Monthly Archives: June 2017

Reconfiguring Mythology

(I wrote this essay a few years ago after watching the first ‘Avengers’ movie and before the showing of “Prometheus.” Screenwriters and movie producers have mined the pages of Mythology and Legend for their movie projects. Both Marvel and DC (and their partners) keep coming out with movies where their resident superheroes either make friends or clash with mythological and legendary characters and creatures. Watch “Wonder Woman” and you’ll see how elements of “Greek Mythology” were fused into the movie. Go watch the latest “Transformers” movie next and find out whether Merlin, King Arthur and the knights of the round table sided with the Autobots or with the Decepticons.)

Recent movies I watched (“Clash of the Titans”, “Thor” and the “Avengers”) have brought me endless amazement.  Amazed because my favorite characters in classic literature come alive in fresh story lines stuffed with visual and sound effects  that are breathtakingly outstanding and astounding.

But more than the amazement, the said movies  also inspired  me to revisit the subject in Literature that I have always considered most interesting – Mythology.

Of course we know that the Titans are entities from Greek Mythology. Seemingly, movie producers are casting their lots on the Titans nowadays. “Prometheus” (which is the title of the movie that soon I will be watching) himself is another Titan.  What remains to be seen is whether or not in the movie Prometheus plays out his role of stealing the heavenly fire for the benefit of humanity.

Conversely, Thor and Loki, who appeared in both “Thor” and “The Avengers” are both characters in Norse Mythology.

Generally,  script writers and movie producers  are seemingly mining the pages of Mythology  for their movie projects.

Movies similar to the aforementioned clearly show how enormous advancement in technology  benefited  Mythology.  There’s nothing now that creative writers can’t describe in their narratives that 3D and 4D computer graphics can’t project unto the silver screen.

The unbelievable visual  effects made possible through Computer Graphics Imagery (CGI) thrill movie goers and startle them no end. This is one of the best ways to present Mythology. All those imaginary creatures, out-of-this world settings and incredible circumstances would no longer be left for the audience to imagine but for their eyes to feast upon.

What would be the educational implications of this modern rendition of Mythology?

Teaching the said subject has become easier and learning on the part of the students become more fun. For teachers, the movie versions (or even just a few clips) of stories from the pages of Mythology may serve as their audio-visual materials. Discussions during  classes will be greatly augmented by the visuals students see in the movies. Lest we forget that the current generation of learners  are visual. The better they learn when presented with images, pictures and colors. With the right  movies, they learn while having fun.

It could be true that the movie versions of Mythology may make students disinterested with reading but one thing we should bear in mind is that the learning landscape has changed. Through viewing learning could be achieved as well. Viewing, just like reading , has lately been classified as a macro skill in language also.

These reminds me of the suggestion made by one of my students in Creative Writing before. She said that to make sure that the students would read the original story and not just rely on the movie version one activity that could be designed is ask them to find the portions of the original story modified in the movie version.

Could it be that learning Mythology becomes more effective through “viewing” than through “reading?” This is not saying that today’s generation of learners should no longer be encouraged to read. For each area of knowledge there is a corresponding macro skill most applicable. Methinks that for Mythology it is “viewing.”

However, teachers need to pay attention to the discrepancies between the original story and the movie versions. They have to warn the students about such.

For instance, in the movie “Troy”, the Trojan war took place in less than a month. In the original story (Homer’s Iliad), the war ended after ten years. The movie also shows Paris killing Menelaus which is not the case in the original story. The foregoing are but a few of the many discrepancies.

The teachers have to be on the lookout for possible changes to the original story. They themselves need to recognize the changes so the students get to be informed.

Perhaps the movie producers needed to tinker with the original storylines of the “classics” to make the movie versions more cinematic. Understandably, not all the details in the original stories can be included but at least the brains behind the movie production be sensible enough not to change significant details in the story.

Another thing that teachers should be ready for are questions like “Are the Hulk and the Iron Man mythological characters?”

“Myth” is traditionally defined as a story about gods, heroes or imaginary animals which has been handed down  from  one  generation   to another from primitive  times  and is  usually of a religious nature. Additionally the  purpose  of myths is   to explain some belief or natural phenomenon.

Should the foregoing definition be considered, the Hulk and the Iron Man are not mythological characters. In the movie “The Avengers” only Thor and Loki fall in that category.

Experts differ in opinion as to whether or not the companions of Thor and Loki in “The Avengers” be classified as mythological characters. Others contend that they are simply fictional  characters or superheroes that appear in comic books. Their stories do not bear the prerequisites for a myth.

Some are saying that stories in the comic books are part of “modern mythology.” It is not. In a strict sense the term “modern mythology” is delivering classic mythology using as medium the modern technology available nowadays.

What could really be considered as modern version of mythology are the “urban legends.” “Batman,” also a famous character from the comic books is said to be part of urban legend. Thus, if the  comic book character Batman, technically, is a Mythological character, urban legends being a modern version of Mythology, what about the rest of the comic book characters?

Then, the discussion goes in full circle again.

But who knows, with characters from Mythology and comic books finally brought together either as friends cooperating or enemies locking horns in the movie “The Avengers” a redefinition of the term MYTH may follow.

Source: Reconfiguring Mythology

PAGHILUMIN

depressed-man-at-the-lake

Heto ako’t sa pighati’y nalulunod
Sa bigat ng lumbay puso ko’y nadurog
Ngayo’y nagsusumamo’t naninikluhod
Bumalik ka sana’t pawiin ang lungkot

Pagbalong ng luha ko’y iyong pigilin
Bisig mo’y ibuka at ako’y yakapin
Andap sa puso mo’y hipa’t pag-alabin
Damdaming kong sinugata’y paghilumin

Sakit mong idinulot iyong pawiin
Bumalik ka na’t muli akong mahalin
Ikaw ang tanglaw ko sa mundong madilim
Kay hirap mabuhay nang ‘di ka kapiling

Nasaktan akong labis nang iyong iwanan
Paggulong ng luha’y ‘di ko mapigilan
Bumalik ka’t halik labi ko’y dampian
Pighati sa puso ko’y iyong tuldukan

(Mula sa awiting “Unbreak My Heart” ni Toni Braxton)

WALANG DUNGIS

young girl

Araw ng Biyernes noon,  habang nagbibihis si  Elena’y kumakanta’t sumasayaw ito. Half-day lamang ang kanilang pasok sa dahilang may gaganaping pagtitipon sa school nila sa bandang hapon. Matapos maisuot ang PE uniform ay masiglang binuhat nito ang kanyang bag, lumabas ng kanyang kwarto, at tinungo ang kanilang kusina.

Nakahanda na sa mesa ang agahan nilang mag-anak subalit wala doon ang kanyang ama’t ina at ang kanyang bunsong kapatid na si Christian. Kadalasang sabay-sabay silang kumakain sa umaga at pagkatapos ay sabay naman silang lalabas ng bahay ng amang namamasukan bilang isang driver.

Bigla niyang naiisip na ng nagdaang gabi ay may sinat si Christian at masakit ang tiyan. Pagkalapag ng bag sa sahig ay umakyat s’ya sa ikalawang palapag ng kanilang bahay at pinuntahan n’ya ang kwarto ng kapatid nagbabakasakaling nandoon nga sila.

Tama ang kanyang kutob, nandoon ang kanyang ama’t ina. Akma sanang itutulak ni Elena ang nakaawang na pinto subalit nadinig niyang parang umiiyak ang kanyang nanay. Minabuti niyang huwag na lamang pumasok. Tahimik siyang nagmanman at nakinig.

“H’wag kang mag-alala, maghahanap ako ulit ng trabaho.” Wika ng ama.

“Kung kaylan pa naman kaylangan natin ng pera saka ka nawalan ng trabaho. Ngayon pa namang kaylangan na nating dalhin si bunso sa hospital. Mauubos ang kaunting ipon natin kapag nagkataon.”

Hindi na tinapos ni Elena ang sinasabi ng ina. Nangingilid ang luhang kinuha ang bag at minabuti nitong umalis na lamang nang hindi nagpapaalam sa mga magulang. Hindi na ito nakakain ng almusal.

Nilakad na lamang ni Elena hanggang sakayan ng jeep. Hindi na kasi siya humingi ng baon at batid niyang kukulangin ang kanyang pera kapag nag-trycylce pa ito papunta sa labasan.  Maagang namulat si Elena sa tunay na kalagayang ng kanyang pamilya kaya’t minsan kapag may naitatabi s’yang pera mula sa kanyang baon ay hindi na ito humihingi pa sa kanyang mga magulang.

Habang binabagtas ng nasakyang jeep ang daan papunta sa kanilang eskwelahan ay naisip ni Elena ang may-sakit nitong kapatid at ang abang kalagayan ng kanilang pamilya. Mahina lamang ang kita ng kanyang ama sa pagmamaneho. Ni hindi nga s’ya maibili ng bagong cellphone. Mabuti na lamang at hindi  na nila kaylangang mangupahan sa dahilang minana ng kanyang ama ang lumang bahay ng kanyang lolo’t lola. May maliit din silang tindahan na ang kinikita’y pandagdag nila sa gastusin. Kaya nga kahit gusto siyang papasukin ng kanyang mga magulang sa isang pribadong eskwelehan ay mas pinili niyang sa public school na lamang mag-aral. Inisip niyang kapag nag-hayskul ay saka na lamang siya mag-private. Subalit sa nasaksihan niya ng umagang iyon ay baka mas naisin niyang manatili na lamang sa pinapasukang eskwelahan hanggang Senior High. Naiisip n’ya minsan na kung marami lang sana silang pera.

Nang malapit na siyang bumaba ay may napansin siyang plastic bag sa kanyang paanan. Siya lamang ang pasahero noon. Sinilip n’ya ang laman nito. Nagulantang siya sa nakita. Pera ang laman ng plastic bag…maraming pera.

Tumingin s’ya sa driver. Busy ito sa pagmamaneho. Hindi pansin kung ano man ang ginagawa n’ya sa likuran.

Dali-daling inilagay ni Elena sa kanyang bag ang platic na may lamang pera. Kinabahan s’ya. Noon lamang s’ya nakakita’t nakahawak ng ganun kadaming pera. Hindi n’ya malaman ang gagawin.

Pagkababa ng dyip ay hindi muna dumiretso sa school si Elena. Pumasok ito sa isang kalapit na karinderya na madalas nilang kainang magkakaklase.

“O Elena, ang aga mo yata, kakain ka ba anak?” Ang salubong sa kanya ng may-ari ng karinderya.

“Hindi po aling Susie. Gagamit lang po sana ako ng CR n’yo kung pwede.”

“Aba’y oo naman anak. O bilisan mo lang at baka ma-late ka.”

.”Opo. Salamat po.”

Pagkapasok sa CR ay inilabas ni Elena ang napulot na plastic bag.Tiniyak muna nitong nakasarado ang pinto bago ibinuhos sa nakitang planggana ang laman nito. Doon tumambad sa kanya ang laman ng plastic bag…bukod sa mga bungkos ng pera ay may isang sisidlan na may lamang maliliit na batong kumikinang.

Kabado man ay umandar ang kanyang imahinasyon. Naisip n’yang makakabili na s’ya ng bagong cellphone. Makakalipat na s’ya sa isang private school pagtungtong n’ya ng Grade 7 sa susunod na taon. May pera nang magagamit na pampahosipital kay Christian. Hindi na mag-aalala ang kanyang ina. Mapapalaki nila ang kanilang tindahan. Maari ding bumili ng sariling taxi ang kanyang ama upang hindi na ito mamasukan. Mukhang ito na ang pagkakataong makakaahon sila sa hirap.

“Anak, okay ka lang ba?”

Nagulat si Elena nang marinig ang boses ni Aling Susie. Nahimasmasan ito.

“Ah…eh…okay lang po ako. Palabas na po ako.”

“Dalian mo anak baka ma-late ka na.”

“Sige po.”

Habang ibinabalik ni Elena sa bag ang ibinuhos sa planggana ay napansin nito ang isang ID at calling card. Binasa n’ya iyon at inisip n’yang marahil ay pangalan iyon ng taong nakaiwan ng plastic bag sa jeep.

“Salamat po Aling Susie. Papasok na po ako.” Wika ni Elena nang makalabas ng CR.

“Sige anak. Tortang talong nga pala ang ulam mamayang tanghali. Kain kayo dito ha.”

