Advertisements

Limang Taon Na…Limang Taon Pa Sana

15230588_10154742196094844_1736197831389088062_nMahigit limang taon na pala ako dito sa South Korea. Salamat sa Dakilang Maykapal sa pagkakataong ito. Mahaba-habang panahon na rin akong nagtatrabaho dito bilang guro sa isang unibersidad. Sana’y kaloobin ng Panginoon na manatili ako dito ng mas matagal pa.

Napakagandang oportunidad para sa akin na makapagturo dito. Hindi lamang dahil sa sahod. Alam na ng lahat na mas mataas ang kinikita ng mga “professionals” na nabigyan ng pagkakataon na sa ibang bansa makapagtrabaho. Dito kasi, bukod sa  pagtuturo ay nakakapagsulat ako. Napakahalagang bahagi ng buhay ko ang pagsusulat – isang bagay na napakahirap gawin sa Pilipinas dahil  maghapon ang trabaho. Kung school administrator ka pa, katulad ko noon, ay kakainin ng trabaho mo pati ang gabi. Kung may accreditation eh pihadong nanakawin nito maging ang madaling araw mo. Minsan (o kadalasan?), maging Sabado’t Linggo eh may mga gagawin pa rin. Kaya sa Pilipinas hindi ako nabigyan ng oras ang hilig ko sa pagsusulat.

Dito sa South Korea eh magtuturo lang ako ng walong (8) 2-hour subjects sa loob ng isang linggo at naglalagi sa office ko ng dagdag na tatlong (3) oras para sa student consultation at paperwork. Ang bawat 2-hour subject pa eh kaylangang ituro lang ng 100 minutes. Apat na araw lang ang pasok ko, dalawa doon eh half-day pa.

Kaya napakadami ng oras ko para makapagsulat. Sa dami nga ng bakanteng oras eh may panahon pa akong makapag-basa at pag-aralan  ang mga gusto kong matutuhan. Dito nga eh natuto akong gumawa ng sarili kong website kung saan lahat ng mga katha ko eh doon ko ipina-publish.

Hindi swerte ang naghatid sa akin sa bansang ito. Hindi ako naniniwala sa swerte. Nagsunog ako ng kilay at naglaan ng panahon para dito. Gumastos ako’t nagsakripisyo. Pinaghandaan ko ito’t ipininalangin ng taimtim. Ang maging ESL teacher at makapagturo sa ibang bansa ay bahagi ng “career path” na inilatag ko para sa aking sarili maraming taon na ang nakakaraan.

Nasa crossroads ako noong taong 2011. Kung totoo ngang may mid-life crisis ay iyon na marahil ang pinagdaanan ko noon. Naramdaman kong may mga drastic changes akong dapat gawin sa buhay at sa aking propesyon. Napakarami kong tanong noon at alam kong ang kasagutan eh wala sa Pilipinas. Dalawang taon pa ang lumipas bago sa wakas eh  napunta ako dito sa South Korea.

Marami akong inaplayang universities sa ibang bansa noong 2011 hanggang 2012. Kadalasang native speakers of English na mga guro ang hinahanap nila. Pero alam ko ring may ilang Pilipino na nagtuturo ng English sa ibang bansa kaya hindi ako sumuko sa paghahanap. At sa wakas, matapos akong mabigo sa 2 personal interviews para sa 2 universities sa Middle East, sa pangatlong pagkakataon, isang university sa South Korea ang nagbukas ng pintuan at ako’y pinatuloy.

Heto nga’t naka-limang taon na ako. Nagtuturo ako hindi lamang ng English. E-1 visa holder ako kaya pwede rin akong magturo ng content subjects. Sa kasalukuyan ay pinagtuturo din ako ng university namin sa Graduate School nito. Hindi lamang mga Koreano ang tinuturuan ko, maging mga foreigners man. May mga PhD at MBA students ako na galing sa mga bansa sa Africa as iba’t-ibang sulok ng Asia.

Dalawang beses akong nakakauwi ng Pilipinas sa isang taon – tuwing winter at summer break dito sa South Korea. Bayad kaming mga professors na nagtuturo sa mga universities sa bansang ito sa buong isang taon kaya kahit bakasyon eh tuloy ang sweldo namin.

Sa isang taon eh katumbas ng tatlong buwan na nasa Pilipinas ako kapiling ng mga mahal ko sa buhay. At kapag nandito naman ako eh mula umaga hanggang ako’y gising na nakabukas lang ang aking Skype kapag wala akong pasok. Parang nasa bahay din lang ako dahil nakikita ko ang ginagawa ng mga mahal ko sa buhay. Naririnig ko hindi lamang ang kanilang mga boses kundi pati ang mga kantang pinapakinggan nila, ang tahol ng mga aso namin, at maging ang tilaok at putak ng mga manok doon. Kaya hindi ako tinatalaban ng homesick. Hindi rin ako dinadalaw ng inip dahil sa lakas ng internet connection eh napakadaming pelikula ang pwedeng ma-download at napakadaming educational and motivational videos na pwedeng panoorin sa YouTube. Dagdag pa na alam ko kung paano hanapin sa Internet ang mga live na palabas ng paborito kong NBA. At kung ayaw ko naman manood eh may sariling gym ang university na pwede kong puntahan at mga hiking trails sa mga bundok na pwedeng lakaran. May hideway ako sa isang bundok dito kung saan ako minsan nagbababad para magbasa, magsulat, uminom ng beer mag-isa, at matulog.

Pangalawang tahanan ko na ang South Korea. Kapag kinaloob nga ng Panginoon ay gusto kong maka-limang taon o higit pa na makapagturo dito. Totoo ngang “Land of the Morning Calm” ang bansang ito. Dito ay kumalma ang katauhan ko. Natutuhan kong maging mahinahon, maghinay-hinay. Dito ay natuto akong mag-isip ng maayos bago gumawa ng desisyon. Nagkaroon ng mas malinaw na direksyon ang aking buhay dito.

Dito, dahil nga sa nakakahalubilo ko ang mga taong iba’t-iba ang wika at kulay ng balat ay natutuhan ko ang mas malalim na kahulugan ng respeto sa kapwa-tao.

Dito sa South Korea ay mas nakilala ko ang aking sarili. Higit sa lahat, natutuhan ko kung paano  manalangin ng mas taimtim.

Advertisements

About HARDPEN

Teacher-Writer Hardpen is my nom de plume. My real name is Massuline Antonio Dupaya Ligaya. Many times I was asked the question, "Why do you write?" I don't write for rewards nor adulation. When I write poems, stories, and essays, when I do research, seeing them completed gives me immense joy and satisfaction. I don't write for cash incentives, "likes," and "praises." I would be thankful if I'll have them but the happiness and sense of fulfillment I feel when completing my works are my real rewards. Is teaching difficult? No! When I teach, I don't work but I play. The classroom is my playground, the students are my playmates, and the subject is our toy. Proud to be me! Proud to be a FILIPINO! TO GOD BE THE GLORY!

Posted on April 27, 2018, in Buhay OFW, Filipino Teachers Abroad, OFW, Teaching in South Korea and tagged , , , . Bookmark the permalink. 2 Comments.

  1. Dahil sa pagsisikap mo po kaya sinuwerte ka na maging esl teacher dyan. Hindi po kase lahat nabibigyan ng opportunity na makapagtrabaho sa south korea.

    Like

    • Thank you Belle. Yeah, kaya nga mahirap pakawalan ang opportunity na ito. But anyone can have the same opportunity basta may required na training at qualification.

      Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: