Category Archives: Tula
Ang Bird ni Father
Umiiyak si Father isang umaga,
Bird kasi niya’y naglaho sa hawla.
May nagnakaw – ang kanyang suspetsa
Kaya’t nagpasya itong magimbestiga.
Bird na naturan mahal na mahal niya,
Hinihimas palagi gabi’t umaga,
Kasa-kasama kahit saan magpunta,
Maging sa pagtulog… hawak-hawak niya.
Kaya’t sumumpa s’yang ito’y hahanapin.
Sukdulang bawat bahay hahalughugin.
Pagiging pari sumumpang gagamitin,
Upang ang bird niya muling makapiling.
Nanawagan pagkasampa sa pulpito,
Pasimpleng tinanong ang mga Katoliko.
Ang tanong, “Sino ba ang may bird sa inyo?”
Syempre nagsitayo lahat ng ginoo.
Paring nagtanong tila nagulantang
Kaya’t ang tanong ay kagyat pinalitan.
“Anyone seen a bird?”… bagong katanungan,
Nagsitayo mga dalaga at ginang.
Manalangin
Buksan ang bintana’t, kurtina’y hawiin
Pagsikat ng araw iyong salubungin
Kapag dumampi na ang sariwang hangin
Pumikit ka na’t umusal ng panalangin
Ibulong sa hangin ang iyong hiling
At manalig sanang ikaw ay didinggin
Pasasalamat sa Kanya’y iparating
Pagpapatawad Niya’y iyong hilingin
Ibulalas sa hangin iyong hinaing
Ipanalanging ito’y Kanyang lusawin
Dusa’t kabiguan mo’y ibuga sa hangin
Sa iyong isipa’y burahi’t limutin
Taimtim sanang manalangin sa kanya
Nang ika’y puspusin ng saya’t pag-asa
Sa Kanya’y sumandal, manampalataya
Bubukal sa balon mo’y maraming biyaya
STOLEN KISS
A stolen kiss
Landed on a cheek
Cheek so soft
So pinkish.
That stolen kiss…
Triggered an avalanche
The snow slid
Buried the thief.
So deep
So sweet
Stolen kiss…
Crawled to the lips
Down the loops and the twists
Till the thief touched the edges of the cliff.
Plunge did the thief
Down into the abyss
Trench so deep,
Then peaked at the bottom of the pit!
Freedom to Verse
I am free,
My verse is free!
I verse –
whatever
whenever
however.
I versify –
my joys,
hurts,
thoughts,
and my angst.
I versify my dreams.
I versify my soul.
I turn to verse when,
and if I want.
And I verse away from meter…
away from rhyme.
For to verse is a freedom!
It can neither be chained…
nor boxed.
It can’t be buried in the grave of standards.
Forty-four Shades of Red
(Lest we forget!)
Grey has fifty,
Red has forty-four.
It’s neither black nor white,
But not grey also.
The choice’s not clear –
Good or evil?
It’s neither black nor white –
Not grey.
It’s red,
It’s blood!
The choice is clear,
Heed the marching orders!
No shades of grey,
It’s red.
Forty-four shades of death.
Apelyido Ng Sakristan
Isang araw noon doon sa simbahan
Dalawang madre sakrista’y nilapitan
Ang isa’y nagtanong sa batang sakristan
“Ano ba utoy ang buo mong pangalan?”
“Hello po sisters! Ang pangalan ko po’y Juan,
Pwede po bang apeldyido ko’y hulaan?”
“Aba! Basta ba may clue eh game kami d’yan.”
“Sure po… heto na ang clue inyong pakinggan.”
“Apelyido ko po’y gusto n’yong hawakan.
Kung pwede nga eh di n’yo ‘to bibitawan
Pagkarinig nito madre’y nagtinginan
At bigla na lamang sila’y nagtawanan.
Natameme si Juan… gulat at tuliro.
“Naku! Sorry at natawa kami hijo,
Kasi BAYAG pala inyong apelyido.”
Ha! Mali po. Apelyido ko’y ROSARIO!
M.A.D. LIGAYA
M.A.D. L I G A Y A 