Tumango lamang si Elena at dali-daling lumabas ng karinderya. Habang pumapasok ng gate ng school nila ay muli n’yang naisip ang kanyang kapatid na dadalhin sa hospital at ang eksenang iniwan n’ya sa bahay…ang umiiyak n’yang ina at ang ama n’yang nawalan ng trabaho.

Nagpasya si Elena na gawin ang dapat n’yang gawin.

**********

  Kinagabihan ay sumunod s’ya sa hospital na pinagdalhan kay Christian. Kinaylangang operahan ang kanyang kapatid dahil malapit na palang pumutok ang appendix nito. Tagumpay naman ang operasyon. Tulog na si Christian, ganun din ang kanyang ama’t ina. Tanging si Elena lamang ang gising. Pinagmamasdan n’ya ang kanyang kapatid at masuyong hinahaplos ang kanyang noo.

Maya-maya’y may mga katok na maririnig sa pintuan ng kwarto nila sa hospital. Nagising ang kanyang ama’t ina, Tumayo ang una at binuksan ang pintuan. May dalawang pulis na pumasok, kasama ang kanilang school principal at isang mama.

Sinalubong ni Elena ang mga ito at isa-isang pinagmanuhan ang mga dumating.

Takang-taka ang kanyang mga magulang. Natingin kay Elena ang kanyang ina at sinabing, “Anak, ano ba ang ginawa mo, bakit sila nandito?”

Ang school principal nina Elena ang sumagot, “Naku Gng. Reyes, wala pong problema, nandito po kami para lang samahan si Mr. Wong. Gusto n’ya kasing pasalamatan ng personal si Elena.”

“Para saan po?” Ang tanong ng ama ni Elena.

“Kasi, iyang si Elena eh napulot iyong plastic bag na naiwan ni Mr. Wong sa dyip. May lamang pera at mga mamahaling dyamante. Milyon po ang halaga.”

Halos matulala ang mga magulang ni Elena.

“Hija, bakit wala kang sisanabi sa amin?” Tanong ng ama.

“Nakallimutan ko lang po.”

Kinamayan ng dalawang pulis at ni Mr. Wong ang mga kamay ng mga magulang ni Elena. Pagkatapos ay niyakap s’ya ng kanyang naluluhang ina.

Nagsalita si Mr. Wong. “Kahanga-hanga ang inyong anak. Napakaswerte ninyong mga magulang n’ya. Ano ba sikreto ng pagpapalaki n’yo sa kanya? Ituro n’yo nga sa akin.”

Ngumiti’t nagkatinginan ang mga magulang ni Elena.

“Hindi po namin alam. Basta lumaking may isip at mabait ang batang iyan.” Tugon ng ina ni Elena.

“Ay s’ya nga pala. Binanggit sa akin ni Elena kanina sa opisina nang ibinigay n’ya sa akin ang napulot n’yang plastic bag na dadalhin n’yo nga daw sa hospital itong bunso n’yo. Iniyakan din ako nitong bata at sinabing nawalan ng trabaho ang tatay n’ya. Kaya itong si Mr. Wong eh…”

“Ako na po ang bahala sa bayad ng anak n’yo dito sa hospital. At tanggapin n’yo po itong kaunting cash na ito.” Ang dugtong ni Mr. Wong.

“Ay naku h’wag na po.” Wika ng ama ni Elena.

“Naku Mr. Reyes! Walang bagay po ‘yan. Hindi n’yo lang alam kung gaano kalaki ang halaga ng isinauli sa akin ng anak n’yo. Kaya tanggapin n’yo ‘yan, kulang pa iyang kung tutuusin.”

Lumapit ang ama ni Elena kay Mr. Wong at kinamayan ito, “Ay s’ya maraming Salamat po.”

“At heto nga po pala ang calling card ko. Puntahan n’yo ako sa jewelry store ko bukas mismo dahil kaylangan ko ng driver. Kaya nga ako nag-dyip kaninang umaga dahil bigla na lamang nag-resign iyong driver ko.”

“Ho?” Ang halos hindi makapaniwalang wika ng ama ni Elena.

Nang makaalis ang mga bisita nila’y mahigpit na niyakap ng ama’t ina si Elena.

%d bloggers like this: