Tagaktak ang pawis ni Marco, mahapdi na ang kanyang mga kamay ngunit kaylangan niyang tiisin. Tatlong minuto pa lamang halos siyang nagpapadausdos pababa sa pader na iyon gamit ang isang lubid ngunit parang napakatagal na niya doon. Ayaw kasi niyang bilisan at baka mahulog siya. Tumingin siya sa baba. Gabi noon pero maliwanag dahil sa buwan. Kaunting-kaunti na lang at makakatungtong na siya sa lupa. Pwede na siyang bumitaw mula sa pagkakahawak sa lubid. Dalawang dipa na lamang halos ang layo niya sa pinakakaasam na kalayaan.

Source: Sa Likod Ng Pader