tapusin ang relasyon namin.
“Marco… I am sorry. I am not choosing between you and Jay. I am choosing between what is right and what is wrong.”
Gusto ko sanang sabihin kay Kath na ako nama’y hindi namili sa pagitan ng kung ano ang tama at mali. Tatlo ang pinagpipilian ko – ang tama, ang mali, at si Kath. At si Kath ang pinili ko.
“Let’s just be friends Marco. But no more calls. Let’s go back to what it used to. Puwede tayong magkumustahan once in a while pero PM na lang.”
“Kath please… allow me to still call you…”
“Marco… we both know what will happen if we still do video calls. So please… Hayaan mo na ako. Tulungan mo ako sa gusto kong gawin. Mahihirapan din ako. Nasanay na ako na lagi kang kausap at alam mo kung gaano ako karupok pagdating sa iyo. But I have to bear it.”
“Basta Kath… I will still call you.”
“If you do that Marco, I will be forced na i-block ka sa Facebook. If you will call me using your phone, I will block your number as well.”
Wala na akong masabi. Tinignan ko na lang si Kath. Maaring iyon na nga ang huling pagkakataon na makausap ko siya.
“If you have nothing more to say, I have to end this call. Jay will be calling anytime soon. Ni-request ko iyon. Parte ng prosesong pagdadaanan ko. Sa halip na ikaw, siya dapat ang kausapin ko.”
Nasaktan ako sa narinig kong iyon. Pero ano ang magagawa ko.
“Ano, may sasabihin ka pa ba?”
Iling na lang ang naitugon ko kay Kath.
“Marco, for the last time… let me say this. I love you. But I have to learn to forget you. Sana maintindihan mo kung bakit ko kaylangang gawin ito. I am sorry.”
“I love you too Kath.”
“Goodbye now Marco. Pilitin mo sanang matutuhang mahalin si Anna. I wish the best for the two of you.”
Wala na si Kath. If that is for good, only God knows.
I lost Kath… not to Jay… but to her strong faith.
Mahirap talagang karibal ang Panginoon. Wala akong panalo.
Siguro nga eh tama si Kath… hindi kami ukol para sa isa’t isa.
– W A K A S –
Hindi Nga Ba Ukol? (6)
(6th of 7 parts)
“Well said… isa ba iyan sa mga inihanda mong speech para ma in love ulit ako sa iyo?”
“Bakit Kath… hindi ka ba in love.”
“Here we go again… Marco… we’re just friends now. Nothing more… nothing less.”
Tumahimik na lang ako matapos sabihin iyon ni Kath.
“Pero Marco… sino iyong tinutukoy mong puting rosas doon sa tula mong “Sa Hardin ng Puso Ko”?
Totoo ngang binabasa ni Kath ang mga tula ko. Alam niya ang ganoong ka-specific na detail sa tula kong iyon.
“Kath… obvious naman siguro na ikaw iyon di ba.”
“Ewan ko sa iyo Marco. Ewan ko sa iyo.”
**********
Mula noon, ang once a week naming video calls ay naging twice a week, minsan nga ay thrice. May mga pagkakataon na siya na mismo ang tumatawag sa akin. Minsan nga kahit hindi gabi ay nagugulat akong bigla na lamang siyang tatawag.
“O Kath, natawag ka. What’s up?”
“Sorry naabala yata kita… sige na cut ko na itong call.”
“No… no… no… Please don’t. Break ko ngayon. Nandito ako sa isang coffee shop. Balik ako sa office after 20 minutes.”
“Okay. What time ka uuwi mamaya?”
“You know my schedule Kath.”
“Ah yeah… Today’s Wednesday. You be home by 7:00 PM.”
“Yes baby!”
“BABBYY!? Me?”
“Yeah. Okay lang ba Kath kung tawagin kitang baby?”
“Magtigil ka nga Marco.”
“Sige na… just let me call you baby.”
“Bahala ka nga.”
“YEESS! Teka bakit nga pala natawag ka?”
Hindi sumasagot si Kath.
“Aha! Alam ko na. Miss ako ng baby ko.”
“Assuming ka Marco.”
Alam ko naman kung bakit tumawag si Kath. Hindi na niya kaylangang sabihin.
“Hoy Marco… sino iyang babae sa likod. Tingin ng tingin sa iyo ah.”
“Malay ko. Gusto mo tanungin ko pangalan?”
“Sira… Siguraduhin mo lang na hindi mo kasama iyan ha.”
“No baby. I don’t know her.”
“Okay Marco. I know you still need to go back to work. Ako naman eh preparing to attend our mid-week service sa church.”
**********
That night, excited akong tinawagan ulit si Kath. Katulad ng dati ay nagsend muna ako ng PM sa kanya.
“Hello Kath! Puwede po bang tumawag?”
Dati, it would take only a few seconds for Kath to respond indicating na hinihintay niya talaga na magparamdam ako. That time, ilang minuto na ang lumilipas ay hindi siya sumasagot. “Not seen” ang status ng message kong iyon.
Maraming bagay ang naglaro sa isip ko. Baka nakatulog siya o busy with something. O baka nagkaproblema at dapat niya ito ayusin.. O baka ayaw niya lang talaga akong kausapin.
After an hour, muli akong nagmessage.
“Kath… if there is something wrong… please tell me. But if you have just fallen asleep eh okay lang. I’ll just see you tomorrow. Goodnight baby.”
Nahiga ako pero hindi ako dalawin ng antok. Maya’t-maya eh tinitignan ko ang aking FB messenger checking if she has already responded. Pero wala.
**********
Hating-gabi na nang naglakas-loob akong tawagan siya sa Messenger.
Sinagot niya.
“Are you okay Kath?” Ang bungad ko sa kanya.
Umiling-iling siya.
“May I know why?” Ang tanong ko.
Matagal bago siya sumagot.
“Marco…”
“Sige lang… I am listening.”
“Marco… let’s stop this. Please stop calling me.”
“Why? Kanina nang tumawag ka okay naman tayo ah. Why all of a sudden eh ganito…”
“I’m sorry Marco… Ang tindi ng tama sa akin ng preaching ni pastor kanina. Sapol na sapol ako.”
“Bakit ka naman nasapol?”
“Can’t you see Marco? I long for your presence more than I long for Jay’s presence. Dati nag-uusap kami almost every night. Then you came back to my life. Now, I’d rather talk to you than to him.”
Natutuwa akong marinig ko iyon. Iyon ay isang pag-amin na mahal niya ako… na mahal pa rin niya ako hanggang ngayon. Pero hindi lubusan ang saya kong iyon dahil nararamdaman ko ang struggles ni Kath.
“Heto nanaman ako Marco. Nagpapakagaga sa iyo. Bakit ba pagdating sa iyo eh ang rupok-rupok ko.”
Hinayaan ko lang magasalita si Kath. Nakining lang ako.
“Tahimik na kasi ako noon Marco. Bakit kasi hindi mo na lang ako kinalimutan? Bakit kinulit mo pa ako ng kinulit? Kasalanan ko naman eh. I could have chosen to disengage earlier from that conversation when you greeted me on my birthday. Bakit kasi hinayaan ko na humaba ang paguusap natin noon? Bakit kasi sinagot ko iyong video call mong iyon?”
Pagkatapos niyang sabihin ang mga iyon eh may namagitang katahimikan sa pagitan namin.
“Mali itong ginagawa natin Marco. Tigilan na natin ito. Kalimutan mo na ako.”
“Kalimutan ka Kath? Sabi ko nga sa iyo di ba. Sinubukan ko. Pero ang hirap mong kalimutan. And I think I will never ever do that. I am sorry. I love you baby.”
Nakita kong tumitig direkta sa webcam ng laptop niyang gamit si Kath. She probably searched for my eyes.
“I love you too Marco… I love you. May God forgive me… but I love you.”
**********
Almost every night na kami nagkakausap ni Kath since then. Minsan kahit sa araw ay bigla na lang siyang tatawag… ganoon din ako. Kapag nami-miss ko siya eh tatawag ako at kahit sandali eh maguusap kami.
Kung naglalakbay kami sa dagat eh masasabi kong lumaot na kami ng lumaot ni Kath. Hindi na namin tanaw ang dalampasigang pinanggalingan namin. At hindi din ako nakakatiyak kung gusto pa namin bumalik sa dalampasigang iyon.
Isang gabi…
“Marco… gaano katotoo na mula nang mapunta ka diyan eh hindi ka umaano?”
“Umaano? Ano iyon?”
“Sus… akala mo naman hindi niya alam kung ano sinasabi ko. O sige… dyugdyug na lang. Mula ba noong nag-Korea ka eh hindi ka naka-dyugdyug?”
“Sabihin ko mang hindi eh maniniwala ka ba?”
“Mahirap lang paniwalaan… sa ano mong iyan eh parang imposible.”
“Sa ano? Anong ano sinasabi mo?”
“LIBOG… Sa libog mong iyan eh parang imposibleng hindi ka umaano diyan.”
“Sabi nang hindi nga eh… Kung gusto kong tumikim ng babae dito eh may pambayad naman ako. Kayang-kaya ng budget ko. Puwede ring akong manyota ng mga babaeng Pinay dito kung gugustuhin ko.”
“So… how do you… you know.”
Natawa ako sa tanong na iyon ni Kath.
“Selfie. Do you get what I mean.” Sagot ko.
“Sus, pa-cute ka pa. Ayaw pang sabihin masturbate.”
Nagtawanan kaming dalawa.
“Ayon na nga… Nagse-selfie ako Kath. Not necessarily dahil horny ako. Kaylangan kong i-realease iyon. Naniniwala ako na one way of avoiding prostate cancer eh there should be a certain number of times na mag-ejaculate ang lalaki.”
“Talaga?”
“Yes Kath. That’s the only reason I need to do it. Kaya nga ako twice a week mag-selfie.”
“Do you need stimulation kapag gagawin mo iyon?”
“Yeah… may mga adult websites akong pinupuntahan whenever I have to do it.”
“Ay… kadiri ka Marco.”
Nagtawanan ulit kami ni Marco.
“By the way Kath, I hope you don’t mind me asking. Ikaw… do you…”
Parang nahiya akong ituloy ang tanong na iyon.
“Masturbate? Do I masturbate? Is that what you want to ask?”
Tumango ako.
“No! During the first few days of Jay sa barko eh minsang sinubukan naming gawin iyon online.”
“Kath…You mean cybersex.”
“Yup Marco. But I wasn’t able to attain orgasm. I don’t know why. Kaya hindi na namin inulit.”
“Kath…”
“Yes Marco.”
May iba akong naramdam dahil sa pinaguusapan namin.
“Why Marco? Are you okay?”
“Ahh.. sorry Kath. I just felt something.”
“What is it?”
“Never mind Kath. I’ll be fine.”
“No Marco… tell me what you feel.”
“I said never mind Kath.”
“Marco… I said tell me.”
Hindi Nga Ba Ukol? (5)
(5th of 7 parts)
“Si… sino siya?”
“You mean hindi mo alam kung sino siya Kath?”
“Damn you Marco! Why don’t you just answer me. Sino siya?”
Pagkasabi niyon eh iniba ni Kath ang puwesto ng kanyang upuan. Halos nakatalikod na siya sa akin.
“Kath…”
Hindi sumagot si Kath. Wala siyang kibo.
“Kath… It’s you. It has always been you. You know that. I should have waited for you and not hastily committed to marry Anna. Hind ako dapat nakinig kay mama noon. Dapat itinuloy ko iyong balak kong dalhin ka sa Cebu noon.”
“Stop Marco… please stop.”
“Ang dahilan kung bakit ko piniling manatili sa piling ni Anna eh wala naman akong pupuntahan. Walang Kath akong pupuntahan. Wala ka.”
“I said stop!”
“Kung magkakaroon ulit ako ng relasyon, sa iyo lang dapat. Kung hindi din lang ikaw eh huwag na lang. I l love you Kath. I still love you after all those years. I never stopped loving you.”
“ANO BA MARCO!!! SABI KO TUMIGIL KA!!!”
Pagkasabi niya niyon ay tumayo si Kath. Umupo siya sa kama. Natatanaw ko siya. Hindi siya tumitingin sa monitor ng laptop. Tinatawag ko pangalan niya pero hindi niya ako nadidinig. Nakasaksak ang earphone sa laptop.
Hindi ko pinagsisihan na sinabi ko lahat ng iyon kay Kath. Lahat ng sinabi ko ay totoo. Hindi nawala ang pagmamahal ko kay Kath. Hindi ko lang sinabi iyon the last time we talked kasi very playful ang mode namin noon. That was not the right time to say it.
Binalikan ako ni Kath. Inilagay ulit sa kanyang tenga ang kanyang headset.
“Marco… do you know what you’re doing?”
Napaisip ako matapos sabihin iyon ni Kath. Alam ko namang pareho kaming married. Pero bakit ko piniling sabihin lahat ng iyon kay Kath.
“Naririnig mo ba ako Marco… I am asking… Do you know what you’re doing?”
“I do know Kath. I know what I am doing. I’m old enough to know what I am doing?”
“Okay… What are you doing?”
Seryoso si Kath.
“I am being honest about how I feel for you.”
“NO!!! Alam mo ba kung ano ang ginagawa mo? Ginugulo mo ang tahimik kong buhay. Ginulo mo ako noon… ginugulo mo nanaman ako ngayon.”
After saying that, Kath dropped the call. Hindi ko masasabing galit si Kath nang sabihin niya iyon. Ang nakita ko sa kanya ay parang struggle. Nahihirapan siya. Nalilito.
Gusto kong tawagan ulit si Kath. But I chose not to. Baka kasi lalo siyang magalit… halimbawa mang galit nga iyong nakita kong emotion niya.
Nahiga na lamang ako.
Tama naman si Kath. Tahimik na ang buhay niya at heto ako parang ginugulo ko nanaman siya. Nanaman dahil katulad noong naging intern ko siya eh wala siyang gustong gawin noon kundi magtrabaho at simulant ang kanyang career. At ano ang ginawa ko? Hinayaan kong mahulog ang damdamin niya sa akin samantalang alam ko naman na kasal na ako noon kay Anna.
Bakit nga ba ako na in love kay Kath? Dahil ba sa may problema kami noon ni Anna at nangangaylangan lang ako noon ng taong makikinig sa akin… ng taong makakaunawa sa mga pinagdadaanan ko noon? Dahil ba sa nakita ko kay Kath iyong mga qualities na gusto ko, qualities na wala kay Anna?
Hindi eh. Kahit siguro noong panahon na iyon ay wala kaming problema ni Anna, I would still fall in love with Kath. Napakadaling ma in love kay Kath. She is very smart and pretty. And she is more than beautiful. She is charming and sweet. Clingy. Kapag kausap ko siya noon eh parang ayaw kong matapos ang paguusap na iyon. Hindi lang naman tuwing may problema lang kami ni Anna na saka ko lang siya kakausapin. Iyon bang excited akong makarating noon sa opisina dahil alam kong nandoon siya.
Napakswerte lang ni Jay at siya ang pinakasalan ni Kath. Pero parang gusto kong subukang agawin sa kanya si Kath. It sounds ridiculous pero iyon ang gusto kong gawin.
Pero mukhang sablay ang naging first move ko. Mukhang natuliro ko si Kath. Parang I forced the issue at mukhang na-turn off siya. Sana naghinay-hinay lang ako.
*****
Hating-gabi na. Naisip kong baka tulog na siya. Minabuti kong huwag na lang siyang tawaga ulit. Parang nawalan ako ng confidence na tawagan siya.
Nagpasiya akong matulog na lang. Pero ko sana i-off ang laptop ko ang nagsend ako ng message kay Kath sa Facebook Messenger. After saying sorry I told her not to worry anymore dahil iyon na huling tawag ko sa kanya. Sinabi kong kahit kaylan eh hindi ko na siya guguluhin.
Hindi niya sinagot ang message ko… nag-video call siya.
I accepted the call.
Napakatagal bago may nagsalita sa amin.
“Kath…”
“O…”
“I’m sorry for telling you all those. Hindi ko intention na guluhin ka, na guluhin ang tahimik mong buhay.”
“Ginawa mo na, nagulo mo na… nagulo mo na isip ko.”
Dapat ko pa bang tanungin kong bakit nagulo ko ang isip niya. Malinaw. Mahal pa rin niya ako. Aminin man niya o hindi, tiyak kong mahal pa rin ako ni Kath.
“O ano Marco masaya ka ba na ginugulo mo ako?”
“Kath…”
“O… ano ba!? Kath ka lang ng Kath. Wala ka na bang ibang sasabihin?”
“Again… I am so sorry that I told you what I told you.”
“So… What could your sorry do?”
“Gusto ko lang naman na mag-reconnect tayo. Gusto ko lang na makausap ka ulit palagi katulad noon.”
“Bakit? Hindi mo ba puwedeng kausapin si Anna? Kausap lang pala ang gusto mo eh.”
“Nakakausap ko naman siya.”
“Oh, why do you still need to talk to me?”
“Kath… Hindi pa ba malinaw sa iyo? I long for your presence. It’s not that I want to talk to you. I want to see you.”
Umiling-iling si Kath. Medyo matagal bago siya sumagot.
“Marco… bakit ba kasi ayaw mo pa akong tantanan. Puwede bang hayaan mo na lang ako. Kalimutan mo na lang ako.”
“I tried to forget you Kath. God knows I tried.”
“Then?”
“Kath… I failed. I miserably failed.”
Totoo iyon. Sinubukan kong kalimutan si Kath pero ang hirap talagang gawin.
“Okay. Walang akong magagawa kung talagang ganyan ang nararamdaman mo sa akin. Pero don’t expect anything from me. I am a married. We’re both married. We both have children.”
“Naiintidihan ko.”
“What we have now Marco is nothing but friendship.”
“I understand. But please allow me call you kahit once a week lang.”
“Once a week lang pala eh. Walang problema.”
“Thank you Kath. I love you.”
“Marco… as I said. What we have is nothing but friendship.”
“Why Kath? Can’t friends not say I love you to one another?”
“Palusot ka pa ha.”
“Hindi ah. What I said is true. Friends do say I love you to one another.”
“Okay… okay… I love you too my friend.”
Nangiti ako sa narinig ko at hindi iyon nalingid kay Kath.
“Hoy… bakit nangingiti ka diyan. What I said is clear… may friend sa dulo.”
“Yeah… yeah. Fair enough for me.”
“Sige na Marco. Let’s talk some other time. It’s very late now. Kaylangan kong gumising ng maaga. May pasok mga bata.”
“Ow sorry… kinain ko na oras mo.”
“No worries Marco.
“Okay Kath! Thanks for the time. See you soon. Sleep well.”
“I’m not sure of that Marco. We’ll see. I’ll drop the call now. Good night.”
**********
In the next two weeks ay nagkaka-video call kami ni Kath sa gabi kapag tulog na ang mga anak niya. Excited kaming nagkuwentuahan tungkol sa mga bagay na nangyari sa bawat isa sa amin since the last time na nagkita kami before ako pumunta dito sa South Korea.
Naging member daw siya ng isang Christian group kung saan siya uma-attend ng mid-week at Sunday worship. Very active daw siya sa church na iyon. Umaattend din daw doon si Jay kapag siya’y nagbabaksayon doond sa Pilipinas.
Sa parte ko naman ay sinabi ko sa kanya na sineryoso ko ang aking pagsusulat at nag-create ako ng website para sa mga sinusulat ko. At nasorpresa ako ng sabihin niyang alam niya ang tungkol sa website.
“Aaminin ko na updated ako sa mga posts mo sa website. Binabasa ko ang mga sinusulat mong tula at mga kuwento.”
“Ibig sabihin eh, alam mong ilan sa mga kuwento at tula ko ay tungkol sa iyo… tungkol sa nararamdan ko sa iyo.”
“Ayaw kong mag-assume Marco.”
“Are you playing naïve Kath?”
“Ayaw ko nga lang mag-assume. Ano ba?” Why don’t you just tell me?”
“Yes Kath. Whenever I need an inspiration or a motivation to write poems and stories. Iyong memories natin ang pinghuhugutan ko. Whatever emotion I need to portray … joy… love… pain… and what have you, I think of you. I think of the ‘we’. I mean iyong tayo na hindi nangyari.”
Hindi Nga Ba Ukol? (4)
(4th of 7 parts)
Iba ang siglang nadama ko pagkatapos ng video call at palitan namin ng messages ni Kath. Pakiramdam ko’y nagkaroon ng closure ang napakarming issues sa pagitan namin. Nagkaroon ng linaw ang maraming bagay tungkol sa aming dalawa.
Sinimulan ko nang i-erase ang mga messages namin. Nabasa ko ulit ang message niyang nagsasabing hindi raw kami ukol sa isa’t-isa… that we were not meant to be with each other.
I gave that a serious thought.
Hindi nga ba kami ukol para sa isa’t-isa? Are we really not meant for each other?
**********
After two days, nang inopen ko ang Facebook ay tinignan ko ulit ang profile ni Kath, katulad ng madalas kong gawin. Tinignan ko nanaman ang mga solo shots niya sa kanyang album na profile pic.
Hindi na ako nakatiis. Nagmessage ako sa kanya.
“Hello Kath! Busy?”
Mga five minutes siguro bago siya nag-respond.
“Hindi naman. Just reading to kill time.”
“I see.”
“So… what’s up Marco?”
“Kung hindi ka pa sana matutulog eh can I call?”
“What if I say no?”
“Please Kath, kahit saglit lang.”
“Why? Napagusapan na natin lahat 2 nights ago ‘di ba? So, tell me… why do you need to call me?”
May ilang sandali din ang lumipas bago ako nakasagot.
“Kath… please. Let me talk to you kahit few minutes lang.”
“Bakit nga kako… Bakkittt?”
I told her the truth.
“I miss you Kath. Iyon lang. I just want to see you again.”
Nabasa ni Kath ang sinabi kong iyon. Naging “seen” ang status ng message.
Feeling ko eh hindi ako pagbibigyan ni Kath.
Nag-send ulit ako ng message.
“I am sorry Kath. I’m just being true to myself. Sobrang na-miss talaga kita.”
Pagkatapos niyon, nagulat ako pero tuwang-tuwa dahil si Kath na mismo ang tumawag.
In-accept ko ang video call.
“Thank you Kath!”
“Thank you ka diyan. Makulit ka pa rin hanggang ngayong Marco.”
Ang sabi ni Kath habang inaayos ang earphones sa kanyang mga tenga.
Naka lady sando at shorts lang si Kath. Malawak ang sakok na kuha ng gamit niyang webcam kaya nakikita ko siya mula hita hanggang mukha.
“O… saan ka nakatingin?”
Nangiti ako. Nag-adjust ng puwesto si Kath kaya mula dibdib hanggang mukha na lamang niya ang aking nakikita.
“Sa mukha mo ako nakatingin ano.”
Hindi nga talaga kumupas ang kagandahan ni Kath.
“Hay naku Marco. Hanggang ngayon eh napakahirap mong hindian. Ang kulit-kulit mo.”
“Sorry Kath. Talaga lang na sabik akong makita ka.”
“O sige na… sige na. Naniniwala na ako.”
“Ikaw ba Kath… do you miss me?”
Napayuko si Kath. Bumuntong-hininga.
“Ano ba Marco. Bakit ba kaylangan mo pang tanungin iyan?”
“Yes or no lang naman. Mahirap bang sagutin ang tanong ko.”
“Oo na… oo na… miss rin kita. O ano masaya ka na?”
“Thank you Kath.”
“Thank you ka diyan. Marco lilinawin ko lang ha.”
“Ang alin?”
“May asawa’t anak na tayo pareho. Tahimik na pareho ang mga buhay natin. Okay.”
Tumango lang ako bilang tugon.
“Pumapayag akong mag-usap tayo dahil magkaybigan tayo. May pinagsamahan tayo. Nothing more… nothing less.”
“Loud and clear Kath.”
“Mabuti naman!”
“Nasaan nga pala mga tsikiting mo.”
“Nasa kani-kanilang kuwarto. Mga 9:00 PM eh pinapasok ko na sila sa mga kuwarto nila para matulog.”
“So okay lang na tawagan kita a little past 9:00 PM diyan.”
“Hoy Marco… huwag kang assuming… last na video call na natin ito.”
“Huwag naman… sana kahit once a week at least eh magkausap tayo.”
“What made you think na gusto kita kausapin at least once a week?”
“Basta… tatawagan kita Kath. Magbabakasakali na maawa ka sa akin eh sasagutin mo.”
“Bahala ka… hindi ko sasagutin ang tawag mo. Kaya nga lahat ng gusto mong sabihin eh sabihin mo na ngayon.”
Alam kong hindi totoo iyon. Alam kong kapag tumawag ulit ako kay Kath eh sasagutin at sasagutin niya ito. Nararamdaman kong mahal pa rin niya ako. At hindi ako puwedeng magkamali sa kung ano ang nararamdam ko – mahal ko pa rin si Kath.
Sana mali ako sa aking assumption tungkol sa nararamdaman sa akin ni Kath. Sana nga mali ako sa dahilang kapag hindi ko napigilan ang aking sarili sa sa pagpapakita ng kung ano ang nararamdaman ko sa kanya eh paano kung bumigay din siya?
“Kaylan nga pala uuwi si Jay?”
“I don’t know. Baka next year. Every two years siya umuuwi. Pero dahil sa covid eh baka madelay. Ikaw… kaylan ka magbabakasyon dito sa atin?”
“Next year din. Ang tagal pa nga eh. Uwing-uwi na ako.”
“Wow! Mukhang miss na miss mo na si Anna ah. Tama?”
“Siyempre lahat ng mga mahal ko sa buhay eh miss ko na.”
“At siyempre kasama doon si Anna… di ba?”
“Bakit ba lagi mong isinisingit si Anna?”
“Aba siyempre… sino ang gusto mong tanungin ko na nami-miss mo? Si Mayette?”
I chose not to respond.
Si Kath ang tumapos sa dead air na namagitan sa amin.
“O sige na Marco. Mukhang ayaw mo na akong kausapin. Drop this call now.”
“Bakit ko naman mami-miss si Mayette?”
“Malay ko sa iyo? Hindi mo ba namimiss iyong dyugdyugan ninyo noon?”
“Kath please.”
“Naku Marco… sa libog mong iyan at dahil hindi mo kasama diyan si Anna eh siguradong…”
“No! I never fucked anyone here. I have not fucked anyone in 8 years.”
Tumawa nang tumawa si Kath. Parang nanunuya.
“Do you expect mo to believe that?”
“I don’t care if you believe it or not. Kahit naman kaylan hindi ka naniniwala sa mga sinasabi ko.”
Tumigil sa pagtawa si Kath. Bigla siyang naging seryoso.
“Granting na wala kang tinira diyan Marco, what about your wife tuwing nagbabakasyon ka dito?”
Ipinaliwang ko kay Kath na after niyang ipangangak si Kenneth ay hindi na kami nakapag-sex ni Anna. Nagkaroon siya ng diabetes at isa sa mga naging epekto ng kondisyon niyang iyon ay ang pagbaba ng kanyang libido. Bukod doon ay may sumasakit sa kanyang ari tuwing gagawin namin iyon.
“Sorry to hear that Marco.”
“We don’t even sleep in the same room kapag umuuwi ako.”
“Ha!? Why?”
“Don’t ask Kath. Sabihin na lang natin na that’s the kind of arrangement that made both of us happy and enabled us to preserve our marriage.”
Natahimik nanaman kami pareho ni Kath.
Mahirap sabihin kung naniwala ba sa mga sinabi ko si Kath. Mahirap naman talaga paniwalaan na may ganoon kaming arrangement ni Anna. Pero dahil nga sa sakit niya eh hindi ako makapag-insist na magsiping kami. At kahit nga hindi kami tuluyang naghiwalay noon at nagkaanak pa kami bago siya nagkasakit eh hindi ko masasabing naging maaayos ang pagsasama namin. Away-bati pa rin kami. Para talaga kaming aso’t pusa. Napatawad naman niya ako sa pagkakaroon ko ng relasyon kay Mayette at ako nama’y tinigilang kong mag-expect ng mga bagay na hindi niya kayang ibigay. Pero wala talaga kaming tinatawag na chemistry. Tinanggap ko na nga lang noon na ganoon siya… na hindi siya katulad ni Kath. Pero mayroon din naman siyang magandang mga qualities. Unfair naman na sabihin kong puro negative ang nakikita ko sa kanya. Hindi lang talaga kami magkasundo sa mga napakaraming bagay
Puwede kong sabihin na isa sa mga naging magandang resulta ng pagtatrabaho ko dito sa South Korea ay ang pagkakaroon ng physical distance ni Anna. Mahirap kasi talaga na magkasama kami sa iisang bahay. Nakakapagtakang bigla na lang kaming magkakaroon ng disagreement kahit tungkol sa mga napaka-petty na mga bagay.
“Ang gara naman ng arrangement ninyo. Why did you decide to stay with her despite… you know…”
“Despite the absence of sex… despite the fact that we literally sleep in different rooms kapag nandiyan ako sa Pilipinas?”
Hindi sumagot si Kath. Parang nakatingin lang siya sa akin.
“Tell me what I should have done Kath. Find another Mayette! Is that what I should have done?”
“I don’t know Marco! I don’t know!”
“Kath… I realized when I was here in South Korea who I should have had as a wife. I finally came to know kung sino ang gusto ko na makasama hanggang sa pagtanda ko kung mabibigyan kami ng pagkakataon. Kung magkakaroon ulit ako ng bagong relasyon I want it with only one person… with her. Kung hindi siya… huwag na lang.”
M.A.D. LIGAYA
M.A.D. L I G A Y A 